Dal Makhani

Een recept voor Indiase linzensoep. Vegetarisch, lekker pittig en met een stukje (naan)brood erbij een hele maaltijd voor twee personen.

bron: http://www.sugaretal.com/

Dal Makhani
1eetlepel olijfolie
1 laurierblad
2 kardemom zaaddozen
1 kaneelstokje
2 fijngehakte knoflooktenen
1 eetlepel zeer fijngehakte gember
1 rode ui, fijngehakt
4-5 gehakte tomaten of half blikje tomatenblokjes
1 blikje (420 gr) linzen, met nat
½ theelepel garam masala
¼ liter kookroom
¼ liter groentebouillon
½ theelepel bruine suiker
zout en peper
vers gesneden koriander voor garnering

Verhit de olie zachtjes in een pan, voeg laurierblad, kaneel en kardemom toe en laat even bakken tot het geurt. Doe de ui er bij, laat zachtjes bakken tot ze glazig is. Voeg gember en knoflook toe en bak circa een minuutje mee.Doe dan de tomaten en linzen erbij en laat alles ongeveer een kwartiertje zachtjes stoven. Roer zo nu en dan even door.
Doe dan de garam masala, suiker, room en zoveel bouillon erbij tot de soep goed van dikte is. Je kunt de soep eventueel met de staafmixer pureren. Dien op met wat koriander en naanbrood.

Bron: http://www.sugaretal.com (via Pinterest)

 

 

Commercie

Het kon natuurlijk niet uitblijven. Nu half Nederland geen gluten meer wil/mag eten, springt de commercie daarop in met allerlei glutenvrije producten. Met een zeer ongewone prijs, want voor het bedrag van een heel normaal brood krijg je in dit schap bij ’s lands grootgrutter nog net een kwart broodje. Netjes verpakt, dat wel. Met de naam Livwell, nou dat klinkt gezond. Dan weet je zeker dat het goed zit 😉 ;-)Die slimme jongens kunnen in ieder geval goed rekenen!  

Hiroshige

Collection of The Metropolitan Museum of Art
Hier tekende Hiroshige de reizigers aan de oever van de Fuji-rivier bij Fujikawa. Misschien doodden ze de wachttijd met het schrijven van een berichtje aan thuis.
Maar ook nu zullen ze je bij het postkantoor in Fujikawa graag helpen met je brieven en pakketjes. Al gaan die dan wellicht over de Tokaidotrein naar hun eindbestemming.
 

Spelletje

Regelmatig word ik uitgenodigd om een spelletje per computer te spelen, maar behoudens Webfeud begin ik daar niet aan. Want al die spelletjes zijn leuk, maar ook zeer verslavend. Vertelde ik vorige week over mijn passie voor Unblock, inmiddels ben ik ook in rap tempo verslaafd geraakt aan Fives. En al beloof ik mezelf dat ik echt maar één spelletje speel, binnen no time heb ik er een stuk of tien gedaan. Er kunnen geen prijzen mee gewonnen worden en het is simpel eenvoudig. Op je scherm staan 4×4 schijven met 3 of 2. Doel is de schijven over elkaar heen te schuiven, zodat je 5 krijgt. Dat kan dan weer gecombineerd worden, tot 10, 20, 40 enzovoort. Simpel, maar zo als gezegd, zeer verslavend.

 

Pot met goud

Begin februari lazen we in de krant dat als je op de eerste dag van het Chinese Nieuwjaar geld zou uitgeven, je het hele jaar kosten zou blijven houden. Nu zijn we niet bijgelovig, dus gingen we die dag welgemoed op weg en kochten een nieuwe geluidinstallatie.
Maar toeval of niet, we hebben dit jaar een hele rits onverwachte kosten te betalen. Achtereenvolgens ging de vaatwasser en de afzuigkap kapot en moest er een douchekraan vervangen worden. De tuinstoelen waren niet stevig meer en moesten ook vervangen worden. De computer begaf het, net als diverse lampen. En nu lekt het dak van onze berging. En het ziet er naar uit dat ook dat een flinke kostenpost wordt.

Ik was dan ook blij dat ik gisteren deze regenboog zag. Want het eind is zo te zien op een groot open stuk land. Daar gaan we eens goed graven en misschien vinden wij daar wel die grote pot met goud…….. 😉 😉

Koffie met vlaai

Een bezoek aan Maastricht brengen en geen vlaai eten, dat kan natuurlijk niet. Leo moest er de eerste dagen niet aan denken, maar op de laatste dag kwam het er dan toch nog van.
Heerlijk op het terras van het Pothuiske, met het zicht op de Maas en de Servaasbrug, namen we een lekkere koffie met een punt kruisbessenvlaai!

Deur

Om onze 41e trouwdag te vieren, gingen Leo en ik een paar dagen naar Maastricht. We logeerden in een Designhotel, dat gelukkig via een mooie aanbieding redelijk betaalbaar bleef.
Het hotel was inderdaad zeer design en onze kamer ruim, met heerlijke brede bedden en een enorme badkamer. Alleen……. zonder deur. Er was een open verbinding tussen het slaapgedeelte en de bad/toiletruimte.
Nou ja, na 41 jaar voel je vrij in elkaars nabijheid, schrik je niet meer voor bloot.
Maar toch, allebei dachten we meteen “hier moet je natuurlijk niet aan de diarree zijn”. Maar ja hoor, laat Leo nou toch de eerste nacht ziek worden. Midden in de nacht begon zijn buik op te spelen. Het werd rennen naar de fraaie design toiletpot, waar hij weliswaar op kon doen wat gedaan moest worden, maar waar hij zich ook vreselijk ongelukkig op voelde. Nee, het mocht dan allemaal heel fraai zijn, geef ons toch maar zo’n ouderwetse deur voor de badkamer. Zo een, die je in geval van hoge nood ook af kunt sluiten voor de nodige privacy.

Oh ja, met Leo gaat het gelukkig al weer  beter 🙂

Hiroshige

Collectie: Tokyo National Museum

In Goyu is het al bijna donker, maar toch lopen er nog winkelende mannen en vrouwen. De tekening van Hiroshige zou zo in onze tijd passen, het lijkt bijna een moderne cartoon.
In het hedendaagse Goyu staan ook nu nog bijna identieke oude huizen, die weer zo passen in Hiroshige houtsneden.