 Bron: Pinterest |
De ontwerper van deze voorplaat van de New Yorker is vast net zo verbaasd als ik over de sportschoolrage, die maar niet over lijkt te gaan.Ik vind het maar niks, je in het zweet werken op zo’n stalen apparaat en doe er dan ook niet aan mee. Dan ga ik veel liever wandelen of fietsen, lekker in de buitenlucht. Maar ja, dat is een persoonlijke mening. Laat je dus niet weerhouden van je dagelijkse sportroutine 😉 |
| Hoeveel technische vooruitgang er in de loop der jaren is geweest, zie je pas als je weer een blik terug in de tijd kunt werpen. National Geographic deed dat onlangs en ging terug naar de jaren 80. Toen de eerste mobiele telefoon (nou ja, ze waren toch wel zwaar) werd geïntroduceerd, de mode was gebaseerd op Dynasty en computers nog niet binnen ieders bereik lagen. Wie toen had voorspeld dat we met een mobieltje van enkele honderden grammen zouden kunnen internetten, gamen, notities maken en ja, zelfs kunnen telefoneren, die had ons toch wel vreemd aangekeken. |
 |
Bij een bezoek aan de Efteling (ergens in 1990/91) zagen we iemand met zo’n telefoon lopen. We vonden het maar een bizar instrument en konden ons niet voorstellen zoiets ooit nodig te hebben. Nu komt manlief zelfs terug om zijn telefoon op te halen. Hij zou eens niet te bereiken zijn. Ondenkbaar toch? 😉
Zoals gebruikelijk het eerste weekend van september worden in Rotterdam weer de Wereldhavendagen gehouden.
Wij hebben dit keer bezigheden buiten Rotterdam, waardoor wij er niet naar toe kunnen. We waren zeker gegaan, want het is altijd gezellig en de Rotterdamse haven is en blijft een speciale attractie.
Tja, één moet de eerste zijn. Of is het de voorraad van vorig jaar?
Kijkers van de laatste Zomergasten van 2013 (met Wouter Bos) zullen het gedicht zeker herkennen.
Ik zocht en vond de originele tekst en een mooie vertaling van Ans Bouter. Voor wie het nog niet kende of om nog eens over te lezen:
| The road not taken | Niet ingeslagen |
| Two roads diverged in a yellow wood, And sorry I could not travel both And be one traveler, long I stood And looked down one as far as I could To where it bent in the undergrowth; |
Een splitsing in een goudgeel woud Helaas kon ik één weg slechts gaan Alleen op pad zijnd en benauwd Keek ik zelfs tot in ’t kreupelhout Om maar de juiste in te slaan |
| Then took the other, as just as fair, And having perhaps the better claim, Because it was grassy and wanted wear; Though as for the passing there Had worn them really about the same, |
Nam toch die andere, net zo mooi En nu ik hem op waarde schat Deed hij door ’t gras een goede gooi Zo zocht ik naar een warm pleidooi Voor wat ik net gekozen had |
| And both that morning equally lay In leaves no step had trodden black. Oh, I kept the first for another day! Yet knowing how way leads on to way, I doubted if I should ever come back. |
’t Gebladerte op beide lag Er nog niet platgetreden bij Die andere inslaan op een dag Als ik daar nu eens kans toe zag Maar kiezen maakt ons minder vrij |
| I shall be telling this with a sigh Somewhere ages and ages hence: Two roads diverged in a wood, and I- I took the one less traveled by, And that has made all the difference. |
En later zal ik zeggen dat Nadat ik zuchten heb geslaakt Ik toen die ene weg betrad Het nog niet platgetreden pad En dat dat veel heeft uitgemaakt |
| Robert Frost (1874-1963) | Robert Frost (1874-1963) Vertaling: Ans Bouter |
| Vandaag is het een spannende dag voor vriendin/collega/blogster Dorothé. Zij start vandaag haar Naaicafé DJ aan huis. Ik ken haar al lang, want wij werkten nog in de vorige eeuw 😉 samen op kantoor. Zij veranderde van baan, ging trouwen, kreeg drie leuke zonen en werd “thuismoeder”. Al die tijd hielden we contact en kwamen we zo nu en dan bij elkaar om bij te praten en ervaringen uit te wisselen.En nu start ze een hele nieuwe carrière. Deels uit noodzaak omdat het heel moeilijk is om weer passend werk te vinden. Dit is een spannend alternatief, dat ik dan ook graag promoot. Maar het beste lees je wat zij er zelf over heeft geschreven op haar website. |
|
Dus zit je te hikken tegen dat naaiklusje of wil je jouw creativiteit eens toetsen, dit is een mooie gelegenheid. Dorothé is handig en inventief en kan van (bijna) niets toch iets moois maken en wil je graag helpen.
Veel succes, Dorothé!!
Dit las ik laatst op internet en ik vind hem te mooi om niet door te geven:
Als de dingen in je leven je even allemaal te veel worden, als 24 uur in een dag niet meer genoeg is, denk dan aan de mayonaisepot en de twee koppen koffie.
Een professor stond voor de klas om een les filosofie te geven. Hij had een aantal voorwerpen voor zich liggen. Toen de les begon, nam hij zonder iets te zeggen een hele grote, lege mayonaisepot en vulde deze met golfballen. De professor vroeg vervolgens aan zijn studenten of de pot nu helemaal vol was. Zij antwoordden van wel.
Toen nam de professor een doos met kiezelsteentjes en kiepte deze in de pot. Hij schudde lichtjes met de pot en de kiezelsteentjes rolden in de open ruimtes tussen de golfballen. Weer vroeg de professor aan zijn studenten of de pot nu vol was. Ze antwoordden van wel.
De professor nam nu een doos met zand en goot deze leeg in de pot. Natuurlijk vulde het zand alle ruimte op tussen de golfballen en de kiezelsteentjes. Opnieuw vroeg hij of de pot nu vol was. De studenten antwoorden met een unaniem “ja”.
Van onder het bureau nam de professor nu twee koppen koffie en goot ze leeg in de pot. De hele inhoud verdween in de pot en de koffie vulde de lege ruimte tussen het zand. De studenten begonnen te lachen. “Nu”, zei de professor, “ik wil dat jullie deze pot zien als jullie eigen leven.
De golfballen zijn de belangrijke dingen in het leven: je familie, je kinderen, je geloof, je gezondheid en je passies. Dingen die ervoor zorgen dat als er niets meer op de wereld was dan deze dingen, je leven toch gevuld zou zijn.
De kiezelstenen zijn de andere dingen die ertoe doen: je werk, je huis, je auto e.d.
Het zand is al het andere, de kleine dingen.”
“Als je het zand als eerste in de pot doet, is er geen plek meer voor de kiezelsteentjes of voor de golfballen. Datzelfde geldt ook voor je eigen leven. Als je al je tijd en energie aan de kleine dingen besteedt, dan heb je geen ruimte meer voor de dingen die belangrijk voor je zijn.”
“Besteed aandacht aan de dingen die essentieel zijn voor je geluk. Speel bijvoorbeeld met je kinderen. Neem tijd voor een onderzoek voor je gezondheid. Neem je partner mee uit eten. Lees. Er is altijd nog wel tijd om het huis te poetsen of de prullenbak te legen.”
“Zorg eerst voor de golfballen, de dingen die echt het allerbelangrijkste voor je zijn. Stel je prioriteiten. De rest is maar zand.”
Eén van de studenten stak een vinger op en vroeg waar de twee koppen koffie voor stonden. De professor lachte: “Ik ben blij dat je het vraagt. Ik wil daarmee alleen maar weer eens aangeven dat, hoe vol je leven ook mag zijn, er altijd wel een plekje is om samen met een vriend een kop koffie te drinken.”
Leef het leven!
“Life has no limitations, except the ones you make.”
 |
Wie verwacht er nou een ontmoeting met twee varkens, midden in een Rotterdamse woonwijk. Toch gebeurde het! Op een kaal stukje grond in Katendrecht staat een echt Varkenshuis. De bewoners Blonde Arie en Slome Japie genieten er van de aandacht en het eten dat de buurtbewoners hun geven.
|
 |
 |
Wij kenden ze nog niet, maar op hun Facebookpagina staat te lezen dat ze al wereldberoemd in heel Nederland zijn. Ik heb de pagina geliked, want de stad kan nog wel wat natuur gebruiken. En zo leren kleine Rotterdammertjes er ook een heleboel wetenswaardig bij.
Rondom het Varkenshuis is een een Chinese moestuin aangelegd en staat er mais, dat als voer wordt gebruikt. Zullen Japie en Arie nou straks gekruide koteletjes worden?
Dit gedicht was gedrukt op het tafellaken bij het Dichtersontbijt in Deventer, enkele weken geleden.
| NIEUWE PROCEDURE Om in deze vriendenkring opgenomen te worden hoef je geen formulieren in te vullen, zoals: “Kijkt u scheel? Ruist uw hart? Is uw huid oranje, groen of allebei – in dat geval in welk patroon? Nee, wij vragen heel gewoon: “Mag ik even? En zelfs als u het niet wilt sluiten wij u in ons hartAnneke Buys |
 Anneke Buys schrijft niet alleen gedichten, maar maakt ook beelden. Zie ook haar website: http://annekebuys.nl |
Dat de tijd snel gaat, weten we allemaal. Maar hoe snel, zie aan het veranderen van je kinderen, je familie, jezelf. Kijk maar eens op een paar oude foto’s. Ik herken mezelf soms niet eens meer.
Daarom vond ik dit filmpje van Frans Hofmeester zo leuk. Zijn dochter Lotte, vanaf twee weken tot ze twaalf is. Een kostbaar document:
Klik op deze foto om het You-Tube-filmpje te starten.
