Lezen

11-lezen Heerlijk, zo’n lekker dik boek. 1130 Bladzijden om te verslinden. Dit is het derde boek in de trilogie van Ken Follett. De eerste twee las ik al, nu dus dit. Het verhaal van meerdere generaties in Engeland, Duitsland, America en Rusland tegen het decor van de politieke situatie. Dit deel gaat over de periode van 1961 tot de val van de Muur. Een tijd die ik bewust heb meegemaakt en dus vele herkenningspunten geeft. Al was ik niet zo erg politiek bewust, Kennedy, Chroetsjow, Vietnam, Oost-Duitsland en het IJzeren gordijn zijn me welbekend.

Voor mij dus even geen TV, geen internet. Maar wel lekker opgekruld op de bank zitten, compleet verloren in mijn boek.

 

Natuur in de stad

Niet altijd hoef je ver te zoeken. Want deze bessen piepten bij onze buren uit de heg. Een plant van de Solanum-familie, waartoe ook aardappel en tomaat behoort. Googelen leerde me dat het waarschijnlijk “Bitterzoet” (Solanum dulcamara) is. Vogels kunnen de bessen eten en zo het zaad verspreiden. Maar mensen moeten het maar niet op het menu zetten. De bessen zijn giftig, al zien ze er wel heel smakelijk uit.

Natuur-in-de-stad-B

Onpersoonlijk

05-boeken Wat me in dit digitale tijdperk zo irriteert, is dat alles zo onpersoonlijk is geworden. Overal worden mensen vervangen door computers. En computers denken niet, die registreren.
Neem nou de nieuwe maatregel bij onze bibliotheek. Daar wordt paal en perk gesteld aan “rood” staan. Heel begrijpelijk. Ik heb wel meegemaakt dat mensen meer dan dertig euro rood stonden en dan nog niet wilden en/of konden betalen. De bieb is geen bankinstelling, dus is het tegenwoordig boter bij de vis. 

Nou stond ik ook in het krijt. Voor het enorme bedrag van 20 eurocent! Maar dat maakte wel dat ik via internet (OK, ook met de computer) geen boeken meer kon reserveren, dan wel kon zoeken in de database van de bieb. En dat ergerde me uitermate.

Ik ben, denk ik, zo’n dikke 55 jaar lid van de bieb. Niet altijd bracht ik mijn boeken op tijd terug, maar de boetes die ik kreeg, heb ik altijd netjes betaald. Soms had ik niet genoeg geld bij me, en kon ik de volgende keer betalen. Maar nu is het dus over en sluiten als er ook maar iets openstaat. Nou ja, het is niet anders. Geen enorm probleem, maar wel een kleine ergernis.

Voortaan dus op tijd terugbrengen of verlengen (via internet, ja, ja, dat dan wel weer wel 😉 ) !

Oogst

Nee, Cuvée Bonheur wordt het ook dit jaar niet. Want van een opbrengst van ruim 700 gram druiven kun je maar bar weinig wijn maken 😉 Maar het is weer meer dan vorig jaar en ze smaken best lekker.

We hebben nog iets aan de takken laten hangen, maar dat is meer als gebaar naar de vogels, die zich dit jaar redelijk netjes gedroegen en onze oogst niet hebben weggesnoept.

En die wijn? Die halen we dit jaar weer eens in Frankrijk. Een bezoek aan zo’n gezellige wijnmarkt/supermarkt is gewoon heel gezellig!

 

Kalenders

Je zou het eigenlijk niet denken, in deze digitale tijd. Maar blijkbaar willen heel veel mensen hun afspraken toch opschrijven in een kalender. Het liefst in een beetje gezellige, met plaatjes. Dan kan je nu je hart ophalen, want in de boekenwinkels liggen ze al klaar. Met kunst-, bloemen-, planten- of stedenfoto’s. In allerlei formaten en indelingen.
En voor wie persé ook volgend jaar elke dag een blaadje wil afscheuren, is er ook keus te over. Met elke dag een puzzel, wijze raad, onbekende link of een taalweetje. Deze stapels fotografeerde ik bij Donner in Rotterdam.

   

Bloemen

Soms vraag je je af waarom de ene plant of struik het wel doet en de andere niet. Als het nare insecten of slakken zijn, zie je dat snel genoeg. Maar waarom bij mij de floxen tegen de klippen op groeien, maar slechts mondjesmaat bloeien, is me een raadsel.Wat het wel doet en dat al sinds we hem aanplantten, is de Kirengeshoma Palmata. Vreemde mondvol voor Japanse wasbloem. Elk najaar sterft zij af maar komt weer op in het voorjaar. Lange tijd lijkt het niet zo veel te worden. Vooral veel, maar fraai groen blad, zeg maar. Maar dan, in augustus, verschijnen in eens de knoppen aan de toppen van de takken. En die geven de laatste zomerdagen nog even acte de présence.  

Nog ééntje

Ze droop van de regen, maar wat werd ik er blij door.

Door de stromende regen kwam ik thuis en zij wachtte aan de pergola. Een laatste restantje zomer.

Helaas, nu is het definitief voorbij, de regen van gisteren heeft haar helemaal doen verleppen en de blaadjes zijn afgevallen.

Nu moet ik het doen met de herfstbloeiers en verkleurende bladeren. Ook mooi!!

Spelletjes

Zo nu en dan een spelletje spelen, vind ik erg leuk. Helaas, Leo heeft daar een bloedhekel aan en dus moet ik mijn heil elders zoeken. Sinds een paar maanden speel ik op dinsdagmiddag canasta. Dat spel was nieuw voor me, maar met een paar keer oefenen op mijn tablet kreeg ik het al snel door. De dames waarmee ik speel, zijn niet zo fanatiek en we spelen zeker niet met het mes op tafel. Er is halverwege koffie en gezelligheid viert hoogtij. Puur plezier dus!

Toen vorige week vriendin Irene bij ons was, kon ik ook mijn hart ophalen. Zij houdt van spelletjes en dus zaten we ‘s-avonds samen te rummikubben. Dat is een van de weinige spelen die hier in huis zijn, dus daarmee moesten we ons behelpen.

Maar nu ze weg is, heb ik een nieuwe spel-partner gevonden. Want ook rummikub kun je op de tablet spelen. Okay, het is niet zo gezellig als met een echt mens, maar als tijdverdrijf is het prima. Niet dat ik mij verveel, want ik lees, handwerk of knutsel ook graag. Maar zo’n spelletje op zijn tijd is toch weer eens wat anders.

 

Moestuintje

Oh, wat duurde het lang voordat ze een beetje rood werden. Maar al dat wachten werd wel beloond. Ruim 30 (!) tomaatjes leverde ons moestuintje op. En ze waren heerlijk.

En niet alleen de tomaatjes deden het goed, ook peterselie en basilicum groeide goed. Volgend jaar zet ik er beslist meer van op mijn vensterbank.