 Klik op de foto om het filmpje te starten |
Toen, nu 67 jaar geleden, was dit hot. De nummer één hit van die tijd. Mijn moeder lag in de kraamkliniek, in barensnood van mij. Die dacht vast aan heel andere zaken dan aan dansen die dag. Maar mijn zus heeft hier zeker op gedanst. En wat doe ik vandaag? Misschien ook wel even dansen! In ieder geval vier ik mijn verjaardag in gepaste vrolijkheid. 😉 |
Het gebeurt niet vaak, dat maakt zo’n maansverduistering zo bijzonder.
VU
Vannacht stonden Leo en ik dan ook klaarwakker te kijken naar dit natuurverschijnsel. Ver weg van randstedelijk rumoer en lichtvervuiling. Rondom ons alleen de stilte van de natuur. Indrukwekkend!
We bleven wel binnen, want met een temperatuur bijna bij nul was het ons te koud.
Je zou het eigenlijk niet denken, in deze digitale tijd. Maar blijkbaar willen heel veel mensen hun afspraken toch opschrijven in een kalender. Het liefst in een beetje gezellige, met plaatjes. Dan kan je nu je hart ophalen, want in de boekenwinkels liggen ze al klaar. Met kunst-, bloemen-, planten- of stedenfoto’s. In allerlei formaten en indelingen.
En voor wie persé ook volgend jaar elke dag een blaadje wil afscheuren, is er ook keus te over. Met elke dag een puzzel, wijze raad, onbekende link of een taalweetje. Deze stapels fotografeerde ik bij Donner in Rotterdam.
 |
 |
Eerst mijn smartphone kapot; toen viel het modem uit, dus geen internet meer. Het was al een ouwetje en nu wachten we op een nieuwe. En als klap op de vuurpijl kregen we gisteren met geen mogelijkheid onze voordeur open. Leo niet, ik niet en de buurvrouw niet. Slotenmaker gebeld. Die neemt mijn sleutel, trekt even flink aan de deur en floep…. deur weer open. En ja, we konden pinnen om de tekening te betalen.
Murphy regeert weer. Gr@#%***
| Soms vraag je je af waarom de ene plant of struik het wel doet en de andere niet. Als het nare insecten of slakken zijn, zie je dat snel genoeg. Maar waarom bij mij de floxen tegen de klippen op groeien, maar slechts mondjesmaat bloeien, is me een raadsel.Wat het wel doet en dat al sinds we hem aanplantten, is de Kirengeshoma Palmata. Vreemde mondvol voor Japanse wasbloem. Elk najaar sterft zij af maar komt weer op in het voorjaar. Lange tijd lijkt het niet zo veel te worden. Vooral veel, maar fraai groen blad, zeg maar. Maar dan, in augustus, verschijnen in eens de knoppen aan de toppen van de takken. En die geven de laatste zomerdagen nog even acte de présence. |  |
 |
Nee, ik weet het. Ergeren is zinloos en dus moet je dat niet al te veel doen. Het verhoogt je bloeddruk en veroorzaakt rimpels. Toch zijn er soms momenten, waarop ik me vreselijk erger. |
Dit is mijn erger top3:
1) als ik een instantie bel en er zo’n computerstem zegt “voor keuze A, kies 1, voor keuze B, kies 2”
2) verpakkingen die maar niet open gaan. Vooral plastic blisterverpakkingen, Grrr ##*&
3) in een winkel of op de markt iets aangeboden krijgen en daar kleverige vingers aan over houden. En dat alles wat je aanpakt dan ook kleverig wordt.
Ergeren jullie je soms ook zo?
| Gisterenavond Leo’s verjaardag en (alvast) de mijne gevierd met heerlijke Japanse hapjes bij Sushi Company.
Dat is niet zo’n grote “All you can eat”-tent, maar een klein en intiem restaurantje. Lekker en gezellig. Vriendelijke bediening en vooral voortreffelijk eten!! Met het openbaar vervoer er naar toe, zodat we allemei van de wijn konden genieten. Prima avond!! |
 |
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Lachen is van alle tijden, verbeelding heeft geen leeftijd en dromen zijn voor eeuwig!
(Dus Leo, wat maal je er om dat je vandaag weer een jaartje ouder bent geworden. Zolang we nog samen kunnen lachen, valt het allemaal wel mee!) |
| Als je niet oppast, kom je bijna om in het afval. Om alles zit tegenwoordig wel plastic. Sinds enige tijd proberen we dat consequent te scheiden. Dat levert elke week zakken vol plastic troep op. Je kunt natuurlijk al die verpakking weigeren. Maar dat vergt wel enige aanpassing in je leven.
|
 |
Maar het kan! Een tijdje geleden waren we bij een lezing van Emily-Jane Lowe-Townley, die een afvalloos leven met man en 3 kinderen in praktijk brengt. Ik geloof niet dat ik echt helemaal afvalloos zal worden. Daar moet je je toch wel helemaal op instellen. En om zelf tandpasta, wasmiddel en schoonmaakmiddelen maken…. nee, daar zie ik geen been in.
Maar boodschappen doen we eigenlijk altijd al met een stevige tas, die al jaren in gebruik is. En in mijn handtas zit standaard een opvouwbaar tasje, dat scheelt toch weer zo’n plastic gevalletje. Ach, alle beetjes helpen nietwaar?
