Vandaag is het de 100e geboortedag van Edith Piaf. Een kleine vrouw, in het zwart, alleen op het podium. Een turbulent leven, met hevige liefdes, grote drama’s. Maar een vrouw met een stem, die mij telkens weer ontroert.
Kijk ook een op Stuureenfoto, waar deze week “liedjes” aan foto’s gekoppeld worden.
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Soms moet je iets doen, waarvan je denkt ‘dat kan niet’ om iets te bereiken waarvan je weet ‘dat is onmogelijk’. |
Het is inmiddels een traditie geworden. In de Flow van december zitten bladen met kleine kaartjes, één voor elke dag van het komend jaar. Met een spreuk, een gedachte, een wijze raad of zomaar een leuk tekeningetje. De eerste keer dat ik ze kreeg heb ik van de omslag van Flow een doosje gemaakt, waarin de stapel past. En sindsdien lees ik elke dag zo’n kaartje.
| En nu was het dan weer zover. Eerst alle bladen uit de Flow los scheuren, dan de kaartjes op de perforaties doorscheuren en ze vervolgens op volgorde leggen.
Klaar voor het nieuw jaar! |
 |
Afgelopen zondag in De Sandwich van Jacques Klöters. Prachtig lied, en helaas, alweer of nog steeds, actueel. Want hoeveel moeders treuren om hun kind, dat nooit meer terug zal komen….
Met de Scrabble/spelletjesclub een dagje uit. Al vroeg is er koffie en zelf gebakken cake. Het weer is nog regenachtig, maar als we verdeeld over drie auto’s vertrekken, is het droog en piept de zon net door.
We gaan naar Terschuur, naar het Ambachten- en speelgoedmuseum. Nu eens niet een museum waar alles achter glas en dus onbereikbaar staat, maar waar je veel, heel veel, mag vasthouden om het nog eens even goed bekijken.
Een museum ook dat propvol staat met van alles, van oude strijkijzers tot poppenhuizen, van Mecanno tot Barbie. Met oude winkeltjes, poppenhuizen, naai- en breimachines, verzamelingen van pannen, eierdopjes, koffergrammofoons.
De foto’s zijn met mijn mobiel genomen, dus niet zo erg goed. Maar als impressie kan het er mee door.
Het was een geslaagde dag, met veel verhalen over vroeger. Dat is natuurlijk niet verwonderlijk in zo’n omgeving.
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Zeg wat jij wilt zeggen, in plaats van wat anderen willen horen. |
 |
Een vriendin van ons is vreselijk bang voor de tandarts. Maar ja, we worden allemaal wat ouder en dan komen de gebreken. Ook aan je gebit. En dus werden er afspraken gemaakt voor een algehele renovatie. De details bespaar ik jullie. Maar dat ze de tandarts in zijn vinger beet, wil ik toch wel even vermelden.
Gelukkig is de behandeling inmiddels afgerond. En heeft de tandarts nog alle tien vingers. Maar onze vriendin nog steeds een trauma 🙁 |
Vandaag is het de Dag van de Franse Taal. Mooie dag voor een Frans chanson. Van Francis Cabrel, dit keer, met “Petite Marie”.
Nee, ik ben geen tegenstander van de moderne digitale technieken. Maar soms denk ik dat we compleet doorslaan met al die apps. Want maar liefst 4 van de 5 “beste zorgideeën van Nederland” waren een app of website.
Allemaal digitale oplossingen. Maar of ze nou ook zo gemakkelijk zijn voor degenen die er gebruik van maken…..? Op zich waren de oplossingen niet verkeerd, maar het is allemaal zo onpersoonlijk. Geen mens, maar sensoren of beeldschermen. Terwijl persoonlijk contact toch zoveel prettiger is.
Want wat moet je als demente oudere nou met een polsbandje, dat een muziekje laat horen als je bij jouw deur bent. Kun je die deur niet herkenbaar maken met een grote (familie)foto?
Kan de behandelend arts/therapeut niet gewoon even zeggen wat ie doet en daarbij een visitekaartje laten drukken met op de achterkant een opgave van zijn werkzaamheden, zodat je dat thuis nog even rustig kunt nalezen? Moet dat nou echt met een QR-code?
Is het niet veel fijner om met een taxi naar een zaaltje gebracht te worden, waar je met nog wat andere lotgenoten therapie krijgt? In plaats van alleen thuis te oefenen via de web-cam?
Eigenlijk vond ik alleen het “Whats upp” een goed (digitaal) idee. Maar misschien is het toch beter om meer wijkverpleegkundigen aan te stellen (en iets minder managers).
