Al een paar dagen had ik last van mijn keel, was ik aan het hoesten en snotteren, kortom ik was verkouden.
En net nou ik denk dat het ergste voorbij is, begint Leo over een zere keel te klagen en niest ie onophoudelijk.
Ik heb dus maar wat voorraad zakdoekjes ingeslagen, want je weet maar nooit hoeveel we er nog nodig hebben….
En is het niet dit weekend, dan komen er nog wel andere snotterige dagen. Beter mee verlegen dan om verlegen, nietwaar?
Category Archives: Uncategorized
Meeuwen
Meestal vliegen ze luid kwekkend rond. Maar afgelopen week, toen het miezerig en koud was, zaten de meeuwen te kleumen op de brug in onze wijktuin. Grauw en grijs weer, geen kleuter die langs kwam om de eendjes te voeren. Nee, het was gewoon armoe troef.
Deel dit op:
Nieuwe woorden
Van Dale wil weten welk nieuw woord het meeste indruk maakte in 2018.
Dit zijn ze allemaal:
balanstrutje, blokkeerfries, bomcycloon, creditboy, drankhangen, hempathie, intimiteitscoördinator, kantlijnsporter, kwispellezen, mangomoment, plogging, practivisme, primarkpremie, rooftijdschrift, selfieshopper, testosterontweet, vliegschaamte en yogasnuiver.
Geen idee wat ze betekenen, maar daar geeft Van Dale natuurlijk ook antwoord op. En je kunt dan ook nog stemmen op jouw favoriete woord.
Sommige betekenissen zijn wel te raden, maar wat een selfieshopper is? (iemand die bij internetwinkels kleding e.d. bestelt om er een selfie in of mee te maken (bv. om daar op de sociale media goed mee voor de dag te komen) waarna hij of zij het product terugstuurt naar de leverancier). Enfin, al die woorden zullen ook wel heel diep zakken in ons collectieve geheugen. Een selfieshopper ben ik niet, wil ik ook niet worden. Dat kan ik dus meteen vergeten.
Deel dit op:
Boek
Dit boek stond al een hele tijd op mijn lijstje, maar was in de bieb steeds uitgeleend. Maar toen zag ik bij de e-bieb dat het ook te downloaden was. Nog beter, want het is beslist een hele pil en zo’n e-reader ligt lekker in de hand. Ruim 400 pagina’s dus het beloofde veel leesplezier. En dat gaf het ook. Zo’n heerlijk boek over een Engelse familie van goede huize. Met een hele rits van bedienden. Ze wonen in Londen, maar brengen de zomer door in het landhuis in “the country”, in Sussex.
Telkens wordt een klein stukje van het dagelijks leven daar beschreven, soms uit het standpunt van de zonen of enige dochter, de schoondochters of bedienden. Maar ook de kinderen vertellen op hun manier hoe het leven voor hun verloopt. Een enorm huis, waar de hele familie, soms met aanhang en bijbehorende familie ’s zomers verblijft. Het zijn de jaren voor de oorlog, geld in overvloed en nauwelijks zorgen, zo lijkt het. Alles rozengeur, maneschijn? Nee, natuurlijk niet, ook hier vallen regelmatig schaduwen over het dagelijks leven, zijn er problemen, mogen geheimen niet aan het licht komen.
En zo langzaam aan gaat het richting 1939. Donkere wolken stapelen zich op aan de horizon.
Een heerlijk boek, om je helemaal in te verliezen. En wat nog fijner is, er zijn er nog meer…. Inmiddels heb ik ook het tweede deel uitgelezen en kijk ik in spanning naar de komende delen.
Deel dit op:
Relletje…
Afgelopen week ontstond er zomaar opeens op de Sociale (!) Media een relletje. Over de decemberuitgave van Allerhande. Ik had hem net van de grootsuper meegenomen. Tjonge jonge, 250 pagina’s in kleur met een keur van allerhande gerechten voor het heerlijk avondje, de kerstdagen en oud en nieuw. Nadat ik hem doorgebladerd had, kreeg ik stante pede last van brandend maagzuur, zoveel fraaie gerechten ik had gezien.
Maar blijkbaar was dat toch niet voldoende, want op Facebook had een mevrouw geklaagd dat er niks gezelligs in stond. Ja, een vegetarische kerstmaaltijd. Nou ja, dat ging ze niet eten! Aardappel-doperwtjespuree, geglaceerde worteltjes of een soep van bietjes. GEWOON eten, niks voor de kerst. Geen braadstuk, geen grote lappen vlees, geen ……. Mijn mond viel open. Want naast de prachtige vega-variaties waren er wel degelijk nog genoeg aan heerlijke en feestelijke gerechten te vinden. Maar wat wou die dame dan? Gerookte pauwentongetjes op een bedje van rauw schapengras? Zes hele speenvarkens aan het spit, met een keur van uit Oezbekistan geïmporteerde wilde kruiden…., vergezeld van geblancheerde kriel-aardappeltjes uit Patagonië?
Wie de geschiedenis bekijkt, weet dat hele culturen ten onder gegaan zijn aan decadentie. Ik vrees dat we ook al een heel eind op weg zijn…
Deel dit op:
Muzikaal begin van de week
Net als vorig jaar begin ik elke week weer met muziek. Het kan van alles wat zijn, in elke taal, soms ontroerend, soms carnavalesk. Maar het brengt in ieder geval mij altijd in een goed humeur.
Gisteren waren we bij een optreden van Rob de Nijjs. En wat een geluk, hij zong ook dit lied. Het geeft me telkens weer kippenvel: “Foto van vroeger”
Deel dit op:
Herinnering…
De tijd kun je nooit meer terug halen, want wat gebeurd is, ligt achter ons. Maar soms is het toch fijn om eventjes terug te kijken. Naar de mooie herinneringen, de fijne tijd, de vele indrukken die we opdeden.
Dus kijk ik vandaag nog maar eens terug op onze reis naar Japan. Hier waren we in november 2014.
Kyoto, het Filosofenpad.
We liepen in een heerlijk herfstzonnetje, hadden alle tijd om te genieten.
En dat hebben we dan ook met volle teugen gedaan!
Mooie herinneringen, die nog steeds blij maken!
Deel dit op:
Zoeken…
Elk jaar staan ze er, de vrijwilligers van de Voedselbank Rotterdam. Bij de ingang van de grootgruttersupermarkt. Maar misschien ook wel bij die andere supermarkt op het winkelcentrum. Je wordt als klant gevraagd om een paar boodschappen te doneren. En dan natuurlijk geen pondje druiven, maar houdbare waar. Een beetje feestelijk, want het zal verdeeld worden in de pakketten van de decembermaand.
Dus liep ik rond met in gedachten twee families met kinderen. Wat zouden die nou graag eten? Dit jaar koos ik voor spaghetti, tomaten in blik, jam, hagelslag, blikjes tonijn, gedroogde worst, pakjes vruchtensap. Met wat verse groeten is daar wel wat gezelligs van te koken.
En toen wilde ik er ook nog wat chocola bijdoen. Ik ging op zoek naar reepjes chocola. Niet zo’n groot stuk, maar reepjes die te verdelen zijn. Maar gek, die kon ik niet vinden. Blijkbaar te eenvoudig, gewoon melk, puur of notenreepjes. Wel tig verpakkingen chocola met de meest buitenissige vullingen. Uiteindelijk werd het kinderchocola. Wat vreemd toch, dat je soms zo moet zoeken naar iets wat toch heel gewoon is.
Deel dit op:
Zwart
Oei, nou was ik toch helemaal vergeten een blogje te maken. Veel te druk…! Ach, ach, ach, ik moest vanmorgen natuurlijk eerst de hele bijlage van de krant doorspitten op koopjes. Want jullie vergeten het toch niet? Het is vandaag “Zwarte vrijdag”, de dag om alles wat je niet nodig hebt goedkoop aan te schaffen. Dat kun je zelf houden of het geven als Sint- of Kerstcadeau. De ontvanger heeft er ook niks an, maar die brengt het dan naar de dichtst-bijzijnde kringloopwinkel, waar anderen het dan weer -nog goedkoper- kunnen inslaan.
Maar nu ik weet wat ik vandaag beslist niet ga kopen, kan ik mijn dagelijkse blog even afmaken. En weer rustig tevreden zijn met wat ik allemaal al heb 😉 😉 😉
Deel dit op:
Sturen
Vorige week liep ik met de wandelclub langs de Rotte toen er een auto kwam. Dat is wat ongebruikelijk want het is een fiets/wandelpad. Maar de auto was van een schaapherder en zij moest haar schaapjes naar een wei tussen Rotte en kinderboerderij brengen, vandaar. Meteen toen de deuren open waren gegaan, stroomden de schapen naar buiten. Ze bleven een beetje verbaasd en angstig bij elkaar staan. Maar niet lang, want daar werd de hond gefloten en die kwam meteen in actie. Met een korte blaf werden de schapen de wei in gestuurd, naar de opening in het hek. Niet meer dan een paar schapen konden er tegelijk door, maar de hond leidde ze allemaal keurig naar binnen. Het ging zo vlug dat geen van ons een foto kon maken. Laat staan dat we een filmpje voor elkaar kregen. Maar kijk, dit mogen dan wat meer schapen zijn dan in Ommoord, ze gaan dankzij de hond, evengoed keurig naar hun eigen wei.
