Net als vorig jaar begin ik elke week weer met muziek. Het kan van alles wat zijn, in elke taal, soms ontroerend, soms carnavalesk. Maar het brengt in ieder geval mij altijd in een goed humeur.
Isabelle Aubret bezingt haar Frankrijk:
Category Archives: Persoonlijk
Herfst
Het lijkt wel of de hele natuur dit jaar van de wijs is. In de lente viel het me al op dat zoveel planten tegelijk gingen bloeien, terwijl het in andere jaren veel meer na elkaar gebeurde. De droge warmte heeft naar mijn mening de herfst een zetje vooruit gegeven. Overal in onze wijk liggen de paden vol bladeren. En tijdens een boswandeling viel het me op dat de bessen ook al heel vroeg verkleurd waren. Nou ja, het is niet anders.
Gewoon genieten dus van alles wat op ons pad komt.
Deel dit op:
Kopje thee….?
In een museumvitrine zag ik laatst dit kopje staan. Een beetje vreemd geval, vond ik. Een kopje met een kopje er in. Maar dat onderste kopje, daar kon dan weer geen vloeistof in, want dat was opengewerkt. De gids wist wel waarom. Want dit is een “trembleuse”, een kopje dat vroeger vaak werd meegenomen op reizen. Het onderste opengewerkte deel zit vast aan het schoteltje en daar past het kopje in. Dan viel je kopje niet van het schoteltje als de koets over een hobbel reed. Slim toch….?
Dat zou nu voor een heleboel mensen ook best handig zijn. Dus welke fabrikant bedenkt hier een moderne variant van?
Deel dit op:
Raadsel
De natuur stelt je soms voor vreemde raadsels. Dat de droogte sommige planten en struiken geen goed heeft gedaan, kun je zo ook wel zien. Sommige tuinen zien er nog pico bello uit, waarschijnlijk door een regelmatige sproeibeurt. In andere zie je vooral verdroogde planten. Maar wat er hier gebeurd is weet ik niet. Ik kan me bijna niet voorstellen dat de tuinman zijn heggetje om en om heeft begoten. Misschien heeft ie wel helemaal nooit water gegeven. Maar waarom de ene struik dan wel groen is gebleven en de andere de geest gaf, het blijft een raadsel.
Deel dit op:
Wereldse genoegens
In de krant las ik dat het niet meer voldoende is om speciale restaurants in de wereld te noemen. Het gaat nu om de totaal ervaring. Dus niet alleen wàt, maar ook wáár je het hebt gegeten. En dan is Lonely Planet er als de kippen bij om dat in een boek vast te leggen. Gelukkig hoefde ik het boek niet te kopen, want de krant publiceerde een lijstje van de 20 beste ervaringen. En kijk, dan blijkt maar weer dat Leo en ik altijd al trendsetters waren. Want van de 20 “places to be” hebben wij er al 9 gehad.
We aten jaren geleden Pho langs de Hau-rivier in Vietnam; Pekingeend in Peking, China; Mosselen met frieten in Brussel, België; Lamstajine in Marrakech, Marokko; Kaas in Frankrijk; Pastéis de nata in Lissabon, Portugal; Dim sum in Hongkong; Pizza Margherita in Naples , Italië (het was eigenlijk Florence, maar niet pietepeuteren hè?) en Sushi in Tokio, Japan.
Jammer, maar plannen om de lijst compleet te maken hebben we niet. Komen dus ook nooit tot een vermelding in de Lonely Planet. Maar goed, hier staat het dan toch maar zwart op wit op mijn eigen blog, met *** 😉 😉 😉
Deel dit op:
Eten en drinken
Met belangstelling kijk ik regel-matig naar de uitzendingen van “Die Ernährungsdocs” op NDR. Niet alle kwalen kunnen deze doktoren genezen, maar sommige kwalen kunnen ze wel een stuk dragelijker maken. Niet met een heleboel pillen of poeders, maar met anders eten. Voor de patiënten betekent dat soms een hele omslag. Niet alle patiënten geven zomaar hun dagelijks lapje vlees op en ook is niet iedereen een fan van veel groenten en volkoren producten.
Afgelopen week kwam onder andere een danseres op consult, die last had van pijnlijke knieën, die door artrose waren aangetast. De normale artsen hadden haar kunstknieën aangeraden, maar konden niet garanderen dat dansen er dan nog mogelijk was. Totale genezing konden ook deze TV-artsen niet garanderen. Maar met een aangepast dieet zou de pijn mogelijk wel onder controle kunnen worden gehouden. Na vijf maanden kwam mevrouw duidelijk slanker en veel viever terug. Ze danste weer vrolijk, zonder al te veel pijn en voorlopig zouden kunstknieën nog niet nodig zijn.
Er worden telkens andere aandoeningen belicht. Natuurlijk heeft niet iedereen de benodigde discipline of ervaart voldoende verbetering.
Maar het zet me wel aan het denken. Ik heb al langer het gevoel dat het eten in onze geïndustrialiseerde maatschappij met zijn snelle, vette en fabrieksmatige happen ons niet altijd zo goed bekomt. Dat veel ziekten terug te voeren zijn op voedsel dat weinig tot niets meer van doen heeft met “natuurlijk en goed eten”.
De link naar Die Ernährungsdocs geeft niet alleen de mogelijkheid om uitzending terug te zien, maar je kunt er ook diverse smakelijke recepten vinden.
Deel dit op:
Kaartje
Wat is geluk?
Is het de hoofdprijs in de loterij, een huis, een auto, een verre reis…?
Ik zou het niet weten. Daarom trof me dit kaartje in de Flow-kalender zo. Want dat zegt eigenlijk alles. Een kaartje om te onthouden….!
Want als je alles hebt gekregen of gekocht wat je wilt, dan kun je je nog heel ongelukkig voelen. De mensen die alles hebben, zijn niet altijd de gelukkigste lieden op deze wereld.
Je kunt dus maar beter je verlangens bijstellen en blij zijn met wat je hebt.
Deel dit op:
Muzikaal begin van de week
Net als vorig jaar begin ik elke week weer met muziek. Het kan van alles wat zijn, in elke taal, soms ontroerend, soms carnavalesk. Maar het brengt in ieder geval mij altijd in een goed humeur.
Vandaag gaan we naar Lodz, met Vicky Leandros:
Deel dit op:
Let op…
Boodschappen doen is tegenwoordig niet meer zo eenvoudig. Je moet op van alles letten. Is het niet te vet, zit er wel het juiste vet in, is het niet te zout, te zoet..? Bevat het niet te veel calorieën, voldoende vezels… Het is toch wel biologisch…? En de laatste kreet is…..: “Waar komt het vandaan?” Want appels uit Frankrijk, boontjes uit Kenia, meloenen uit Spanje…, dat is ecologisch toch een enorme misser. Je moet er ook op letten dat de producten die u koopt niet met het vliegtuig zijn aangevoerd. Dat verbruikt te veel CO2, dat weten we toch!
Wanneer ik bij de super sta, bekruipt me wel eens het gevoel dat ik heel slecht bezig ben. Want ik wil nou juist die dingen, die er mooi en lekker uitzien, maar ecologisch verwerpelijk zijn.
Ik kan nou wel zeggen dat ik heel gezond eet, geen pakjes of zakjes gebruik maar alles vers koop en zelf kook, maar heb ik dan ook aan mijn ecologische footprint gedacht….?
Och hemeltje, een mens moet ook op van alles letten….
Deel dit op:
Lokkend
Of het echt veel lekkerder is, weet ik niet. Ik zag dit soort pasta in een grote AH-supermarkt. Het lijkt me echt heel Italiaans.
Zo’n grote familie, in het weekend om de tafel bij Mamma… Allemaal luid vertellend wat ze de afgelopen week hebben gedaan of hebben beleefd. Met kinderen die op de achtergrond spelen, vrolijke muziek, een lange tafel in de tuin, in de zon natuurlijk. Grote glazen koele wijn….
En dan als iedereen weer naar huis toe is, de rommel, de vuile borden, vlekken op het tafelkleed. Mamma die in een grote afwasbak met schuimend sop de afwas doet. Pappa in zijn stoel, een beetje beschonken dagdromend. Kortom een heel verhaal, en dat allemaal op een pak pasta…..
