Nog een week en dan is er de troonswisseling. Dus heb ik bedacht dat vanaf vandaag tot en met volgende week dinsdag al mijn blogjes enigszins “oranjegekleurd” zullen zijn, dan wel iets met het koningshuis te maken hebben.
Deze gezellig oranje verzameling vond ik laatst op de rommelmarkt in Rotterdam. Ik weet eigenlijk niet of er veel belangstelling voor was, maar het stond zo knus bij elkaar. Een verzameling 70-er jaren spul.
Diverse recepten ken ik van Apfelstrudel. Het leek me altijd zo’n ingewikkeld gebak. Maar hier is het gewoon een fluitje van een cent. Zal ik het dan toch maar eens proberen?
| Koning van Nederland. Zo’n baan gun je toch niemand. Je mag niet zeggen wat je wilt, niet doen wat je wilt, niet beslissen waar je je vakantiehuis bouwt. Daarbij wordt alles wat je doet, zegt of laat op een goudschaaltje gewogen. Altijd types die er een mening over hebben. Het interview van gisteravond was nog niet opgenomen, of er kwam al commentaar. Hij is geen protocolfetisjist, zegt hij zelf. Laat de mensen me maar noemen zoals ze willen, dat stelt gerust. Nou, dat mocht ook weer niet, want juist dat protocol gaf status, las ik. Maar als ie op zijn strepen gaat staan, wat dan? En dan nu ook nog alle gemekker over zijn salaris, dat te hoog is en waarover hij geen belasting betaalt. Nou vergeleken bij sommige managerssalarissen zijn die ruim acht ton maar een schijntje. |
 Bron: www.koninklijkhuis.nl |
Neem nou mw. H. Verhagen van PostNL. Vanmorgen las ik dat mevrouw dit jaar wordt gekort op haar salaris met 360.000,00 euro. Dat voelt ze niet zo hoor, want er blijven nog 1.094.000,00 euro over. Maar mw. Verhagen kan zich wél vrij bewegen, beslissen waar ze gaat of staat, wonen of vakantie vieren waar en met wie ze wil. Net als tientallen andere topverdieners, die vrij “anoniem” door het leven gaan. Geen haan die er naar kraait als ze eens uit de band springen of scheef schaatsen. Ze kunnen riante bedragen opzij leggen voor een pensioen op hun 60e, terwijl een koning geen pensioenleeftijd kent.
Koning, helemaal geen baan om jaloers op te zijn!
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Machtig zijn, is zo iets als een dame zijn. Als je de mensen moet uitleggen wat het is, dan ben je het niet!
|
Het bericht op zichzelf was afschuwelijk, want welke vader sticht er nou brand in het huis waar zijn kinderen slapen?
Maar het was vooral de opmaak bij Teletekst die opviel. Het zal wel zuiver toevallig zijn geweest, maar zo leek het bijna een gedicht.
| Het is al bijna een traditie, het eerste weekend van april is bestemd voor het stempelevent van Art Specially in Zeist. Een grote zaal vol met stempelfanaten, op zoek naar dat ene nog ontbrekende stempeltje, die speciale kleur of dat prachtige papier. Voornamelijk vrouwen. Zoveel, dat zelfs die ene man gratis naar binnen mag. Alle jaren ga ik met Bettie, die ik via het internet en bloggen heb leren kennen en waar ik sindsdien een zeer gezellige vriendschap mee heb. En dan na 10 uur gaan we los. Struinend langs stands vol met stempels, inkt, pennen en weet ik veel. Vorig jaar deden we mee aan een workshop. Deze keer zien we wel wat er op ons pad komt. En wie weet wie we er nog meer tegenkomen en met wie we onze ATC’s kunnen ruilen. |
 |
We waren vast van plan om in Berlijn naar het Pergamon Museum te gaan. We stonden er zelfs vlak voor. Maar wij niet alleen, want dit was de lange rij wachtenden. Het zou wel één tot anderhalf uur duren voor we een kaartje hadden. En dan kon het nog wel eens even duren voor we erin mochten. Dat was ons te gortig. Zo lang wachten in die snijdende kou. Dat houden we dus voor een volgende keer. Hebben we tenminste één excuus om nog eens naar Berlijn te gaan.
Het lijkt een heel eenvoudig jasje, maar er komt heel wat werk en vakmanschap aan te pas!!
Net terug uit Berlijn en nog niet aan bloggen toegekomen. Vandaag dus maar een filmpje van Zarah Leander:
Dit was de favoriete zoethoud-film als onze jongens ziek waren. Liggend op de bank, met ernaast een krukje waarop sap en koekjes. Ik geloof dat we het begin van deze film niet eens goed hadden opgenomen. Maar dat weerhield onze jongens er niet van om hem keer op keer te bekijken. Toen ik deze week het boekenweek geschenk van de bibliotheek kreeg, zag ik dat de film gemaakt was naar aanleiding van het boek.
Zoeken op You Tube leverde alleen het begin van de film op, maar het houterige Nederlands herkende ik meteen:
