Zomaar even een stukje lopen, omdat het zonnetje lekker scheen en we toe waren aan een frisse neus. En dan kom je, bijna om de hoek, deze reiger tegen. Hij zat rustig te staren over de sloot, boven op het hek van de brug. Keek eens even wie er nou weer voorbij zou komen. Misschien was hij wel gewend aan de belangstelling. In ieder geval deed hij geen poging om op te vliegen. Dus had ik alle tijd om mijn telefoon te pakken en een foto te maken. En kreeg de wandeling een klein gouden randje 😉
De strandbeesten van Theo Janssen kende ik al langer door een filmpje dat ik eens zag. Ik had het absoluut heel leuk gevonden hem eens op het strand bezig te zien, maar dat is me nog niet overkomen.
Maar zijn tentoonstelling in het Prinsenhof in Delft bezoeken, dat deden we de laatste week van 2016. Strandweer was het allesbehalve, maar de enorme beesten konden we wel bekijken. En een film bekijken, waarin de kunstenaar liet zien hoe de beesten in de loop der tijd geëvolueerd waren. Hoe hij geleerd heeft, met vallen en opstaan, wat de beste constructie is. Hoe hij uit vrij simpele middelen, elektrobuis, tiewraps en touw, lege petflessen, een bijna levend wezen creëert. Ik blijf dat bijzonder fascinerend vinden.
Het hoeft helemaal geen mooi weer te zijn om lekker te wandelen. Vorige week was het koud en mistig. Maar vijf dames, waaronder ikzelf, hadden toch hun wandelschoenen uit de kast gehaald voor de wekelijkse donderdagochtendwandelig. We maakten een rondje Ommoord, langs kinderboerderij en de Rotte naar Oud Verlaat. Onderweg hielden we even halt voor een sanitaire stop en daar maakten we ook maar tijd vrij voor een kopje koffie 😉
En zo had ik mijn 10.000 stappen weer binnen voor die dag.
Jaren geleden liepen we in Parijs langs een crèpes-stalletje. Het was vlakbij de Eiffeltoren en ja, wij zouden eigenlijk wel zo’n crèpe lusten. Maar toen gebeurde het. De crèpesbakker was verkouden en nieste hard, zomaar over de vers gebakken crèpes. Kun je je voorstellen dat wij toen niet meer zo veel zin hadden en mar snel doorgelopen zijn?
En waarom ik dat nu schrijf, zul je vragen. Wel, afgelopen week was ik snipverkouden en ik heb even ernstig overwogen om dat hele oliebollenbakken maar over te laten gaan. Ik wilde man en kinderen tenslotte geen beniesde bollen voorzetten. Maar gelukkig, zaterdag was het ergste leed geleden en kon ik dus “schone” bollen bakken 😉
Onze Scrabbleclub De Klinkers hoeft de speelruimte die ze gebruikt niet te betalen. Wel verwacht men dat er iets gedaan wordt voor de bewoners van de bijbehorende flat. De Klinkers organiseert dan ook elke dinsdagmiddag een spelletjesmiddag, waar zo’n 8 tot 10 dames komen om Canasta, Rummykub of Trionimos te spelen. Zelf kom ik ook graag, niet alleen om te spelen maar ook een beetje te helpen.
Eens per jaar worden de deelneemsters getrakteerd op iets bijzonders. Dit jaar had Ria Stoop, die vrijwel alles regelt, een verwenmiddag bedacht.
Op 21 december zaten Alie, Virginia, Emily, Wilma, Door, Brunilde, natuurlijk ook Ria en ikzelf om 12 uur aan de koffie. En daar kwamen Jennifer en Casia van het Albeda College om elk van ons te verrassen met een fijne manicure, inclusief massage en fraai gelakte nagels.
Dilay, ook van het Albeda College, kwam even later sjouwend met een grote koffer vol mooie kleurtjes, kwasten en nog veel meer. Zij verzorgde de make-up voor ons, zodat we tot in de puntjes opgemaakt werden.
Het is verrassend te ontdekken dat met wat vakkundig aangebrachte ogenschaduw, mascara, rouge en lippenstift een complete metamorfose kan worden bewerkstelligd. En zo’n manicure is gewoonweg heerlijk!
Maar niet alleen het uiterlijk, ook de inwendige mens kreeg voldoende aandacht. Ria had gezorgd voor kerststol en cheesecake bij de koffie en thee. Later werd een drankje geserveerd en stonden stukjes kaas en worst en ander hartigs op tafel.
Zo rond half vier waren alle dames gemanicuurd, gelakt en opgedoft. Gezamenlijk ruimden we op, wasten alles af en zetten de schone spullen weer in de kast.
Ria had voor iedereen ook nog een kerstgeschenk en natuurlijk kregen Jennifer, Casia en Dilay een doos lekkers en een envelopje als dank voor hun werk, waarna allen tevreden weer naar huis gingen.
Soms loop ik in een winkel en verbaas me over wat er allemaal te koop is. Nuttige dingen, maar vooral ook heel veel onnutte zaken. Dingen die je niet echt nodig hebt en waaraan ik dan ook zelden geld uit zal geven. Maar zo nu en dan ga ook ik voor de bijl. Omdat ik iets zie, dat op dat moment heel handig lijkt. En leuk, mooi of grappig. Als de prijs dan niet al te veel gaten in het budget slaat, dan ligt zoiets in mijn mandje voor ik het weet. Zoals dit. Wat het is? Een smartphonelampjeslampenkapje. Een klein (niet groter dan zo’n 5 cm.) siliconen kapje, dat je op je smartphone moet klemmen. Doe je dan het lichtje van je smartphone aan, dan heb je een leeslampje. Nou, als dat niet handig is…….!
Ach welnee, helemaal niet handig. Grappig is het wel en daarom kocht ik het. Voor de prijs hoefde ik het niet te laten, € 1,95. Maar nu ligt het al weken op mijn nachtkastje zijn onnut te bewijzen. Ik heb tenslotte al jaren een leuk leeslampje op mijn nachtkastje staan, dat met één knop te bedienen is. Veel simpeler en altijd leesklaar 😉
Zoals al vaker was gebeurd, had ik geen tassen voor de kerstcadeautjes. De kinderen krijgen al jaren iets om te eten en te drinken en dat moet in een toch wel stevige tas meegenomen worden. Op een van de laatste dagen voor de kerst dus even naar de Action. Helaas, te laat…. geen cadeautas meer te vinden. Maar wat hing daar aan het plafond? Juist, een tas van Action zelf, met leuke kerstdeco. Bij de kassa vroeg ik er naar, maar die waren ook al allemaal uitverkocht. Ik wilde al teleurgesteld weg lopen, toen een vrouw langkwam, kennelijk de bedrijfsleidster. U wilt er zo een kopen? Ja? Dan halen we hem er toch af! En voor we het wisten, stond ze wiebelend op een kassabalie en haalde de tas eraf. Ik wilde er zelfs drie, dus moest ze nog twee keer klauteren en was het kerstdecor van deze vestiging ook meteen naar z’n grootje. Maar ik had de tassen. En Action deze winkeldochters van 2016 alsnog verkocht. Want zaken zijn zaken, toch?
https://widgets.wp.com/likes/#
Zo, allemaal vol en zoet na de Kerstdagen? Wij hebben het deze keer heel bescheiden gehouden. Niet uit zuinigheid, maar omdat we eigenlijk elke dag lekker eten. Dus waarom met de kerstdagen uitpakken met allerlei buitenissigheden? Ik vond het al jaren nogal overdreven wat de supers en warenhuizen ons aanboden, maar dit jaar leek het me echt erg “over the top”. Ik geloof dat een discounter al kerst-toetjes in de aanbieding had toen het nog november moest worden. En ik vraag me dan af wat de mensen er mee doen… Ik hoop dat ze het allemaal opeten, onder het mom van “dan weten we wat we krijgen”. Alleen zit je dan twee maanden telkens caloriebommen naar binnen te werken. Of eet je dingen die je eigenlijk toch niet zo lekker vindt.
Uit ervaring weet ik dat veel mensen helemaal niet zo culinair avontuurlijk zijn. De een houdt niet van courgette of paprika, de volgende wil geen lamsvlees of wild. Het idee dat er zo’n schattig konijntje of eend in de pan ligt te sudderen, doet sommigen de tranen in de ogen springen. Ik ben dan ook heel benieuwd of al deze herten, eenden, struisvogels en lammetjes ook daadwerkelijk zijn geconsumeerd. Zo niet, dan zijn ze voor niks gedood en dat is jammer.
Bron: De Oude Rotterdammer
Gek, dat sommige beelden zo blijven intrigeren. Zoals die melkwinkel op de Oude Binnenweg in Rotterdam, waar ik al eerder over schreef. Rotterdam heeft niet zoveel oude gebouwen meer, zeker niet in het centrum. Misschien komt het daardoor.
In ieder geval weet ik nu dat die winkel er al was, toen mijn moeder een klein meisje was. Dat maak ik op uit deze foto, die dan wel niet gedateerd is, maar waarvan ik denk dat ie zo rond 1910 gemaakt is. Dit soort kleding herken ik van oude foto’s. Eén van die kinderen zou zo maar mijn moeder of een tante kunnen zijn. Dat kan ik niet bekijken, maar op de achtergrond is die melkwinkel in vol ornaat nu goed te zien… 😉
Dit gerecht maakte ik een paar weken geleden. Weer eens een andere manier om bietjes te bereiden. En erg lekker!
 |
BIETJES OP Z’N NOORD AFRIKAANS Voor 2 personen: 500 gram gekookte bietjes * ca. 400 gram aardappelen 1 ui, gesnipperd 1 teen knoflook, gesnipperd of geperst 1 sinaasappel, geperst en schil geraspt 1 eetlepel (meer of minder naar smaak) Ras al Hanout ** peper en zout 175 gram gerookte kipfilet, in blokjes 50 gram geitenkaas, in blokjes 2 lenteuitjes, in kleine ringetjes (olijf)olie |
Snij de gekookte en geschilde bietjes in blokjes.
Kook de aardappelen en stamp ze.
Verwarm in een hapjespan de olie en bak daarin de ui en knoflook tot ze glazig ziet.
Voeg de Ras el Hanout toe en bak even mee, tot het geurt.
Blus af met het sinaasappelsap en laat even inkoken.
Voeg bietjes, sinaasappelrasp en gestampte aardappelen toe en roer alles goed door elkaar.
Breng op smaak met peper en zout.
Roer er de kipblokjes doorheen en laat alles goed warm worden.
Verdeel de stamppot over twee borden.
Voeg naar smaak nog een scheutje olijfolie toe.
Strooi de geitenkaas en lenteuitjes erover en serveer.
EET SMAKELIJK!!
