Hiratsuka is de volgende pleisterplaats op de Tokaidoweg.Het is een idyllisch plaatje, van stress of rumoer lijkt geen sprake.
Collection of Tokyo National Museum
 Bron: http://blog.japanican.com |
 Bron: http://buyo.blogspot.nl Op dit blog vind je een foto van hoe het er nu uitziet en dat is een stuk minder idyllisch en landelijk. |
Maar omdat Hiratsuka ook bekend is om het Tanabata-festival, zocht ik op internet een foto van dat evenement.
De traditie van “schaatsen kijken” was er bij ons thuis niet. Ik vind het prachtig dat onze schaats(t)ers enorme prestaties leveren, maar het als maar rondjes rijden om te zien wie het snelst is, boeit me niet.
Maar mijn moeder en ik keken wel graag naar het kunstschaatsen. En vooral ijsdansen was en is nog steeds één van mijn favorieten.
En deze vertolking van Torvill & Dean van de Boléro van Ravel vind ik schitterend. En ik niet alleen, ook de jury beloonde hen met 9x een topscore!
Bij Stuureenfoto staan de Olympische Winterspelen ook in het middelpunt. Neem een kijkje en doe mee!
Afgelopen weken heb ik regelmatig foto’s voor de Winterfotojacht 2014 gemaakt, maar sommige onderwerpen kwamen nog niet zo mooi voorbij. Tot deze week, toen we een middagje Blijdorp deden.
Voor de opdracht gevleugeld kreeg ik van alles voor de lens, van prachtige vlinders tot boos kijkende gieren. Hieronder wat foto’s die ik maakte:
 |
 |
Al eerder maakte ik deze, al winkelend in de stad. Die passen toch ook mooi in dit bericht?
 |
 |
Langs de Tokaido-weg lagen niet alleen herbergen voor de reizigers, maar ook vele tempels, met prachtige toeganspoorten, Torii. Zo’n Torii markeert de overgang tussen de profane (gewone) wereld en de heilige wereld. Waarschijnlijk leidt deze poort naar de Yugyoji tempel.
bron: http://kiritz.jp/2012/09/hiroshige-the-fifty-three-stations-of-the-tokaido/
| Ik weet niet of de huidige tempel nog dezelfde is als in de tijd van Hiroshige, maar dit is een foto van de Yugyoji tempel nu. |
 bron: Google Earth |
Dromen zijn bedrog en dat is maar goed ook. Want soms droom ik zo beangstigend, dat ik mezelf toeroep om wakker te worden.
Het gekke is, dat alles wat in dromen zo logisch en samenhangend is, bij daglicht volkomen idioot is. Regelmatig spreek ik in mijn dromen met mensen die er al lang niet meer zijn. Of bevind ik me in situaties die totaal niet kunnen.
Maar laatst droomde ik en werd luid lachend wakker. Niet eventjes lachen, maar werkelijk de slappe lach. Ook Leo werd wakker en vroeg wat ik dan wel gedroomd mocht hebben. Toen ik uiteindelijk uitgelachen was, vertelde ik dat ikzelf verstopt zat in een grote jas en er uit probeerde te komen. Ja, en….? Nou…, daarom moest ik dus lachen. Ik vond het zelf ook erg flauw en weet nog steeds niet wat daaraan nou zo vreselijk belachelijk was.
Maar lachend wakker worden is wel een stuk prettiger dan angstig onder de dekens vandaan kruipen 😉 😉
Wie denkt dat ik me opgegeven heb voor de komende bruggenloop en nu hard aan het trainen ben, moet ik teleurstellen. Want onze bruggenloop wordt gewoon in wandeltempo gemaakt.
Afgelopen zondag was het zulk lekker weer, dat we ons rondje wel weer eens konden maken. We reden met de metro naar Beurs en liepen over de Willemsbrug naar de Erasmusbrug en daarna weer naar de metro. Onderweg maakten we nog een omweg naar het Fotomuseum om daar de tentoonstelling “Echte Rotterdammers” te zien.
Zoals altijd ging onze camera mee en dus maakten we diverse foto’s van de skyline en ander dingen die we zo onderweg tegenkwamen.
Door de stevige wind waren we lekker opgefrist en hongerig,Leo’s zuurkoolschotel smaakte dan ook voortreffelijk!
Thuis hadden wij vroeger radiodistributie. Een zwart kastje aan de muur, met een keuzeknop voor maar liefst 4 (ja vier!!!) programma’s. Hilversum 1 en 2 en nog twee andere wisselende zenders. Met één luidspreker, boven op de kast. Mono, vanzelfsprekend. Niet zo veel keus dus. Simpel, maar we amuseerden ons met “Moeders wil is wet”, “Plein Publiek”, “De bonte dinsdagavondtrein” of “Mastklimmen” en op zondagavond “Sing something simple”. Dat laatste vond ik maar niks, zo sloom.
| Hoe anders is het nu. Vorige week kochten we een nieuwe installatie. Radio heet zo’n apparaat niet meer, maar AV-receiver. Compleet met aansluitingen voor TV, Games, PC, Bluetooth, HDMI, CD/ BD/DVD, Wifi en, lekker ouderwets, een platenspeler. Oh ja, internet-radio, dat zit er ook nog op. Na het uitpakken begint het grote gepuzzel. Waar moet wat aan? |
 de mono-luidspreker uit mijn jeugd |
Alles staat netjes aangegeven, maar wel in piepkleine lettertjes. De handleiding is summier, want de uitgebreide handleiding staat op internet en kan met het tablet gedownloaded worden.
Het apparaat moet in onze boekenkast en alle draden en kabels moeten door een gat in de plank naar boven of beneden. Alleen al het labellen van al die draden is een taak op zich. Al met al zijn we er uren zoet mee. Maar… als dan alles staat, de stekkers in het stopcontact steken, kan de eigenlijke installatie beginnen. Met een blik op de vele knopjes van de afstandbediening, de handleiding en het tv-scherm zoeken we naarstig naar “home”, “input” en “enter”. Gelukkig, we hebben het apparaat aan de praat gekregen en nu kan ik dus weer luisteren naar onze oude LP’s, de nu ook al antieke CD’s en vertrouwde FM-zenders. Dat is nog behoorlijk zoeken, want dat zijn er een hele rits. Leo is ook tevreden, want zijn vertrouwde filmgeluid is er ook nog steeds.
De geluidsboxen moeten nog wel “gecalibreerd” worden en hoe die internetradio werkt, weten we nog niet. Misschien moeten we daar maar eens hulp bij vragen.
Maar zo gek, gisteravond, met een glaasje wijn op de bank, verlangde ik ineens toch zo naar een uitzending van “Sing something simple“. 😉
| Elke dag moet je er wel op lopen, op je schoenen! Wie zich niet al te zeer aan de mode aanpast, neemt lekkere stevige en makkelijke stappers. Fashionista’s zullen hier geen begrip voor hebben. Die martelen zichzelf en lopen, al dan niet strompelend, op ontwerpen die op zijn minst in de mode, maar misschien ook wel mooi, leuk of gewaagd zijn. Beyoncé maakte de schoenen van Jan Taminiau tot een statement en droeg ze op de hoes van haar album. |
 |
Sommige ontwerpen zijn zo mooi, dat het kunst wordt. Vanaf vandaag kun je in de Kunsthal in Rotterdam tot 11 mei 2014 de tentoonstelling S.H.O.E.S. Over hoge hakken en echte liefde gaan bekijken.
Oh ja, op Stuureenfoto kun je deze week “extravagante” mode (laten) zien
Eén van de lastigste onderwerpen bij Winterfotojacht 2014 vind ik de categorie “gezicht op een onverwachte plaats”. Dit soort onderwerpen moet je eigenlijk spontaan zien. Maar als je er naar op zoek gaat, dan zie je niks of je kunt het niet fotograferen. Omdat je in de auto zit, of het te ver af is….
Maar…. het is me toch gelukt. De eerste foto maakte ik tijdens een wandeling en was een gelukje, de andere is mijn fietstas en die hangt notabene naast de wasmachine. Dat gezicht was me gewoon nog niet opgevallen 😉
 |
 |
Laat ik nou toch altijd gedacht hebben dat kaviaar een zuiver natuurproduct is. Maar ja, in deze tijd van nepspullen wordt hier ook de hand mee gelicht.
Op de site van het Kookpunt in Rotterdam vond ik dit apparaat, in de categorie “moleculair koken”.
 |
In het bijbehorende filmpje wordt uitgelegd hoe met 96 pipetjes een substantie (wat in hemelsnaam??) wordt opgezogen en gedropt in een calciumbad. |
Dan krijg je piepkleine bolletjes, die qua structuur misschien wel op kaviaar lijken, maar wat het natuurlijk niet is. Het kan geserveerd worden in een doosje, dat verdacht veel lijkt op de originele blikjes kaviaar. Gelukkig staat er wel op dat het imitatie, dus nep, is. Is het lekker? Geen idee. Nooit geproefd, net zo min als echte kaviaar trouwens.
