Wandelen

Wandelen is heerlijk. Lekker in de vrije natuur, rugzakje mee met boterhammetjes en wat te drinken en dan lopen. Soms een kort stukje, dan weer een stevige wandeling van vele kilometers. Meestal samen met mijn man of met een stel goeie vrienden.
We starten bij voorkeur met lekker weer. Koud is niet erg, maar nat is vervelend. Een klein buitje onderweg, daar kunnen we wel tegen.
Maar de Vierdaagse wandelen, ik moet er niet aan denken. Niet alleen vanwege de lange afstanden (want 50 kilometer is wel erg lang), maar ook vanwege de drukte. Met z’n ruim 40.000-den op pad. Nee, das niks voor mij!
Maar alle mensen die vandaag starten, wil ik wel een fijne Vierdaagse wensen. Met lekker wandelweer en zonder al te veel blaren.
 

Lekker!

Gisterenmorgen goot het hier bakken uit de hemel. En we hadden plannen om te gaan wandelen. Weliswaar in het oosten van het land, maar toch. Dus regenjacks en paraplus mee, broodjes en drinken in de rugzak en op naar Nijverdal, waar we startten met de Holterbergwandeling.
Het werd steeds warmer, geen regendruppel gevoeld.
Flink doorgestapt, zodat we uiteindelijk op een terrasje bij het station van Holten konden neerstrijken.

En wat smaakte dat pilsje toen lekker!!

 

Spreuk van de week

  Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een. Ook deze week dus weer:

De enige manier om van verleiding af te komen is door eraan toe te geven.
Anoniem

Dus laat ik me vandaag de tompouce goed smaken.
Op uw gezondheid, Koningin!


Nostalgie

Het moest toch eens gebeuren: oude foto’s opruimen. Dus togen manlief en ik naar de zolder om te zien wat zich daar allemaal in de loop van de tijd had opgestapeld. En dat was veel. Dozen vol met foto’s van allerlei gebeurtenissen. Met mensen die al lang niet meer bestaan. Met albums die we al lang vergeten waren.
Dat opruimen heeft iets dubbels. Want wat moeten we met al die foto’s? Echt alles bewaren heeft geen zin, maar rücksichtslos weggooien kunnen we ook niet. Dus werden de albums opengeslagen en kwamen de herinneringen weer boven drijven.
 

Aan goeie en slechte tijden, aan bezoekjes bij mensen die manlief niet gekend heeft, aan bruiloften en partijen waar ik niet bij was. Oh kijk, dat is ….. en daar zit …..
We hebben inmiddels een snood plan. We gaan ze nu echt uitzoeken en beperken ons tot maar 2 of 3 foto’s per jaar. Die gaan we scannen en dan een fotoboek van maken. Zodat de herinneringen niet verloren zullen gaan.
Deze foto komt er zeker in. Het kleine meisje met de strik ben ikzelf, samen met mijn zus. Al lang, lang geleden.

Coronationstreet

Al zappend kwam ik gisteren ineens een aflevering van Coronationstreet tegen. Al jaren heb ik daar niet naar gekeken, maar ineens was ik weer een tiener. Toen mijn moeder en ik op donderdagavond keken. Dat was de avond dat mijn vader ging kaarten en wij dus heerlijk konden zwelgen in de serie. Eigenlijk ging het over niets, zomaar een doorsnee straat ergens in Engeland. Maar dat was nou juist het leuke, allemaal mensen die gewoon deden. En deze vonden we de leukste: Ena Sharples, de roddeltante met de scherpe tong, die haar medebewoners bekritiseerde in The Rovers Return Inn.

Puur jeugdsentiment!

 

Zomaar

 

Zomaar zitten in de zon, die zich nu van zijn beste en warme kant laat zien.
Heerlijk, met naast me een lekker kopje koffie en een krentenbol. Met een boek om te lezen en om me heen de geluiden van druk doende vogels. Daar zit een koolmees luidruchtig te piepen, op het hek zoekt een merel naar nog meer strootjes en pluisjes om zijn nest te bekleden. Bij de buren bloeit de magnolia en hier vertoont de sierappel al wat kleur. De duiven koeren op de pergola. Zomaar, midden in de week. Mmmmm, puur geluk.
 

Niet iedereen is zo lui als ik. Er zijn wat buren druk in de weer met hogedrukspuit of schuurmachine. Verderop wordt getimmerd en ik ruik vagelijk een verfgeur.
Maar ik laat me niet gek maken. Er ligt nog genoeg werk om af te maken, dingen om over op te winden. Maar dat moet even wachten. Ik moet eerst genieten van de lente.

15 minutes of fame

Schrijf ik de laatste weken regelmatig over de vergankelijkheid van de roem van Nobelprijswinnaars, waarnaar straten en wegen hier in de wijk zijn genoemd, krijg ik plotseling mijn eigen “15 minutes of fame”.

Niet dat ik nu genomineerd ben voor een prestigieuze prijs of zo, welnee. Maar vorige week werd ik opgebeld door Heleen Boex van het Algemeen Dagblad. Ze maakte een artikel over borstkanker en borst-besparende operaties en had mij via dit blog gevonden.  

En omdat het goed is om alle mogelijkheden van de behandeling van borstkanker op een rijtje te krijgen, gaf ik met plezier een interview. Meer dan een uur zat ik aan de telefoon en diepte mijn herinneringen en ervaringen op aan de tijd rondom de operatie.
Diezelfde middag nog kwam een fotografe hier om mij op de foto te zetten. Want het werd niet zomaar een kiekje, maar een professionele foto door een gerenommeerde fotografe.

Uiteraard snelde Leo de volgende al vroeg naar de supermarkt om een krant te kopen. En dit was het artikel dat er in stond:

Dubbelklik op het artikel om het duidelijker te kunnen lezen.