Of je werkelijk gelukkig wordt van beroemd zijn, daar twijfel ik wel een beetje aan. Ik hoef niet zo nodig met mijn hoofd op de TV of BN’er worden. Elke dag die stress, die aandacht… Maar een kwartiertje, om eventjes te proeven, ach waarom ook niet?
Elke eerste maandag van de maand vind je hier een poster van Loesje. Zodat we de week in ieder geval met een (glim)lach kunnen beginnen.
Dit jaar gelukkig weer een zomercarnaval in Rotterdam. Vorig jaar was het weer te slecht en ging het niet door. En al was het gisteren niet echt hoog zomers weer, het plezier was er niet minder om. De stad denderde van het geluid dat uit de verschillende luidsprekers kwam. De vele kleurige groepen hadden niet bespaard op het aantal veren en glitters, alhoewel de dames vaak maar miniem gekleed waren. Op hoge hakken werd er gedanst en gezongen en de muziek bracht ook veel toeschouwers tot (voorzichtig 🙂 ) heupwiegen. Hieronder een impressie van een echt multi-culti feest! (klik op een foto om te vergroten)
 |
In Rotterdam worden de overhemden verkocht met de mouwen al opgestroopt, dat is bekend. In mijn stad zeggen ze “niet lullen, maar poetsen”. Geen flauwe verhalen dus, maar meteen tot de kern van de zaak en aan de slag. En gisteren zag ik, nota bene voor het nieuwe Museum Rotterdam, een echt “Rotterdamse” plantenbak. Want hier staan geen leuke blommen, maar nuttige gewassen. Snijbiet, venkel, kruiden en uien. Je hoeft ze alleen maar te plukken en je kunt je avondmaal koken. Ik heb het niet geprobeerd hoor. Ik denk toch dat zo niet bedoeld zal zijn. Maar ik vond het wel een leuke bak! |
 |
Herhaling, herhaling, herhaling is het wat de klok slaat op de TV in het zomerseizoen. Oude successen worden opnieuw in de roulatie gebracht. Moeder ik wil bij de revue, Langs de Yangste, Kunst en Kitsch…. Een paar avonden geleden heb ik het geteld. Maar liefst 18 programma’s werden er tussen 18.00 en 24.00 uur herhaald. |
En de nieuwe detective begon pas na tienen, zodat je nog laat naar bed gaat ook.
Grrr… kunnen ze daar in Hilversum nou niet es wat creatiever worden. Oh, oh, wat kan ik me daar toch aan ergeren!!
Het is natuurlijk één grote brok reclame, maar wat vind ik hem telkens weer leuk, de Allerhande van onze grootgrutter. Met bewondering bekijk ik elke maand die nieuwe recepten met de mooie foto’s. Het is allemaal super doordacht, gemaakt om ons te verleiden. Maar wat laat ik me dan ook graag verleiden. En hoe slim ook de opmaak. Alles is op internet terug te vinden en te bewaren, maar veel mensen zullen de bladen aan stukken knippen en in hun eigenste kookplakboek stoppen. En dus is het zo gedrukt dat er op de achterkant van een recept geen ander recept te zien is. Daar is is dus heel goed over nagedacht.
En iedereen komt aan bod. Moeder die steevast kookt, vader die ook met de pollepel wil zwaaien. De kinderen die hun neus op trekken voor een nieuw gerecht, maar en passant worden gefopt met een lekker glaasje waarin stiekem een heleboel groente verstopt zit. Er zijn luxe gerechten, budget- vriendelijke schotels, makkelijk te maken pannetjes voor op de camping en in december natuurlijk het uitgebreide Kerstdiner.
Nee, voor mij is dit echt de top, daar kan geen andere supermarkt tegenop!
In Keulen, waar we laatst een paar dagen waren, zagen we dit. Een beetje raar fenomeen. Want is dit nou echt nog van deze tijd?
Als ik lees dat 1 op de 3 huwelijken stuk loopt, dan zet ik mijn vraagtekens bij al die mooie beloften over “eeuwige trouw”.
Maar ja, als je verliefd bent, dan denk je dat het voor eeuwig is en dan koop je een slot, laat je naam en die van je geliefde erin graveren en hangt het aan de brug. Sleutel meteen met een zwierige boog de Rijn in. Zo, dat is voor nu en alle verdere dagen in de toekomst bevestigd.
Wie maalt er om of het later nog klopt…
Oh ja, we zagen dit al in meerdere steden en ook in Rotterdam is er zo’n slotenbrug. Maar zoveel sloten als in Keulen…. nee, dat was wel een beetje bizar.
Afgelopen week waren wij in Leiden, in het Sieboldhuis voor de tentoonstelling “Te mooi om weg te gooien“. De tentoonstelling is niet groot, maar met mooie antieke dozen en flessen en leuke en kleurige verpakkingen uit het moderne Japan. Want in Japan is de verpakking bijna net zo belangrijk als het cadeautje zelf.
En er was een filmpje waarin je kon zien hoe in het Mitsukoshi warenhuis de spullen verpakt worden. Maar zo gaat dat in andere warenhuizen net zo. Snel, efficiënt en met maar één klein reepje plakband. En altijd uiterst vriendelijk en met een glimlach.
Het zelfde filmpje heb ik niet kunnen vinden, maar dit geeft toch ook een heel goed beeld van hoe het er toe gaat:
Elke maandag vind je hier een leuke poster. Zodat we de week in ieder geval met een (glim)lach kunnen beginnen.
Bron: Pinterest
 |
Vorig jaar in Italië zagen we in een kustplaatsje mensen languit liggen om iets van de rotskust beneden hen te pakken. Nieuwsgierig als ik ben, vroeg ik in mijn beste steenkolen-Italiaans wat ze daar nou aan het doen waren. Met veel handen-en voetenwerk kwamen we erachter dat ze de bloemknoppen van een prachtige plant zochten, om er thuis kappertjes van te maken. |
Tja, Italianen doen dat dus zelf. Die lopen niet naar de supermarkt en grissen een potje uit het schap. Die liggen op hun buik om de mooiste knoppen te vinden, gaan dan naar huis en leggen hun eigen kappertjes in.
Natuurlijk zou ik zo’n mooie plant ook in de tuin willen hebben. Maar zouden ze hier overleven? Het zijn echte zonaanbidders en kunnen heel goed tegen droogte. We ontdekten ze in Italië op rotsige plekken, in de volle zon. En er is veel na te maken, maar die zon hè…….
