Halloween

Niks voor mij, dat Halloween. Het is over komen waaien uit Amerika en neemt voor mijn gevoel al te veel plaats in. Ik hou helemaal niet van horror en gruwel.

Ik kan me dan weer wel vermaken met alles wat ik er zo over zie, met name op Pinterest. Ik denk dat sommigen er maandenlang mee bezig zijn. En dit is dan het resultaat: misselijkmakende gerechten, wanstaltig opgemaakte gezichten en versierde voordeuren, waar een decorbouwer zich niet voor zou schamen.

Maar ja, ieder z’n smaak…

     

 

Hiroshige

Collectie: Tokyo National Museum

Na een flike sneeuwbui tekent Hiroshige de omgeving van Kameyama. Tegen de helling ligt een tempel. Moeten de reizigers helemaal naar boven klauteren? Och, wat gemakkelijk is het nu dan toch. Je stapt in de Shinkansen-trein en reist met grote snelheid naar je eindbestemming.  

Waar blijft de tijd…

In de jaren 80 was dit toekomstmuziek. “Het moet niet gekker worden”, vond mijn moeder. “Bellen op de fiets of in de auto….”  Wat zou ze wel vinden van deze tijd, met z’n mobieltjes, tablets en gadgets, zoals  horloges waarmee je de kinderen kunt volgen.

 

 

Wintertijd

Vannacht eindigt de zomertijd en zetten we de klok een uur terug. Dan is het weer vroeg donker en laat licht. Korte dagen, die met een beetje pech nooit echt helemaal licht worden. Maar misschien valt het mee en komt er een lekkere winter aan. Met sneeuw en ijs. Met prachtige dagen, stralend blauwe luchten en pittig, tintelend vriesweer.
Ach, we moeten afwachten en vooral niet klagen. Want er iets aan veranderen,  dat kunnen we toch niet!

Langs de Rotte, winter 2012

Hiroshige

Collectie: Tokyo National Museum

Arme reizigers. Het regent dat het giet en Hiroshige laat de dragers in hun armzalige lendendoek rennen. De man in de draagstoel heeft zich verscholen onder een doek.
Nee, dan nu. Nu kun je de omgeving van Shôno bekijken vanuit een luchtballon. Als het tenminste niet regent.
 

Krantenwijk

Een krantenwijk was nog niet zo lang geleden een leuke bijverdienste voor scholieren. Maar het schijnt dat er nu geen jongen of meisje meer voor te porren is. Dus probeert men het op een ander manier.
Wie zullen we daar nou es voor vragen? AOW-ers, die arme zielen die steeds vaker hun pensioen zien inkrimpen. Die zich vervelen achter de geraniums en hoognodig wat meer moeten bewegen. Ja…. die!!! Hoewel wel oud en (bijna) afgeschreven, zijn ze nog nog jong en vief genoeg om vroeg op te staan.

Bedden opmaken

Telkens als ik de bedden opmaak, moet ik denken aan Engelse serie “Angels”. Het ging over verpleegsters in opleiding in een grote Engelse stad. Natuurlijk liepen ze in uniform, ze waren jong dus er was heel wat te giebelen en te lachen.

En niet te vergeten, al die knappe dokters om verliefd op te worden.

Maar hun opleiding was een ernstige aangelegenheid. Compleet met een strenge leidinggevende. Oh, wat waren er veel voorschriften en regels om te onthouden en om je aan te houden.De meeste ben ik natuurlijk al lang vergeten, maar één van die regels is me altijd bij gebleven en breng ik nog dagelijks in praktijk. Namelijk dat je bij het bedden opmaken, de opening van het kussensloop van de deur af moet leggen. Dan kun je er niet inkijken en ziet het er altijd netjes uit.

Tja…, hoe belangrijk kan iets wezen? En toch, elke dag weer, doe ik dat zo. Dankzij die strenge lerares en die leerling verpleegsters.