Dit is toch (burge)meesterlijk!
Category Archives: Uncategorized
Geloven of ….
Mijn opa van vaders kant was streng gereformeerd. Standvastig in de leer waar je niks van mocht. Niet reizen of werken op de “Dag des Heeren”, zelfs niet afwassen. Niet kaarten, niet dansen, geen alcohol drinken. Vrouwen mochten hun haar niet laten afknippen. En er was nog veel meer verboden. ik weet het niet meer zo goed. Mijn vader en ook zijn broers en zus lapten dat strenge geloof aan hun laars.
Opa van moeders kant was ook christelijk, maar had blijkbaar een andere Bijbel. Want mijn moeder mocht wél reizen op zondag, dansen, kaarten, uitgaan, zingen, lachen. Alles met mate, maar toch.
Alle zussen en broers van mijn moeder waren gedoopt, alleen mijn moeder niet. Zij lag meteen na de geboorte maandenlang in het ziekenhuis en ach ja… het was er niet van gekomen.
In de ogen van haar schoonvader was mijn moeder een heiden en opa liet dan ook niet na haar daar telkens op te wijzen. Net zo als hij haar keer op keer liet weten dat ze lelijk was. Toen hij weer eens op bezoek kwam, ging het gesprek over hoe de wereld zou vergaan. Met grote stelligheid verklaarde opa dat mijn moeder beslist niet in de hemel zou komen, want misschien mocht God dan een oogje dicht doen omdat ze een heiden was, hij zou haar vast te lelijk vinden om in de hemel toe te laten.
Op dat moment viel ik van mijn toch al niet rotsvaste geloof af. Die bijbel mocht me gestolen worden. Mijn opa heb ik sindsdien zo veel mogelijk gemeden. Mama ging dan wel niet meer ter kerke, op haar doen en laten was niks aan te merken. En schoonheid is je gegeven, dat is geen verdienste. Innerlijke goedheid, eerlijkheid, gulheid zijn dat naar mijn mening wel. En die eigenschappen tekenden mijn moeder.
Zelf geloofde ik lange tijd in niks. Inmiddels denk ik dat alles in de natuur een samenhang heeft. Die ligt meer in de hoek van de wis- en natuurkunde. God(en) in een menselijke gedaante zijn wat mij betreft sprookjesfiguren.
Alle heisa rondom de Nashville-verklaring bracht me terug bij de overtuiging die mijn gereformeerde opa had. Zo duidelijk weten wat er goed of fout is, wel of niet kan of mag.
Ik vind het walgelijk. Elk mens is anders, maar altijd waardevol. En van wie je houdt en en hoe je lief hebt, gaat niemand anders aan dan jou en je partner. Kortom, ik geloof in liefde, ongeacht welke kleur je hebt, met wie je vrijt. Alleen jijzelf bepaalt waar je geluk ligt. Daar mag niemand zich mee bemoeien! 🏳️🌈
Deel dit op:
Hoe zou dat toch komen…?
Afgelopen zaterdag lagen in de supermarkt niet alleen chocolade restanten van de kerst, maar ik zag ook nog snoep voor Halloween. Ja, ja, dat moet natuurlijk ook op, want weggooien is zonde. Maar ik las ook dat je op dit moment al weer paaseitjes kunt kopen. Niet in deze supermarkt, maar bij de Action. En vanzelfsprekend vliegen die ook al weer over de toonbank. Je kunt het maar in huis hebben. En als het er dan is, dan laat je het ook niet liggen. Kom, neem er nog eentje, of twee of…..
En dan zijn we nog verbaasd dat er zoveel dikke mensen zijn…. hoe zou dat nou toch komen….?
Deel dit op:
Niet vergeten
Gisteren, precies 4 jaar geleden, stonden we op de bus te wachten, toen ik op mijn smartphone keek en het bericht las over de aanslag op Charlie Hebdo in Parijs. Gek dat je later nog zo precies weet wat je deed bij zulke grote gebeurtenissen in de wereld.
Zo weet ik nog precies dat ik huiswerk zat te maken, toen op de radio het bericht kwam dat er geschoten was op president Kennedy. Ook de aanslag op de Twin-towers in New York staat nog in mijn geheugen gegrift.
Even heb ik dan het gevoel dat het nooit meer zo wordt als daarvoor. Dat zoiets een ommekeer in de geschiedenis moet zijn, dat we het nooit meer zullen vergeten. Maar dat zal wel een illusie zijn. Alle demonstranten die “Je suis Charlie” riepen of een pamflet voor hun borst hielden, zijn inmiddels weer overgegaan tot de orde van de dag. Dat moet ook wel, stilstaan helpt ons niet verder. En inmiddels zijn alwéér diverse aanslagen gepleegd met verstrekkende gevolgen. Zijn er onschuldige mensen om het leven gekomen omdat één dwaas meent dat alleen hij weet wat goed is en daarmee juist zoveel kwaad aanricht.
Deel dit op:
Muzikale maandag
Ook in 2019 begin ik elke week met een muzikaal filmpje. Vrolijk, ontroerend of bijzonder. Maar altijd iets wat mij op een of andere manier geraakt heeft.
Deze week heb ik gekozen voor Madonna. Ik ben geen grote fan van haar, maar sommige liedjes zijn wel heel leuk.
Deel dit op:
Kalender
Je denkt dat je nog maar net de nieuwe kalender hebt opgehangen, of het is alweer tijd om de nieuwe aan te schaffen. Wij deden dat tussen kerst en oud-en-nieuw, dus redelijk op tijd. Niet dat we nou zo vaak kijken, maar helemaal zonder kalender in de gang, nee dat is het niet. Het moet een niet al te groot formaat zijn en een vrolijk plaatje geven elke maand. Gelukkig vonden we juiste en nadat we ook nog een dagelijkse scheurkalender vonden, waren we klaar voor het nieuwe jaar.
Het oude jaar was nog niet om dus waarom dan al in de uitverkoop? Het is toch een beetje pijnlijk als je in oktober de volle mep hebt betaald, waar je na een beetje geduld twee maanden later dan 30% minder voor mag betalen.
In de grote Rotterdamse boekhandel Donner hingen de kalenders nog te kust en te keur. Dus wie er nog geen heeft, sla je slag.
Deel dit op:
Bijen
Op onze ontbijttafel staat een pot honing uit Berlijn, die jongste voor ons meebracht. Dat zou je niet verwachten, zo’n grote stad en toch genoeg natuur en bloemen om bijen honing te laten fabriceren. En wat voor honing, heerlijk van smaak, vast en stevig.
Berlijn is niet de enige stad waar dat gebeurt. Ook in Rotterdam is een stadsimkerij. En in Parijs wordt speciaal voor al die bijen gezorgd voor bloemen en planten. Want hoe klein zo’n stukje natuur is, het draagt toch bij aan een kleurrijker stadslandschap en waar het leven aantrekkelijker van wordt. Het was voor de BBC reden om er een kort filmpje van te maken:
Klik hier om het filmpje te starten
Deel dit op:
Lezen….
Ze stonden vroeger boven ons bed, grijpklaar om te lezen voor het slapen gaan. Ontelbare keren lazen Leo en ik de verhaaltjes van Simon Carmiggelt. Korte spitse en rake vertellingen over allerlei mensen in alledaagse situaties. Maar geschreven met een zachte humor, vol ironie, die ons deed glimlachen of gniffelen. Rake beschouwingen van een begenadigd schrijver.
Lange tijd was het stil en leek Simon Carmiggelt vergeten. Wij vonden dat vreemd, want die stukjes zijn nog altijd lezenswaardig en moeten toch ook de moderne lezer tot lachen brengen. Gelukkig worden de boeken, ter gelegenheid van Carmiggelts honderdste geboortedag, weer herdrukt. Ze zijn nu zelfs als e-boek te leen bij de on-line bibliotheek. Ik heb er meteen een gereserveerd en kan nu dus nog comfortabeler, warm onder het dekbed en lekker uitgestrekt, lezen.
Deel dit op:
Poëzie van de natuur
De tentoonstellingen in het Sieboldhuis in Leiden zijn vaak van een bijzondere schoonheid. Ook nu is er tot 6 maart 2019 een prachtige collectie houtsneden, schilderingen en wat spaarzame foto’s.
Leo en ik genoten van de prachtige prenten met vogels en bloemen. Van een bijna breekbare schoonheid.
De tentoonstelling is zeer verfijnd en wij vinden het een aanrader.
Er mochten foto’s gemaakt worden, wat we ook gedaan hebben.
Maar op die beelden komt de ware schoonheid niet tot zijn recht en daarom staan er hier foto’s van de website van de tentoonstelling. Ook deze beelden zijn slechts een deel van de werkelijke houtsneden. Ik kan niet anders zeggen dan “ga zelf kijken” want ze zijn wonderschoon!
Deel dit op:
Kijken…
Wie door de stad loopt, fietst of auto rijdt, ziet wel veel. Maar er is nog een heleboel wat je zomaar ontgaat. Geen grote schokkende dingen, maar juist die kleine zaken… Zoals beestjes, die in het water leven, planten die groeien ondanks dat er nauwelijks grond voorhanden is.
Dit is alweer het laatste filmpje van “De Biobak” waarin Jan Hengstmengel (ja, inderdaad familie 😉 ) in Dordrecht op zoek gaat naar die wat verborgen zaken. Neem even zo’n 10 minuten de tijd om het filmpje te bekijken.
