In 2010 verwierf de Koninklijke Bibliotheek een prachtige atlas van Frederick de Wit verworven. Er zijn nog maar enkele exemplaren van dit boekwerk in de wereld. Toch is het mogelijk het boek te kopen, omdat het vorig jaar in facsimile is uitgegeven. Het is net of je bij de mensen in de middeleeuwse steden kunt binnenkijken. Een beetje Google Earth avant la lettre dus.
klik op de foto voor meer info
Binnenkijken is ook het thema van deze week bij Stuureenfoto.
De volgende plaat uit de Tokaido-serie van Hiroshige toont schepen in de haven van Shinagawa.
Hoe anders het er daar nu uitziet, blijkt uit deze foto. Geen zeilschepen, maar hoge flatgebouwen, containers en grote kranen: 
Enthousiast en impulsief besloot ik mee te doen met de Winterfotojacht 2014. Toen had ik nog geen idee welke soort foto’s werden gevraagd, maar inmiddels zijn de opdrachten bekend.
En daar moest ik toch even over denken. Want wat voor soort foto komt in je gedachten bij het woord “confetti”? En zo zijn er meer onderwerpen waar ik even bij moet stil staan. Maar goed, het begin is er nu. Ik kijk wel hoe ver ik kom.
Hier is de eerste van een serie foto’s. Ze zijn nog niet gerangschikt naar onderwerp. Ik kan dus nog alle kanten uit. Al zullen deze niet zo passen in de categorie “bloem” 😉
 |
 |
 |
 |
Al vele jaren bewonder ik de prachtige houtsnedes van de Japanse kunstenaar Utagawa Hiroshige (1798-1858). Hij maakte ukiyo-e (Japanse houtsnede-druk) prints. Het bekendst is hij geworden door zijn landschapsafbeeldingen. Zijn roem vergaarde hij in de periode 1831-1834 met de publicatie van de 53 halteplaatsen van de Tōkaidō, een serie van 55 prenten met de halteplaatsen en het begin- en eindpunt van de Tōkaidō, de belangrijkste weg tussen Edo (nu Tokyo) en Kyoto. (bron Wikipedia)
Dit jaar laat ik elke week een afbeelding uit die reeks zien. Dit is de eerste:
Nihonbashi
De originelen van deze prenten zijn natuurlijk al lang niet meer te koop en al zouden ze dat zijn, dan is mijn spaarboekje helaas niet toereikend. Maar vorig jaar ontdekte ik een boekje met mini-afbeeldingen van zijn houtsnede die de Tokaidoweg in Japan illustreren. Al vallen veel details weg, de afbeeldingen vind ik nog steeds heel bijzonder.
Waar mogelijk probeer ik een foto van het moderne Japan te vinden, ongeveer daar waar Hiroshige zijn prent maakte. En zo ziet Nihonbashi er nu uit:
Kom jij vanavond ook? Lijkt heel gezellig te worden…. 😉 😉
Kennen jullie dat? Zo’n momentje dat je even denkt “wow, dat is fijn!” omdat:
…. het propje papier keurig in de prullenbak valt als je het van ver gooit…
…. je ’s avonds in bed kruipt tussen fris gewassen en gestreken lakens ….
…. je plotseling iets terug vindt dat je al maanden, jaren kwijt dacht te zijn….
Gewoon een moment van “KLEIN GELUK”
| Wat doen we vandaag?Blijven we thuis, lekker veilig achter de geraniums of duiken we roekeloos de verkoopgekte of de file in? Tarten we het noodlot en lopen we ook nog onder een ladder door, terwijl een zwarte kat oversteekt?
Ik ben niet bijgelovig, dus doe ik de gewone dingen. Want je lot kun je niet ontlopen. Prettige dag 😉 |
 |
| Als ik vroeger niet zo erg mijn best deed op school, dreigde mijn moeder altijd met de “Koffiebonenzolder”. Wat dat inhield, wist ik eigenlijk niet zo goed, maar dat je er beter niet kon belanden was een ding dat zeker was! Want op die zolder in het Van Nelle-gebouw, waar wij dichtbij woonden, zaten strenge juffen, die met harde hand regeerden. Kinderen die niet wilden leren, moesten daar dag en nacht de slechte koffiebonen uit de goeie bonen halen.Gek genoeg weet ik helemaal niet wat ik me er toen bij voorstelde. Waarschijnlijk zag ik rijen hongerige meisjes op hun blote knietjes die bonen stuk voor stuk in de hand nemen en links (slecht) en rechts (goed) in pakken doen. Die slechte koffie was voor de meisjes zelf, de goede werd natuurlijk verkocht en alleen als je goed leerde, kon je behoorlijk je brood én koffie verdienen! Wat een idiote voorstelling, vind ik nu. Maar ja, ik deed wel meer mijn best, want op die enge zolder wilde ik beslist niet terecht komen. |
 |
| Lang heb ik geloofd in Sinterklaas en zong ik mijn liedjes bij de oliehaard. Zette ik mijn schoen met een stuk wortel voor het paard en een bakje water erbij , als hij soms dorst mocht hebben. Doorgaans was ik nogal rustig, maar welk kind is altijd lief en gehoorzaam? Dus zal ik best een keertje in mijn piepzakje hebben gezeten.Ook al kreeg ik een cadeautje en had het paard een stukje wortel opgegeten.
En toen vond ik op een dag, verstopt achter de juspan een stuk wortel, afgebeten. Waarom lag die daar nou? Ik vroeg het mijn moeder en die vond het intussen wel welletjes. Elke avond zingen, het hele ritueel. Of misschien vond ze dat ik er een beetje te oud voor geworden was. Enfin, daar kwam het hele verhaal. Dat Sint… en Piet, dat het toch niet echt waar kon zijn…. Witheet was ik. Ik voelde me verraden, ze hadden me belogen. En huilend ging naar mijn kamertje. |
 |
Vorige week was ik met vriendin Irene naar Londen. We hadden een hotel in een buitenwijk, maar met prima verbinding naar het centrum. En zo reden wij vele keren over Abbey Road en het wereldberoemde kruispunt. Helaas, niets herinnert meer aan de roemruchte jaren van de Beatles, al staat de studio er nog wel. En die heeft haar webcam op het beroemde zebrapad gericht. En zo te zien, zijn er genoeg mensen die er even hun “moment of fame” willen beleven.
Klik op de foto om de webcam te starten
