Terug in de tijd

Het kan even duren, maar alles komt een keer terug. In de mode, in wat we eten en nu dus in handwerktrends. Want ik zie op dit moment bijna niets anders op Pinterest dan gehaakte tassen.
Ik doe mijn ogen dicht en dan zie ik mijn haakwerkje weer voor me. Ik denk in de vijfde klas van de Lagere School (basisschool, groep 7 voor de wat jongeren onder mijn volgers 😉  ) maakte ik een “ballennet” van lichtgeel katoen. Je begon met een ring van 5 lossen en daar maakte je dan telkens een nieuw boog in van weer 5 lossen, die je met een (halve?) vaste vastzette. Nu ik het zo lees, snap ik het bijna zelf niet, maar het was een kinderlijk eenvoudig patroon. Als je maar stevig door haakte, kwam dat ballennet voor de zomervakantie af en kon je er dus buiten mee pronken. Helaas kwam het bij mij nooit zo ver. Mijn net bleef ienie mini en slechts door hevig getrek leek het wat en kon het de goedkeuring van de juf krijgen. Slechts twee ballen pasten er in, terwijl je je toch met minstens drie ballen op straat kon vertonen.

Maar nu zijn dus hele hordes vrouwen zo’n zelfde net als boodschappentas aan het haken. Grappig, maar ik begin er niet weer  aan. Ik naai liever een boodschappentas!

bron: Pinterest

 

 

Spreuk van de week

  Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.

De wereld is als een spiegel; kijk er boos in en zij kijkt boos terug,
glimlach en zij glimlacht ook.
Engels spreekwoord

Onze tuin

Na de tuinen van anderen vind ik wel dat ook onze eigen tuin een beetje aandacht mag krijgen. Een tijd geleden schreef ik al dat we de grote beuk hebben laten kappen, omdat die te hoog werd. In plaats daarvan kwam een pergola met druif, blauwe regen en wilde wingerd. De schutting werd vervangen door betongaas, waar tegen klimop moest groeien. Dat was in het begin natuurlijk nogal kaal en het is nog niet helemaal begroeid, maar het gaat steeds meer een mediterraan plaatsje lijken.
Ik ben niet zo van het schoffelen, dus staan her en der wat aangewaaide planten. Soms zullen anderen ze wellicht als onkruid zien, maar de natuur maakt zulke mooie combi’s, die laat ik dus staan.
zo was het in december 2011

Nu is zowat elk stukje aarde bedekt, zodat het grote onkruid geen kans meer krijgt. Ik hoef alleen maar regelmatig wat bij te werken en verder is het, als het weer het toelaat, heerlijk genieten.

en zo staat het er nu bij

 

Big Brother

Het is best een eng idee dat in Amerika meegekeken wordt met onze internetbewegingen. Want wat heeft dat voor gevolgen? Stel je gaat naar Amerika, word je dan extra gevolgd omdat je bepaalde sites regelmatig bezocht hebt? Word je in de gaten gehouden omdat je interesse toonde voor bepaalde landen of steden?
Het is sowieso benauwend te weten wat er allemaal over ons bekend is. Niet alleen in Amerika, maar ook hier. De supermarkt kan precies zien wat je wel of juist helemaal niet meer koopt; met je mobieltje ben je constant te traceren. En ben je een beetje sullig en zet je op Facebook dat je zo heerlijk hebt geluncht in dat leuke cafeetje, terwijl je je op je werk had ziek gemeld, dan ben je waarschijnlijk meteen je baan kwijt.

Big Brother is watching us….

Esther Williams

Esther Williams overleed vorige week. Ze is 91 jaar geworden. Zwemmen houdt dus kennelijk fit.
Ik heb nog nooit een film van haar gezien, maar ze was een ster van formaat en een tieneridool in de jaren 40. Ik herinner me oude albums met filmsterplaatjes, want mijn zus was een grote fan. En wat waren het schattige films, mierzoet en romantisch.Nu is er weer een hang naar vintage, dus de badpakjes die Esther droeg waren en zijn nog steeds populair. Daar kun je je nog altijd goed mee vertonen.
 Estherwilliams1

 

Water

Toen wij in 2009 in Meissen waren, was het er voornamelijk koud. Maar ja, wat kun je ook verwachten zo rond Kerst? Onze gedachten gingen uit naar Glühwein en Bratwurst.Nu hebben de mensen daar heel andere zorgen, want Meissen ligt zowat onder water. Als ik de beelden op de TV zie, kan ik nauwelijks geloven dat wij daar eens gelopen hebben.  

Bron: Tagesschau.de

Verbazingwekkend

Grote TV-shows zijn aan mij niet zo besteed. Voor mij geen Voices of SYTYCD. Geef mij maar National Geographic of Discovery. Ik kijk niet naar alles, natuurlijk. Maar programma’s waarin iets wordt uitgelegd en proeven worden gedaan, vind ik ronduit fantastisch.

Zo kwam ik laatst dit programma over het Sidney Operahouse tegen. Dat ken ik van foto’s en daarop is het al heel indrukwekkend.

 

Maar als je ziet hoe het gebouwd is en hoe de oplossingen voor de problemen tot stand kwamen, wordt je bewondering nog groter. Want iets bedenken is één, iets uitvoeren is heel andere koek.

De uitzending was er een uit een serie, die nu helaas al weer is afgelopen. Maar het wordt zeker herhaald, dus je hebt de kans nog om het te zien.

Zelfgemaakt

Vorige week deed ik een workshop bij Janny van der Vliet. Ik had haar creaties al gezien in Libelle en toen de workshop werd aangekondigd heb ik me onmiddellijk opgegeven. Want zelf natuurgetrouwe rozen maken, dat leek me wel wat.
En ik werd niet teleurgesteld. Rond de 20 dames schoven aan de tafels, waar op voor iedereen een placemat lag met daarop een satéprikker, een stukje elektriciteitsdraad, een schaartje en een mini potje lijm. Verder stond er op elke tafel een mand met rolletjes crêpepapier in verschillende zachte kleuren. Janny verklapte dat ze het crêpepapier uitspoelt tot de gewenste kleur is verkregen. Het droogt dan niet egaal op, maar juist de kleurnuances maken de bloemen zo levensecht.
En toen gingen we aan de slag. Nee, ik ga hier niet uitleggen hoe je tot het mooie eindresultaat komt. Dan zou ik onder Janny’s duiven schieten. Maar het is niet zo heel erg moeilijk. Met een beetje handigheid krijg je beslist een mooi resultaat. Dat blijkt ook wel, want alle vrouwen gingen weg met een klein boeketje zelfgemaakte rozen en papavers. Inmiddels heb ik thuis ook al wat rozen gemaakt, die nu op tafel staan.