Gelukkig, mijn fotoarchief is weer te bereiken al zijn de computerproblemen nog niet opgelost. Maar nu kan ik dan eindelijk hier een Madonna-foto plaatsen en weer meedoen met Bettie’s fotoserie.
Deze Madonna met kind vond ik in Brugge, alweer een paar jaar geleden. Aan dit soort beelden kan ik niet voorbij gaan zonder een foto te nemen. Ik vind ze zo ontroerend.
Ben ik de enige die vind dat de wereld steeds hufteriger wordt? Het lijkt wel of er steeds minder beleefdheid kan worden opgebracht.
Laatst ging met de tram naar de stad. Toen ik instapte was het nog tamelijk leeg. Dus konden een aantal kleine kinderen (ik schat zo rond de vier jaar) zitten. Maar toen de tram voller liep en er ook oudere mensen instapten, maakten de kinderen geen aanstalten om op te staan. En de moeders bleven rustig doorkletsen. Eén kind stond regelmatig met haar schoentjes op de bank. Ook daar werd niets van gezegd.
Later die dag zag ik dat een man en een vrouw, beiden met een wandelwagen met kind, de metro wilden instappen. De chauffeur van de metro moet dat vanuit zijn cabine kunnen zien. Maar hij sloot gewoon de deuren, waardoor de tweede wandelwagen nog net naar binnen kon worden geduwd, waarna de man zelf bijna klem tussen de deur zat.
Verbeeld ik me dat nou, dat er vroeger meer rekening met elkaar werd gehouden?
De volgende plaat uit de Tokaido-serie van Hiroshige toont schepen in de haven van Shinagawa.
Hoe anders het er daar nu uitziet, blijkt uit deze foto. Geen zeilschepen, maar hoge flatgebouwen, containers en grote kranen: 
Na Klein geluk moet natuurlijk ook een blogje over klein verdriet volgen, zoals
– een veter die breekt, net als je toch al ietsjes te laat bent;
– het laatste velletje wc-papier van de rol trekken en geen nieuwe rol bij de hand hebben;
– iets uit je handen laten vallen, waardoor de hele vloer onder de rommel ligt.
Het zijn niet de belangrijkste zaken in het leven, maar ze kunnen je humeur wel goed verpieteren 😉
Deze mooie wolkenlucht zag ik gisteren, met de silhouetten van containerkranen. Waar? Natuurlijk in de Rotterdamse haven!
Op nieuwjaarsdag landde plotseling een reiger in onze tuin. Zo’n beest lijkt in een weiland redelijk van maat, maar in de tuin ziet hij er enorm uit. Ik vind het statige dieren en mag ze wel.
Gisteren stond hij er weer en was duidelijk op zoek naar voedsel in onze kleine vijver. Vanuit de kamer kon ik hem fotograferen. Ik ben benieuw of hij vaker komt, al zullen onze kikkers en salamanders daar niet blij mee zijn!
Al vele jaren bewonder ik de prachtige houtsnedes van de Japanse kunstenaar Utagawa Hiroshige (1798-1858). Hij maakte ukiyo-e (Japanse houtsnede-druk) prints. Het bekendst is hij geworden door zijn landschapsafbeeldingen. Zijn roem vergaarde hij in de periode 1831-1834 met de publicatie van de 53 halteplaatsen van de Tōkaidō, een serie van 55 prenten met de halteplaatsen en het begin- en eindpunt van de Tōkaidō, de belangrijkste weg tussen Edo (nu Tokyo) en Kyoto. (bron Wikipedia)
Dit jaar laat ik elke week een afbeelding uit die reeks zien. Dit is de eerste:
Nihonbashi
De originelen van deze prenten zijn natuurlijk al lang niet meer te koop en al zouden ze dat zijn, dan is mijn spaarboekje helaas niet toereikend. Maar vorig jaar ontdekte ik een boekje met mini-afbeeldingen van zijn houtsnede die de Tokaidoweg in Japan illustreren. Al vallen veel details weg, de afbeeldingen vind ik nog steeds heel bijzonder.
Waar mogelijk probeer ik een foto van het moderne Japan te vinden, ongeveer daar waar Hiroshige zijn prent maakte. En zo ziet Nihonbashi er nu uit:
Na al een heleboel narigheid met onze computer, gaf hij er gisteren definitief de brui aan. Nu tik ik op onze laptop en daar zou het ook wel goed mee moeten gaan. Maar alle foto’s staan op onze grote computer. Er is wel een extra harde schijf als back-up. Maar hoe ik die nou zo snel aan de praat krijg?
We zullen onze expert erbij moeten halen, maar die heeft het ook al razend druk. Dus… het eerstvolgende blogje zal wel even op zich laten wachten.
Ik wens in ieder geval iedereen een heel gezellig oudjaar en vooral voor het komende jaar veel gezondheid en geluk!!!
Ze kijken ons een beetje appelig aan, deze lamasoort. Misschien iets te veel gegeten na de kerst?
