Hodogaya is de vierde rustplaats op de Tokaido-weg die Hiroshige weergaf. Er is al een groep reizigers aangekomen, maar dan komen over de brug nog eens dragers met grote kisten.
Nu is Hodogaya een onderdeel van Yokohama, met een grote chemische fabriek. Maar het is ook de rustplaats van vele Engelse, Australische, Nieuwzeelandse en Indiase militairen, die in de Tweede Wereldoorlog omkwamen.
De begraafplaats ligt slechts 300 meter verwijderd van de oude Tokaido-weg.
Gisteren was de laatste controle bij de internist. Na ruim 5 jaar ben ik klaar met de onderzoeken en controles en hoef ik niet meer terug te komen. Punt, uit!
| Ik hoef hier niet uit te leggen dat het voor mij (en voor Leo) een hele opluchting was. Borstkanker betekent niet alleen operatie, bestraling, ziek zijn. Het graaft zich in je leven in. Lange tijd was het prominent aanwezig, al probeerde ik dat voor de buitenwereld te verbergen. Mettertijd slijten ook veel scherpe kantjes af, maar toch. Hoe goed ik me ook voelde, bloednerveus was ik bij elk onderzoek. Angst laat zich niet ompraten of wegstoppen!
Maar het levert niet alleen negatieve gevoelens op. Het goede eraan is dat je alle normale en dagelijkse dingen veel meer gaat waarderen. Dat je keer op keer zaken móet en kúnt relativeren. Dat niet alles hoeft. Dan doe je maar wat minder en bijna perfect is ook nog goed. |
 |
En vooral ook heb ik geleerd dat ik sterk ben. Niet bij de pakken neer gaan zitten, maar met frisse moed er tegenaan. Want je leeft nu en dat leven is de moeite waard.
Jammer, dat er gisteren niemand achter me liep en zag hoe ik een klein vreugdesprongetje maakte 😉
Weer iets waarbij heel veel geduld nodig is… en een vastehand:
Je bent volwassen, moeder van een 10 maanden oude baby, die je ook meeneemt als je boodschappen gaat doen. En passant neem je een paar biertjes voor je man (en jezelf) mee bij de supermarkt. Maar dan zegt de juffrouw achter de kassa dat ze het bier niet mee mag geven “want u heeft een minderjarige bij u. Je gelooft het niet? Klik hier.
Deze puzzel kreeg ik met kerst. Niet iets wat in één avond klaar is. Dus eerst maar een puzzelkleed aangeschaft, zodat ik het ook kan opruimen als ik geen tijd heb om er rustig aan te zitten.
| Het is een prachtige herfstplaat van de Japanse tuin in Vancouver. Maar aan de linkerkant zijn de struiken grijsachtig groen en aan de rechterzijde juist groenachtig grijs. En al die oranjerode bladeren zijn moeilijk van elkaar te onderscheiden. Dat is dus wel even goed zoeken naar het juiste stukje. Maar het vordert gestaag. De brug was het gemakkelijkst en dus ook het eerste klaar. Ik kan nog veel avondjes voort….. |  |
Normaal gesproken staat hier elke week een spreuk. Maar vandaag is het Blue Monday, de dag die het meest deprimerend zou zijn. Zullen we ons daar niet aan storen en het tegendeel bewijzen? Dus:
Rotterdam is helemaal hip en trendy, zeker nu de Rough Guide haar op de 8e plaats van meest interessante steden heeft gezet. Gisteren vroeg Bettie welke stad het hoogst op je lijstje had staan. Kijk bij haar als je mijn antwoord weten wil.
Rotterdam is de stad waar ik woon en dat is iets anders dan er toerist zijn. Maar ik hou van de dynamiek, de gedurfde architectuur en de mentaliteit van “niet lullen maar poetsen”. Al wordt het me soms te veel als ik weer eens niet weet welke tram of bus ik moet nemen, omdat alles omgeleid is. Er is hier altijd wel een bouwput of de straat ligt weer eens open.
Heb jij een favoriete stad, kijk dan ook op Stuureenfoto, want daar is “place to be” het weekthema.
Dit is de derde halte op de Tokaido. Hiroshige laat zien hoe de reizigers met een boot worden overgezet. Op de achtergrond is Mount Fuji te zien.
Tijdens onze reis in Japan reed de Shinkansen ook langs Mount Fuji. Helaas was het die dag mistig en konden we hem niet zien. Ik heb de foto op internet gezocht.
Het is weer januari en dus…. kun je geen blad opslaan of er wordt over diëten en afslanken geschreven. Want die kerstdiner-kilo’s moeten er af natuurlijk. Op dieet moeten we, allemaal.
Vorig jaar heb ik besloten dat IK het helemaal gehad heb met de afslankmaffia. Ik eet normaal, niet te veel, niet te vet. Niks uit een pakje of light, maar lekker vers!
Maatje 34 heb ik nooit gehad en zal ik dus ook wel nooit meer krijgen. Maar ik ben blij met mijn lijf, dat dat misschien niet topslank is, maar wel super gezond. En dat wil ik zo houden!
