De staking van de schoonmakers lijkt voorbij, maar de rommel is nog niet opgeruimd. Dat wordt nog een mega klus!
Wat mij bevreemdt is dat niemand schijnt te doen, wat het meest voor de hand ligt: je eigen afval meenemen.
Onbekommerd laten de mensen hun rotzooi achter zich liggen. Prullenbak vol, mieter het er naast. Niemand die zich zorgen maakt over de stank, de verrotting en de stations die als maar viezer worden.
Het kan natuurlijk niet altijd mooi weer blijven. Soms is een regenbuitje wel lekker, alle stof en vuil weggespoeld, de aarde weer verzadigd zodat alles weer kan groeien en bloeien. Maar zo als het hier nu regent, dat is me toch deprimerend!
Daarom maar een vrolijk deuntje bij mijn werk:
Al diverse malen ben ik hier langs gereden vanuit Rotterdam – via Gouda – naar Amsterdam. Ze liggen bij een station, ik meen Amsterdam-Muiderpoort. En telkens denk ik “waarom liggen die dingen hier en waar dienen ze voor?”
Het zullen wel onderdelen zijn voor de bouw van de spoorweg, al lijkt het wel een verzameling afgedankte laden. Maar veel te groot en te zwaar, dus daarvoor onbruikbaar.
Het zal wel een raadsel blijven, maar goed. Zo’n foto past trouwens mooi in het weekthema van Stuureenfoto. Dus wie weet, vind je ook zoiets in je archief. Je kan altijd meedoen!
Collectie: Tokio National Museum
| De reizigers verlaten de kust en moeten over een smalle pas, langs een wild stromende beek naar Okabe. Niet het gemakkelijkste deel van de weg, want alles gaat te voet. En ook in deze tijd is het voetpad nog steeds lastig. Vanuit de lucht zie je de besneeuwde toppen van het ruige gebergte. Maar te voet hoeven we niet meer, we nemen de trein tegenwoordig. |
 |
Beertjes hebben een speciale betekenis voor mij. Ik schreef al eens over mijn reisbeertje, dat alle reizen met me mee gaat, hangend aan mijn rugtas.
Soms kom ik onderweg een speciaal beertje tegen, dan moet dat beslist gekocht worden. Zoals de Berlijnse beer en de beer van Prideaux-house. Ze krijgen een plaatsje in onze slaapkamer.
Bij Stuureenfoto is het thema deze week ook Knuffelbeesten. Neem een kijkje en misschien wil je ook wel een foto van jouw knuffelbeest insturen.
 |
Op de verjaardag van de koningin vandaag geen foto van Maxima, hoe mooi ze er ook op kan staan. Dit is vandaag mijn koningin(netje). Ik zag bij op Konigsdag, bijna bij het scheiden van de rommelmarkt. Maar ze was nog even fris en enthousiast als aan het begin van de dag. En ze poseerde ook met veel flair 😉
Ik weet niet wie het is, maar ze verdient een plekje op min blog. |
Collectie: Tokio National Museum
Natuurlijk willen ook de Tokaido reizigers zo nu en dan wel even rusten en iets drinken. Hier in Mariko staat gelukkig een herberg, waar ze hun dorst kunnen lessen.
| De herberg van nu in Mariko likt wel heel erg op de houtsnede van Hiroshige. Zou dat nou echt nog steeds dezelfde herberg zijn?
Het ziet er wel erg oud uit. Mocht je er een keer langs komen, kun je er in ieder geval een kopje thee nemen. |
 |
| Ik kan me heel goed voorstellen dat de Zaanse Schans populair is bij buitenlandse toeristen. Het is een idyllisch stukje Nederland en ook wij hebben er van genoten. Maar tussen alle nostalgische gebouwtjes en molens zagen we nog iets, dat eigenlijk nog meer indruk maakte. In de weilanden rondom zaten grutto’s. En die hadden jongen. Een begeerlijke prooi voor de andere vogels, zoals kraaien. Maar de grutto ouders beschermden hun kroost met (vooralsnog) succes! Prachig om te zien hoe vader en moeder grutto de kraaien te lijf gingen en omtrekkende bewegingen maakten om ze te misleiden. |
 |
Eigenlijk ook een stukje nostalgie, want grutto’s zie je tegenwoordig steeds minder, helaas.
De grutto die ik voor de lens kreeg, was tamelijk ver weg en rustte even uit. Niet echt een optimale opname dus.
Och, hoe veel bergen, hoeveel rivieren moeten we nog overgaan? Zal ik dan het land bereiken waar mijn eenzaamheid tot een einde komt. Vandaag, als altijd, reis ik door.
Dit gedicht van Wakayama Bokusui (vrij vertaald) staat als commentaar bij deze houtsnede in het kleine boekje, dat ik vorig jaar kocht en de aanleiding is voor al deze blogjes.
Het is het zicht op Fuchu, met telkens weer de Fuji op de achtergrond.
Collectie Tokyo National Museum
| Voor de kust zie je nu de parachutes van de skydivers, die zich laten leiden door de wind. |  |
Voor hem had het bezoek aan de Zaanse Schans niet gehoeven. Daar heeft ie nog alle tijd van leven voor. Hij wilde liever lekker op z’n duim sabbelen en een beetje rondkijken. Natuurlijk met z’n favoriete knuffel in de buurt.
Voor nog meer leuke kinderfoto’s, kijk bij Bettie
