Boek

Waren we vrijdag op het Boekenfestijn, kochten we niks. Jammer, want we vonden het altijd heerlijk hier een tijd rond te struinen. Leo naar de boeken en ik naar het hobbygedeelte. Het leverde meestal wel wat op, nu dus niks.
Maar zaterdag liepen we even De Slegte in, die sinds een tijd weer terug is in Rotterdam. Iets minder groot, maar steeds aantrekkelijker. En meteen bij binnenkomst viel Leo’s oog en het mijne op dit boekje. Geschreven door Matthijs van Nieuwkerk, die werkelijk idolaat van Aznavour is. En de dag begint en eindigt met een chanson van Charles. Zo’n fervente fan ben ik niet, maar hij kan me nog steeds zeer boeien en ik heb dan ook heel wat van zijn LP’s en CD’s. Toch kende ik niet alles waar Matthijs over schrijft. Geen probleem, Spotify en YouTube helpen je dan ook op weg.

En dit heb ik dus al weer een aantal keren beluisterd. Gewoonweg heerlijk!

 

 

 

 

Deftig

Naar aanleiding van de 80e verjaardag die Prinses Beatrix vandaag zal vieren, zette Libelle een artikel op Facebook. Niks bijzonders zou je zeggen…. Ja, dat is wel zo, maar ik vond dit toch wel heel erg (en overdreven) deftig:

Daarnaast doet ze aan beeldhouden en zal …..

Want al ben je dan koningin geweest en stroomt er blauw bloed door je aderen, beeldhouwen blijft gewoon beeldhouwen, nietwaar?
😉 😉

Kassa

Sinds kort is onze Appie-super voorzien van scanners. Je kunt dus met een apparaatje in je hand zelf je kassabon opmaken en aan het eind afrekenen. Natuurlijk niet meer met gewoon geld, maar met een pinkaart. Dat laatste doe ik al jaren en ook dat zelf scannen heb ik al vaker gedaan. Maar toch, het staat me een beetje tegen.
Allereerst zet het mijn manier van boodschappen doen op zijn kop. Dat zal de leeftijd zijn, maar nu moet je wel heel veel handelingen tegelijk doen. Je boodschappenbriefje raadplegen, het artikel zoeken, scannen, meteen in je tas of krat zetten en die afrekening op het eind is ook nogal omslachtig. Tot slot moet je met de streepjescode van je kassabon het hekje openen om de winkel te kunnen verlaten.
Zo, en dat zou ons allemaal tijd besparen en ons leven lichter maken. Kom nou toch, meneer Heijn… Het voordeel zit toch aan uw kant. U bespaart op die manier toch vooral op de personeelskosten. Nog even en de kassières kunnen ook weg. Alles geautomatiseerd, weggesaneerd. Ik vind dat niet zo heel erg sociaal en daar kreeg ik zowaar steun voor uit onverwachte hoek. Ook jongste zoon, toch een IT-er in hart en nieren, vindt dit een gevaarlijke ontwikkeling. Want straks is er helemaal geen werk meer voor mensen die minder hoogopgeleid zijn. Jongeren komen voor dergelijke baantjes dan helemaal niet meer aan de bak. En vooral, onze samenleving wordt steeds onpersoonlijker.
Ik ben dus een dwarse klant en ga nog lekker met mijn karretje in de rij voor de kassa staan. En hou nog eens een praatje met de kassière, al is het maar om een protest te laten zien!

Film

Ik had me wat meer voorgesteld van deze film “The leisure seeker”, met overigens prachtige rollen van Helen Mirren en Don Sutherland. Er zat wel wat humor in, al was het geen dijenkletser. Maar daar was het onderwerp ook niet naar. Want Alzheimer en kanker zijn geen vrolijke onderwerpen, al maakte Ella er het beste van. Soms moest ik echt wel lachen. Maar ik heb me ook geërgerd aan wat die vrouw telkens opnieuw deed. Moet je nu steeds maar weer vragen naar iets, terwijl je weet dat je man het niet meer kan onthouden?
Beslist een film met veel mooie momenten, prachtige beelden en prima acteerspel. Maar ook met een beetje bittere nasmaak.

Vrolijk

Handig is het wel, zo’n krat voor op je fiets. Maar vrolijk? Nou…nee, niet echt!
Ze had natuurlijk een roze, rode of gele krat kunnen nemen, maar dat is dan weer zo opzichtig. Ze ging voor een klein, pittig accentje. Geen schaterlach, geen dijenkletser, maar een glimlachje. Zo vrolijkt een sombere dag toch een beetje op, nietwaar?

Veerkracht

Een scrabble-vriendin heeft in haar leven al vele moeilijkheden overwonnen. Lange tijd sukkelde ze ernstig met haar gezondheid en zelfs nu laat die te wensen over. Toch is ze altijd optimistisch en vrolijk en laat ze zich door niks uit het veld slaan.
Maar één van de laatste dagen van het oude jaar overkwam haar iets dat haar hele wereld op zijn kop zette. Ze werd in haar huis overvallen, gegijzeld door een groep mannen en beroofd van alles wat waardevol was. Ze woont op de bovenste verdieping van een flat, nou niet meteen de plek waar je een overval zou verwachten. Het bleek dan ook een vooropgezet plan te zijn geweest. De man die haar altijd zo vriendelijk had geholpen, zat in het complot. Wie het hele verhaal wil lezen wil, klikt hier.
Och, och, je zou voor minder van de kook raken. Maar niet W., die inmiddels alweer gewoon elke keer present is bij de scrabble-club. Haar vertrouwen in de mensheid mag dan wel een flinke deuk hebben opgelopen, ze laat zich echt niet alle pleziertjes afnemen, vertelde ze ons. Het is echt een vrouw met een enorme veerkracht!

Tentoonstelling

Een tentoonstelling hoeft niet groot en uitgebreid te zijn. Want tegelijkertijd met de grote Art Déco-tentoonstelling in het Gemeentemuseum in Den Haag loopt ook een kleine, maar fijne tentoonstelling over het werk van de Haagse modeontwerper Frans Hoogendoorn. Prachtige en draagbare kleding, zo mooi en vooral ook zo kleurig. Ik begrijp dat de Haagse clientèle zich graag door deze couturier laat kleden en dat ook leden van het Koninklijk Huis er regelmatig komen. De tentoonstelling loopt nog tot 18 februari 2018. Klein, maar fijn!

Deze slideshow vereist JavaScript.

Film

“Darkest hour” stond voor Leo en mij hoog op de lijst van films die we wilden zien. Vrijdag gingen we er naar toe en we zaten ruim twee uur met uiterste aandacht te kijken.
Ondanks alle tegenwerpingen, ondanks de hopeloze positie waarin het Engelse leger zich bevindt, ondanks alle argumenten om toch maar vooral vredesonderhandelingen te starten, gaat Winston Churchill door. Soms tegen beter weten in, op onorthodoxe wijze. De geschiedenis heeft ons geleerd dat hij uiteindelijk het gelijk aan zijn kant had.
Gary Oldman is Churchill, compleet met sigaar, bolhoed en vlinderdas. Aanrader!

 

Prijzen

Ja, ja, ik weet het wel. De economie moet draaien, er moet geld verdiend worden, bla bla bla. Maar soms vraag ik me af hoeveel geld er verdiend wordt.
Een kopje koffie thuis kost maar een schijntje, maar buiten de deur moet je er zeven of acht maal zo veel voor betalen. Soms gaat de prijs nog meer over de kop. Dus leg je zo 2,75 of 2,90 neer voor een kopje koffie. Als die koffie je dan netjes geserveerd wordt, heb ik daar ook wel begrip voor. Maar als je diezelfde koffie moet halen aan de bar, je de suikerstaafjes en melkcupjes zelf moet graaien uit een grote bak, moet zoeken naar roerstokjes, dan vind ik zo’n kopje beslist aan de prijzige kant. En ik schrijf kopje, maar meestal gaat het dan om een (kartonnen) bekertje en is een koekje erbij ook slechts tegen flinke betaling te krijgen.
Op Schiphol maken ze het helemaal bont. Afgelopen zaterdag moest daar voor een simpele beker koffie 3,95 betaald worden. De sandwich (twee bruine boterhammen met kaas en slap blaadje sla) koste 5,95. Die prijzen staan in generlei verhouding tot de service die erbij zou moeten horen. En ik vraag me dan altijd af hoe het mogelijk is dat je, in het buitenland, voor minder geld wel een echt kopje koffie en meer service krijgt.