Waar zouden wij op vakantie naar toe gaan? Je ziet het al aan die stapel boeken. We gaan dit jaar weer een keer naar Engeland. Ik heb nooit moeite om een vakantiebestemming te vinden, er zijn zoveel gebieden die ik graag zou willen bezoeken. Maar dit jaar wordt het dus een rondreis door Engeland en Wales. Met onze eigen auto op de boot naar Harwich en dan via Oxford richting Wales, het Peakdistrict en de Cotswolds naar Cambridge. Heerlijk, het duurt nog wel even maar de voorpret is er al volop.
Onze wandelclub ging afgelopen donderdag ietsjes verder weg dan gewoonlijk. We wandelden in het Schollebos in Capelle aan den IJssel.
In 1958 ging mijn zus en haar man daar wonen. Ik zou er dus bekend moeten zijn, maar ook dit keer kwamen we op plekken waar ik nog nooit geweest was. De lente zet nu toch echt door en deze aalscholvers zaten in “hun” boom. De boom was nog maar kort geleden zeer drastisch gesnoeid en ze keken eens om zich heen, of ze eigenlijk wel goed zaten. Hopelijk komt er gauw weer wat blad aan.
Na de wandeling gingen we ook nog naar huis met één van de dames. Maar wat we daar te zien kregen, moet ik nog even uitzoeken. Zo veel, zo leuk en zo mooi……
Dus nog even wachten, binnenkort krijgen jullie het ook te zien! 😉
Het mag dan wel lente worden, ’s avonds gaat een stamppot er toch wel in. En in de moderne keuken zijn dat al lang niet meer grote pannen met boerenkool of hutspot. Stamppot is tegenwoordig vaak veel lichter en je kunt het met alles maken. Bij de Lidl kocht ik een paar weken geleden dit stampottenboek, met heel verrassende recepten. Dus nu kunnen wij het hele jaar door stamppot eten. Want zo’n gezellig kookboek kon ik voor 5,00 euri echt niet laten liggen.
In een ver verleden heb ik dapper pogingen ondernomen om schaken te leren. Maar helaas, dat soort spellen zijn niet voor mij. Ik heb geen tactisch inzicht en dus verloor ik telkens jammerlijk. Nou ja, er zijn ergere dingen in het leven, nietwaar?
Maar als ik in de grote bieb in Rotterdam ben, kan ik met heel veel genoegen kijken naar de schakers. Geen idee wie er op verlies of winst staat, of ze goed zijn. Er is een spel op reuzen formaat en daar zitten vaak heel veel toeschouwers om heen. Maar hier wordt aan een kleine tafel gespeeld, zeer geconcentreerd. En ik durfde niet te storen, dus fotografeerde ik alleen het spel en een anonieme hand. Ik geloof dat ze zelfs niet gemerkt hebben dat ik fotografeerde 😉
Elke dag van het jaar heeft wel iets bijzonders. Zo is het vandaag Complimentendag. Nou heb ik het niet zo op speciale dagen, maar een complimentje zo nu en dan maakt het leven een beetje zonniger.
Ik weet het wel, men moppert gemakkelijker dan dat men iemand verwent met een complimenteuze opmerking. Maar vandaag tenminste één iemand een compliment geven, dat zal toch wel lukken?
Het hoeft niet groots of opvallend te zijn, zo maar even laten weten dat je die vriendelijke lach, de hulp in de winkel erg op prijs stelt. Toch beter dan al dat gekissebis.
En voor al mijn lezers vandaag een gezellig boeketje narcissen 😉
Wandelen doe ik niet alleen in de wandelclub, maar samen met Leo ga ik er ook op uit. Op zondag willen we vaak een lekker stuk lopen. Dan pakken we de metro en stappen bij een willekeurig station uit, lopen een flink eind tot een volgend station en hup, die 10.00 stappen zijn weer binnen. Onderweg is altijd wel een cafeetje te vinden voor een koffiestop, want het moet natuurlijk wel gezellig blijven 😉
Vorige week deden we dat ook en liepen we van het Eendrachtsplein naar het Marconiplein. Niet rechtstreeks maar via allerlei omwegen. Eerst over de Westersingel en de Westzeedijk, we lieten de G.J. de Jonghweg rechts liggen, maar namen de Westzeedijk verder. Daar stonden vroeger de talrijke loodsen van Van Gend & Loos en rook je van verre de huidenhandel van Kaufmann. Dat laatste gebouw is gerenoveerd en verbouwd tot appartementen, met de toepasselijke naam “Looiershof”. Ik wilde ook even in de Havenstraat kijken, in mijn herinnering een heel lange straat. Nu leek hij veel korter. We liepen verder, kwamen bij de molen van Delfshaven en tenslotte bij de Oude Kolk en de Pelgrimskerk uit. Na een stop in een bruin cafeetje namen we nog de Schiedamseweg, naar het Marconiplein. Daarna bracht de metro ons snel naar Ommoord terug.
Ach wat vliegt de tijd. De foto’s hieronder zal ik niet meer kunnen maken, want inmiddels heeft hier de sloper huisgehouden. Dat klinkt dramatisch, maar de huizen die je hier ziet, op de Van Sijpesteijnkade in Utrecht, waren oud en niet meer zo best. Er woonden studenten tot de gemeente andere plannen met het gebied had. De bewoners werd de wacht aangezegd, maar het duurde nog jaren voordat daadwerkelijk met de kaalslag werd begonnen. Nou ja, onze zoon woont er al lang niet meer. Hij is in die jaren al weer meerdere keren verhuisd. Maar struinend door wat andere foto’s, kwam ik ze tegen. En tja, dan is een blogje zo gemaakt 😉
Heerlijk, het wordt echt lente. 
Dat weet ik natuurlijk wel, hoe je het wendt of keert, de seizoenen wisselen altijd met dezelfde regelmaat. Maar als het lente wordt, dan raakt iedereen een beetje opgewonden en blij. De zekerheid dat al die bloemen en planten weer opnieuw gaan groeien. Lammetjes in de wei, de dagen worden langer, de zon wordt warmer. Iedereen wil maar wat te graag de donkere en dikke winterkleding om ruilen voor een vrolijk wapperend lentejurkje. En de mannen… die kijken uit naar rokjesdag 😉
Allemaal hebben we er mee te maken, met de naam van ons adres. Of je nou woont op de chique Burg. Lefèvre de Montignylaan, in de Vossensteeg of op de Binnenweg. Maar hoe komen ze nou aan al die namen en zit er een regel of idee achter? Daar werden we over bijgepraat bij een Bibiliotheekcollege, afgelopen vrijdag. René Dings vertelde over de eerste straatnaam in Nederland, wat wel of niet zou kunnen, waarom mensen pas jaren na hun dood worden vernoemd en welke uitzonderingen er soms gemaakt worden. Dat wat er soms gedacht wordt (Voor de blanken heeft niets met wit of zwart te maken maar dat gebied stond vaak onder water = blank), welke lastige zaken er kunnen optreden (Zeisstraat wordt zo snel verward met zijstraat). Leuk college, met humor gebracht en… we hebben weer wat geleerd 😉
Andrew Hutchinson Watercolour
De Ganzenpas, dat was de naam die gekozen werd voor onze wandelclub.
Alle leden voelden wel wat voor een What’s app-groep, zodat we elkaar makkelijk kunnen bereiken. Maar ja, dan moet die groep wel een beetje leuke naam ktijgen. Och, we hadden natuurlijk voor zoiets als “club van donderdag” of “dameswandelclub” kunnen kiezen.
Maar dit klinkt toch leuker, nietwaar? En het ooknog eens een toepasselijke naam, want we starten altijd vanuit “De Gulle Gans”. Daar hoort natuurlijk ook een mooi plaatje bij, maar Google gaf raad en toen kwamen we op deze mooie aquarel van Andrew Hutchinson uit.
