Misschien is het nu ook in Tsjechië wel een ongewoon gezicht, want deze foto maakte ik in 2006 in Cesky-Krumlov. Toen werden daar nog kolen gestort en schepje voor schepje in de kelder geschoven. De wintervoorraad steenkool, die de huizen moeten verwarmen in de kille winters. Net zo als dat vroeger hier gedaan werd. Alleen werden bij ons thuis de kolen op zolder opgeslagen. En moest mijn vader dagelijks een kitje kolen halen. Geen kind die nu weet waar ik het over heb. Nostalgie, ja, maar of het nou ook “die goeie ouwe tijd” was? Geef mij maar een CV met thermostaat.
Category Archives: Persoonlijk
Uitnodiging
Schattig
Klein geluk
Kennen jullie dat? Zo’n momentje dat je even denkt “wow, dat is fijn!” omdat:
…. het propje papier keurig in de prullenbak valt als je het van ver gooit…
…. je ’s avonds in bed kruipt tussen fris gewassen en gestreken lakens ….
…. je plotseling iets terug vindt dat je al maanden, jaren kwijt dacht te zijn….
Gewoon een moment van “KLEIN GELUK”
Smaaktest
Tot ik een paar weken geleden Ilja Gort zag, die op een Franse boerenmarkt mensen wijn liet proeven. Hij had één soort wijn, verdeeld over vier flessen, één plastic fles, één lichte fles, de andere was een wat zwaardere fles en als laatste een zware fles die normaal voor heel dure wijnen wordt gebruikt. Vrijwel alle proevers vonden de wijn uit de plastic fles niet om te drinken, maar de zware fles bevatte volgens hen beslist de lekkerste wijn. Volgens Gort is het meer de marketing, dan de kwaliteit van de wijn die de smaak bepaalt. Mensen proeven dus niet alleen met de mond, maar ook met de ogen.
Spreuk van de week
Stilte
Tot mijn grote schande moet ik bekennen dat ik niet meer precies weet waar in Krakow ik deze foto maakte. Was het de synagoge? In ieder geval een oud Joods gebouw. Wat ik nog wel weet, is dat wij de enige bezoekers waren. De ruimte was groot en vrij leeg en de teksten op de muren waren hier en daar vervaagd. En het was er stil, doodstil.
Stilte is deze week ook het thema bij Stuureenfoto.
Sterretjes
Een paar dagen geleden keek ik in de bieb een aantal woonbladen in. En in no time zag ik sterretjes. Grote, kleine, dikke, dunne, van ijzerdraad, in goud of zilver, van berkentakken, wit bepoeierd, geknipt uit papier, gehaakt, van zilverfolie, gevouwen, gestempeld of getekend. Ze stonden op pakjes, dozen, muren, glazen, bordjes, ze glinsterden tussen het bestek, op tafels en stoelen.
Kerstsfeer oké, maar mag het ook iets minder? Het lijkt wel of je in deze tijd je hele huis moet omzetten. Alle meubels moet vervangen door dingen met een kersttintje. De muren schilderen en versieren, strikken met kerstballen en sterren aan de stoelen.
Nou ja, ik vond het gewoon iets te veel van het goede.








