 |
Al jaren zien we dit als eerste als we uit het station van Leiden komen. En telkens zeggen we tegen elkaar dat het toch wel een erg viezige boel is. Maar waarschijnlijk zijn wij de enigen die er zich aan storen. Door de jaren heen is er geen verandering in gekomen. Misschien is de grafitti wat veranderd, de viezigheid is gebleven. Ik vind dat onbegrijpelijk. Het pand staat leeg, wordt niet onderhouden en is een aanfluiting voor zo’n mooie stad als Leiden. |
Elke maandag vind je hier een leuke poster. Zodat we de week in ieder geval met een (glim)lach kunnen beginnen.
Bron: Pinterest
 |
Hoe ouder je wordt, hoe meer er een soort van “gouden sluier” over het verleden komt te hangen. Ik ben zelf nogal van de nostalgische gedachten, ga eens te meer terug in de tijd. Toen alles beter, leuker, stiller leek…. Maar is dat ook zo? Nee, natuurlijk niet. Maar je vergeet snel de onaangename dingen, de narigheid en het ongemak. Dat is menselijk. Ik las het boek “De gouden jaren”van Annegreet van Berge en herkende een heleboel zaken.
Sommige zijn best wel een beetje hilarisch. Zo spandeerde mijn moeder geen geld aan een nieuwe dweil of soplap, maar nam ze een oud hemdje of onderbroek. Ik heb dat altijd verschrikkelijk gevonden en kocht dus nieuwe poetslappen. Later kwamen de microvezeldoekjes op de markt en was ik een van de eersten om ze te gebruiken. |
| “Flauwekul” vond mijn moeder en “zonde van het geld”. Maar juist die vrolijk gekleurde doeken brengen wat gezelligheid bij het huishoudelijk werk. Dat inmiddels ook veranderd is. Want wie deelt er nog een stofzuiger met zijn buurvrouw?
Ik denk dat ik nog wel eens meer uit dat boek zal ophalen, dat las als een trein. |
Vorige week had Bettie een leuk blog over de onzinnige taal die sommige mensen gebruiken. En ja, als je er op let, kom je heel wat wolligs tegen. Ik erger me ook aan al die dikdoenerij, het praten met meel in de mond en in tien lange zinnen omzeilen van wat met een eenvoudig “ja” of “nee” beantwoord kan worden.
Het gebeurt niet alleen in Nederland, maar over de grens weten ze er ook raad mee. In Duitsland weet ik soms al helemaal niet waar men zich mee bezig houdt en wat ik me bij een bepaald bedrijf moet voorstellen. Wirtschaftsprüfungsgesellschaft? Geen idee, Steuerberatung, nou ja, raad over belasting, okay! Maar wat mag “intelligente Qualität” zijn? Er blijkt wel geld mee te verdienen. Want deze borden hingen niet aan een miezerig pandje, maar vonden we op luxe gebouwen in Bremen.
Vorige week lag er een Duitse brief op de mat. Ik keek er naar en dacht “He bah, weer zo’n loterij. Hoe komen ze toch aan ons adres?” Maar dat was het helemaal niet. Nee, we hadden niets gewonnen, maar wel tijdens onze vakantie een bekeuring wegens te hard rijden opgelopen. Op weg terug naar huis bleek Leo ergens toch nog zo’n 15 kilometer te snel gereden te hebben. Kosten € 20,00, binnen een week te voldoen. En geen mogelijkheid om te ontkennen, want op de begeleidende brief stonden wel drie foto’s: van de auto, een deelopname van de chauffeur (de bijrijder was netjes weggemoffeld) en van het kenteken. Tijd en plaats delict ook pünktlich vermeld. Dus tja, geen ontkomen aan. Het enige wat je doen kunt, nee moet, is keurig het bedrag overmaken, want het IBAN nummer was natuurlijk niet vergeten.
Elke maandag vind je hier een leuke poster. Zodat we de week in ieder geval met een (glim)lach kunnen beginnen.
 |
Kennen jullie dat? Je wilt wat maken, hebt een doosje spijkers (met zo’n handig plasticje hihihi) en dat vliegt open. Alle spijkers op de grond. Mannen zullen hierover hun schouders ophalen en de spijkers oprapen. Maar vrouwen ergeren zich daaraan. En dus bedacht Melissa Archer een handig pakje. Een kartonnen doosje, dat je aan je riem kunt hangen. En waaruit je de spijkers één voor één kunt pakken. Heel gemakkelijk. Slim idee. Nou nog zien waar ze te koop zijn als ik die kast ga timmeren. |
| Al wandelend kom je nog wel eens wat tegen en dan is een foto zo gemaakt. Is ie niet prachtig, deze enorme zwavelzwam? Zo maar ergens in Rotterdam ontdekt. Hij schijnt eetbaar te zijn, maar daar ben ik maar niet aan begonnen. Dat vind ik dan weer een beetje te veel van het goede. En zo kunnen anderen er ook nog van genieten. |
 |
Sinds een paar maanden ga ik elke maandagmiddag naar het wijkgebouw, voor een uurtje Enerfit. Dat is gym voor mensen van 55 jaar en ouder. Klinkt dat saai? Nou dat is het ABSOLUUT NIET. In tegendeel, het is heel gezellig en ontspannend.
De helft van de les zitten we op een kruk of stoel, de andere helft liggen we op de grond. Er worden dus geen snelle huppeltjes of loopjes gedaan, maar wel een hele rits van oefeningen, die je ook nog eens thuis kan (nee, zou moeten!) doen. Maar denk nou niet dat we een beetje sloom bewegen, want daar houdt Saskia van der Valk niet van. Onder gezellige muziek doen we oefeningen in een tempo aan waar we allemaal toch op een prettige manier van buiten adem raken. Zo worden onze spieren strakker, want zowat elke spier die je in je lijf hebt, wordt aangespannen, gerekt of gestrekt. Maar het helpt ook om je beter te concentreren, te coördineren. En dat is heel belangrijk! Daarbij geeft Saskia regelmatig uitleg, zodat je weet waarom je nou juist iets doet. Want al lijken sommige oefeningen nogal simpel, ze hebben wel degelijk effect.
De maandagmiddag-groep bestaat uit ongeveer 15 dames, allemaal boven de 55, maar sommigen wel meer dan 70plus. Er wordt gelachen, soms wat gepraat en wie wil, bestelt na afloop nog iets aan de bar van het wijkgebouw.
Zelf brengen we een handdoek en een flesje water mee en we dragen gewone, maar makkelijk zittende kleding. Op de locatie zijn matjes, gewichtjes en ander materiaal aanwezig. We doen dit natuurlijk allemaal om in de running te blijven. Maar daarom hoeft zoiets niet vervelend te zijn. Dat Saskia ons echt weet te motiveren, bleek wel toen één van ons laatst riep: “Ik begin het gewoon leuk te vinden!” En zo is het maar net!
 |
Sommige krantenberichtjes brengen me verschrikkelijk aan het lachen. Zoals dit. En niet vanwege de foto’s van die twee heren, die zo “beschaafd” op het toilet gefotografeerd zijn.
Het zijn de managers van 2theLoo, een bedrijf dat wc’s exploiteert. Wel een beetje “over the top”, maar verder niks mis mee, prima toiletten en heel erg nodig zo nu en dan… Maar wat zegt zo’n man nou op een business-borrel tegen een andere topman, van eh.. nou pak weg Ahold of Heineken? Ik ben de opperbaas van een plee-concern? Onze core-business is poep en pies? Of heeft ie een heel andere omschrijving van zijn functie? |
