We stapten de zaak binnen, op zoek naar een kopje koffie. Misschien iets erbij of straks een broodje. Maar meteen na binnenkomst beseften we dat dit niet de juiste keuze was.

Een keurige dame verwelkomt ons hartelijk, neemt meteen onze jas van onze schouders en leidt ons naar een tafeltje. We kijken even rond. Alles nieuw en keurig en dan valt ons oog de klandizie in de zaak.

Voornamelijk zakenlui, heren in strakke pakken met glimmend gepoetste schoenen. Dames in nette robes, mantelpakjes en elegante pumps aan de voeten.

Maar ja we zitten nu eenmaal en inmiddels zwiept de regen tegen de grote ramen. Het is hondenweer!

Dus bestellen we koffie en daarna een “lichte lunch”. Een fraaie menukaart wordt aangereikt en de ober somt op wat voor mogelijkheden er zijn. Wat ziet het er allemaal heerlijk uit.

Meer mensen komen binnen, ook allemaal keurig gekleed en geschoeid. Ik ontwaar zelfs een paar lakschoenen en schuif mijn stevige sneakers onder tafel. Ook Leo voelt zich minder op zijn gemak, al herinnert hij zich vroegere tijden. Toen hij voor het bedrijf met dit soort lui onderhandelde in strak pak met stropdas.

De bediening was vriendelijk en efficiënt, het eten heerlijk, de rekening niet al te gepeperd. Dus we hebben niks te klagen. Maar oh, wat voelden we ons “underdressed” en slecht op ons gemak.