| Oh!!! Wat een drama. De wittebroodsweken zijn voorbij. Met een harde klap viel ze terug op aarde, want haar echtgenoot, de bruut, had haar verweten dat zijn overhemden lang niet zo wit waren als toen zijn moeder ze nog waste. Wat moet ze doen? Vertwijfeld verfrommelt ze het zakdoekje tussen haar vingers. Haar ogen branden van de hete tranen die ze plengde om zoveel onrecht…..
En nou zou ik toch zo graag willen weten welk wasmiddel hier werd aangeprezen. Helaas dat geheim werd hier niet prijs gegeven… |
 |
Category Archives: geluksgevoel
Mooi
Zo’n plaatje, gemaakt langs de Rotte, direct achter ons huis, doet me altijd denken aan een schilderij van Ruysdael. Het is alweer een tijdje geleden, maar wel in dezelfde tijd van het jaar. Hopelijk kan ik ook dit jaar weer zulke mooie luchten fotograferen.
Deel dit op:
Kalender
Het is inmiddels een traditie geworden. In de Flow van december zitten bladen met kleine kaartjes, één voor elke dag van het komend jaar. Met een spreuk, een gedachte, een wijze raad of zomaar een leuk tekeningetje. De eerste keer dat ik ze kreeg heb ik van de omslag van Flow een doosje gemaakt, waarin de stapel past. En sindsdien lees ik elke dag zo’n kaartje.
| En nu was het dan weer zover. Eerst alle bladen uit de Flow los scheuren, dan de kaartjes op de perforaties doorscheuren en ze vervolgens op volgorde leggen.
Klaar voor het nieuw jaar! |
 |
Deel dit op:
Eenzaam?
Kijkt ze zomaar uit het raam, verwacht ze iemand of is het eenzaamheid?
Ik zal het nooit weten, want ik sprak haar taal niet en zij niet de mijne. En hadden we wel kunnen praten, dan durfde ik toch ook niet rechtstreeks te vragen wat haar gedachten waren.
Deel dit op:
Lezen
 |
Heerlijk, zo’n lekker dik boek. 1130 Bladzijden om te verslinden. Dit is het derde boek in de trilogie van Ken Follett. De eerste twee las ik al, nu dus dit. Het verhaal van meerdere generaties in Engeland, Duitsland, America en Rusland tegen het decor van de politieke situatie. Dit deel gaat over de periode van 1961 tot de val van de Muur. Een tijd die ik bewust heb meegemaakt en dus vele herkenningspunten geeft. Al was ik niet zo erg politiek bewust, Kennedy, Chroetsjow, Vietnam, Oost-Duitsland en het IJzeren gordijn zijn me welbekend.
Voor mij dus even geen TV, geen internet. Maar wel lekker opgekruld op de bank zitten, compleet verloren in mijn boek. |
Deel dit op:
Domweg gelukkig
De Dapperstraat in Amsterdam, bekend door het gedicht van J.C. Bloem. En ook zij moeten kunnen lezen, dat je er “domweg” gelukkig kunt zijn. |
DE DAPPERSTRAAT
Natuur is voor tevredenen of legen. Geef mij de grauwe, stedelijke wegen, Alles is veel voor wie niet veel verwacht. Dit heb ik bij mijzelven overdacht, J. C. BLOEM (1887-1966) |
Deel dit op:
Verlaten
We huurden een gite in Frankrijk. Een oude molen, prachtig gerestaureerd en aangepast aan de wensen van deze tijd. Het adres was zo afgelegen, dat we het alleen met de coördinaten op Google Earth konden vinden. Wat je noemt “een heerlijk rustig adres”. Zo rustig zelfs, dat we er geen telefoonverbinding hadden. Wifi, dat dan weer wel…
Maar het was er heerlijk. ‘s-Morgens meteen het bos in en ‘s-avonds een prachtige sterrennacht. En de maan natuurlijk. De eerste nacht scheen hij recht in ons gezicht, want dikke gordijnen, daar deed de eigenaar niet aan. Natuurlijk waren er wel luiken, maar dat vind ik zelf altijd nogal een opgesloten gevoel. Die lieten we dus open.
En als extra bonus die schitterende bloedmaan, waar we bijna de hele nacht koukleumend voor het raam of warm ingepakt onder het dekbed naar hebben liggen kijken. Het was maar een week, maar met heel veel herinneringen.
Deel dit op:
Ergernissen
 |
Nee, ik weet het. Ergeren is zinloos en dus moet je dat niet al te veel doen. Het verhoogt je bloeddruk en veroorzaakt rimpels. Toch zijn er soms momenten, waarop ik me vreselijk erger. |
Dit is mijn erger top3:
1) als ik een instantie bel en er zo’n computerstem zegt “voor keuze A, kies 1, voor keuze B, kies 2”
2) verpakkingen die maar niet open gaan. Vooral plastic blisterverpakkingen, Grrr ##*&
3) in een winkel of op de markt iets aangeboden krijgen en daar kleverige vingers aan over houden. En dat alles wat je aanpakt dan ook kleverig wordt.
Ergeren jullie je soms ook zo?
Deel dit op:
Teatime
 |
Op een zonnige dag ging ik met vriendin Irene naar Delft. We namen dit keer niet de trein, maar de bus. Lekker op ons gemak, ondertussen rondkijken en een tour door het Groene Hart van Nederland maken. Na zo’n rit lustten we wel een kopje koffie en dat is in Delft geen probleem. We ontdekten op de Markt een echte tearoom. Voor het terras was het nog niet zonnig genoeg, maar binnen konden we ook prima zitten. Bij Ten to Three Teakozen we weliswaar niet voor thee, maar voor een heerlijke koffie met iets erbij. Alles gezellig geserveerd in mooie kopjes en op leuke schoteltjes, geheel in stijl. |
De naam van de zaak is geïnspireerd op de laatste regels uit het gedicht “The Old Vicarage, Grantchester” van de geliefde Engelse oorlogsdichter Rupert Brooke, die met deze slotregels de Engelse traditie van afternoon tea vastlegde.
“Say, is there Beauty yet to find? And Certainty? and Quiet kind?
Deep meadows yet, for to forget The lies, and truths, and pain? . . .
oh! yet Stands the Church clock at ten to three?
And is there honey still for tea?”
Hoewel er erg veel roze in het interieur zit, is het toch niet zoetig of kitscherig. Echt een zaakje om lekker met vriendinnen bij te praten. Ze zitten ook in Rotterdam en bij de volgende shoppingtour ga ik ook daar eens kijken.
Deel dit op:
50 jaar
Ommoord, de wijk waarin wij wonen, bestaat dit jaar 50 jaar. Ze ziet dus Sarah. Wij wonen er sinds 1972, zijn er twee keer in verhuisd en wonen er nog steeds met plezier.
We waren blij met ons 2-kamer flatje en later met het ruime appartement met veel groen ervoor.
Nu wonen we alweer ruim 35 jaar in onze eengezinswoning. Er waren al wel plannen om weer naar een appartement terug te gaan, maar die kregen nog steeds geen vaste vorm. En dan zou ik wel graag in de wijk blijven. Want er is hier alles dicht bij de hand: goed openbaar vervoer, veel groen, allerlei winkels en prima voorzieningen.
Natuurlijk is er in al die jaren veel veranderd. In het begin was het vooral de wijk van de vele hoge flats, zand, bouwlawaai en ongezelligheid. Mijn collega van toen “wilde er nog niet dood gevonden worden”. Het toen geplante prille groen is uitgegroeid tot leuke plekken met statige bomen. Sommige flats zijn al een keer gerenoveerd en er is veel laagbouw bij gekomen. En de wijk vergrijst. De kinderen van toen zijn inmiddels volwassen, vertrokken naar weer nieuwere wijken. Hopelijk komen er weer wat jongeren hier, zodat de balans wat verbetert 😉 Wij hebben het hier nog steeds erg naar onze zin!!
