Lange tijd heeft dit liedje geklonken als ik de computer opstartte. Het was in de tijd dat één van de kinderen besloot dat de studie niets was en het helemaal in de muziek wilde zoeken. Daar is hij inmiddels op terug gekomen, maar ik blijf dit een topnummer vinden:
 |
Bij Nanos zag ik hem voor het eerst en ik wist: “dat wil ik ook”. Zo’n leuke houder voor een pot pindakaas, waarmee je vogels de tuin in lokt. Even googlen en al snel hier gevonden. Besteld en binnen twee dagen in huis. Er past alleen een pot pindakaas in van de fabriek uit Delft of van onze nationale grootsuper, maar dat was niet zo’n probleem. We hingen hem aan de tuinkast en wachtten af. Echtgenoot had er een hard hoofd in, maar kreeg al snel ongelijk. De vogels kwamen er feilloos op af. Eerst kwamen de mezen, later ook spreeuwen en kraaien. Die zijn minder lenig en moeten dus de gekste capriolen uithalen. En ‘smorgens aan de ontbijttafel heb ik er prachtig zicht op. Binnen twee maanden was de pot leeg, ad fundum, helemaal tot op de bodem leeg gesnaveld. Er hangt al weer een nieuwe. Ben benieuwd hoe lang die meegaat. |
| Grappig hoe de samenleving in een paar decennia is veranderd. Neem het roken: vroeger rookte bijna iedereen. Bij ons thuis rookten mijn vader, moeder, zus en zwager. En ik vond dat ik ook aan de sigaret moest, toen ik zo’n jaar of 14 was. Ik jatte sigaretten uit de tas van mijn moeder. Eén tegelijk, anders zou ze het merken. En mijn eerste sigaret rookte ik op een schoolfeest. Op de TV pafte men er ook lustig op los, een wazig beeld was vaak het gevolg van hevige sigaretten-, sigaren- of pijp-dampen. En als je series als The Saint of Mad Men bekijkt, dan valt het op hoe vaak er een sigaret wordt opgestoken. “Daar gaat er weer een” zeggen we tegen elkaar. Zelf rook ik al heel lang niet meer, ook Leo is een aantal jaren geleden gestopt, net als onze kinderen. Het is nu juist opvallend als je, ondanks alles, toch nog rookt. |
 |
| Dat wij met de moderne navigatie onze bestemming moeiteloos kunnen vinden, is niets vergeleken bij wat een klein vogeltje als een boerenzwaluw voor elkaar krijgt.Bij een onderzoek van Vogelbescherming Nederland werden boerenzwaluwen voorzien van een geolocator. |
 Onderzoeker R. Klaassen bregnt een geolocator bij een boerenzwaluw aan. |
Daarmee kon worden vastgesteld dat zo’n klein vogeltje in pakweg 25 dagen naar Noord Angola vliegt, dat is zo’n 7500 kilometer. Na een half jaar vliegt hij ook weer terug, soms wel met een omweg omdat hij gehinderd wordt door zandstormen.
Dat is al een hele prestatie, maar dat zo’n beestje dan ook nog zijn eigen nestje weer terug kan vinden en na een moeilijke en avontuurlijke tocht weer “thuis” komt in Culemborg vind ik zo mooi. Ongelofelijk en spannender dan de spannendste detective!
(bron: Vogels 05-2012, uitg. Vogelbescherming Nederland)
Hebben jullie dat nou ook? Dat je de opruimkriebels krijgt aan het begin van het jaar.
Ik ben helemaal niet van de goede voornemens, maar elk jaar in januari krijg ik zin in opruimen. Kasten leegmaken, dingen sorteren en overbodig spul weggeven of in de vuilnisbak stoppen.
Niet dat de kasten dan meteen leeg zijn, want ik krijg ook de neiging om weer eens wat nieuws te kopen. Zo liepen we afgelopen vrijdag bij IKEA, op zoek naar dekbedhoezen. Want die oude konden er echt niet meer mee door. En dat was beslist waar, want echtgenoot draaide zich vorige week om en scheurde finaal door de dekbedhoes.
Maar ja, de marketingafdeling van IKEA is superslim, dus brachten we niet alleen dekbedhoezen mee naar huis, maar ook kussens (die waren ook aan vervanging toe) Plus bijpassende hoeslakens bij de hoezen. En ook nog twee dozen glazen. In de gauwigheid maar vergeten dat we nog plenty glazen hadden.
Enfin, om een lang verhaal kort te maken. De hele zaterdag hebben we geruimd, oude dingen naar de kringloop en plaats gemaakt voor de nieuwe spullen.
Ligt dat nou aan de tijd van het jaar?
Het is vast geen toeval dat ik dit liedje van Frank Sinatra de laatste week meermalen heb gehoord. Het was tenslotte Barack Obama die ons beloofde dat “het beste nog moet komen”. Nou laat maar komen dan….
| Sinds een aantal jaren huist er bij ons in de buurt een koppel ganzen. Ze scharrelen rond in het gras, steken in ganzenpas de weg over en belagen iedereen die, naar hun mening, te dicht in de buurt komt.Het zijn mooie beesten en ik vind het enig dat ze er zijn. Maar ik ben ook een beetje bang van ze. Als je langsloopt, dan gakken ze en blazen en sommige zijn zo brutaal dat ze naar je pikken.Ach ja, natuur is mooi, maar ook gevaarlijk 😉 Ik loop wel een beetje om als ik ze tegen kom! |  |
 |
Wie mijn blogjes over de trilogie van Jenny Glanfield (kijk hier, hier en hier) heeft gelezen, begrijpt dat ik zondag 6 januari 2013 om 20.15 uur voor de buis zal zitten. Want dan wordt op het ZDF de eerste aflevering van de driedelige serie “Hotel Adlon” vertoond.Jenny Glanfield gebruikte het Adlon-hotel als haar inspiratiebron, maar deze serie is niet op haar boeken geënt. |
De serie wordt gelukkig niet met grote tussenpozen vertoond. Na de uitzending op zondag volgt het tweede deel al op maandag 7 januari en op woensdag 9 januari wordt het laatste deel uitgezonden, telkens om 20.15 uur. Heb je de uitzending toch gemist, ’s nachts is er een herhaling, al moet je dan natuurlijk wel lang opblijven 🙁
Vorige week zaten we rustig een DVD te bekijken, toen we plotseling een doffe knal hoorden en het licht uitging. De halogeen verlichting sukkelde nog even door, dus we dachten dat er thuis kortsluiting was. Maar nee, in de hele wijk was het licht uitgevallen.
Overal even donker. Maar met de kerst nog in ons systeem, brandden er bijna overal wel wat kaarsjes.
Och het heeft wel wat, zo saampjes in het donker zitten. Al wordt het wel snel koud, want natuurlijk valt ook de pomp van de verwarming uit. En wat doe zo in het donker? Lezen kan niet, TV kijken, internetten, een CD-tje opzetten, het gaat allemaal niet meer.
En dan realiseer je hoe kwetsbaar onze maatschappij is. Niets werkt meer naar behoren. De (vaste) telefoon geeft geen toon en zelfs de mobiele telefoon is trager, door het uitvallen van Wifi-verbinding.
Koffie of thee zetten wordt een hele opgave. Als je tenminste nog op gas kookt, zoals wij gelukkig. Het vergt wel een beetje improvisatie.
Gelukkig was alles na een klein uurtje weer in orde, dus konden we weer “normaal” verder leven 😉 😉
Niet echt katterig, maar met een duidelijk gevoel “we moeten wel wat frisse lucht happen” gingen we gisteren er even tussenuit voor een wandeling. Bijna traditiegetrouw langs de havens van Rotterdam, omdat dat ons hoofd altijd zo mooi leeg maakt.En gewapend met de camera, vanzelfsprekend. Want zo’n dag na de “night before” levert toch altijd wel wat leuke plaatjes:
Gelukkig kwamen we geen grote vernielingen tegen. Laten we dat ook zo houden!!
