 |
Verre reizen zijn helemaal in. Maar ja, de crisis, de hypotheeklasten, de …
Dus wat doe je als je budget geen verre reis toelaat? Dan ga je naar de Vakantiebeurs en laat je je fotograferen in een Mehari in een woestijnlandschap. Alsof je met het Vreemdelingenlegioen op reis geweest bent. |
Wel incognito, want vermomd met pruik en camouflagekleding lieten deze mensen zich vorige week op de kiek zetten.
Is eigenlijk helemaal zo gek nog niet, met al die onlusten……
 |
Wat doe je als het thema van Take-a-pic “familie” is? Je hele foto-album doorspitten is geen optie. Trouwens bij ons staan de oude foto’s in een grote doos; inplakken is nog altijd een item op ons to-do lijstje. |
Dus gebruikte ik een collage van analoge foto’s, waar de hele familie op staat. Het is de hoes die ik maakte voor een cd met “huiskamergeluiden”, geluidsopnames van toen de kinderen nog (heel) klein waren.
Ik maak meteen maar van de gelegenheid gebruik. Take-a-pic houdt op, maar de challenges gaan door op een nieuw blog: www.stuureenfoto.wordpress.com.
| De uitnodiging van Wieneke om gezellig thee te komen drinken, herinnerde mij aan het plan om vandaag in Rotterdam de tentoonstelling Mes en Vork te bezoeken. Deze tentoonstelling wordt gehouden in het Schielandhuis, één van de weinige nog bestaande historische gebouwen in mijn stad en is nog te zien tot 15 mei 2011.
De kleine tentoonstelling laat zien hoe vroeger en nu getafeld wordt. Opstellingen voor een rijke dis, met talloze schalen en borden. Maar ook moderne serviezen en wegwerpbordjes, picknickservies en borden en bestek voor mensen met een handicap. Goed voor een klein uurtje lekker rondneuzen. |
 |
| Hoe ver het was en hoe warm… Wanneer? Vorig jaar, op zondag 4 juni. Toen was de officiële start van de Tour de France in Rotterdam.
En dit stond op één van de kantoorflats. Maar dat wisten de renners natuurlijk zelf ook wel…. |
 |
| De voordelen van de sneeuw vind ik vooral de mooie plaatjes. Zo keek ik vanmorgen uit mijn slaapkamerraam en zag dit. En let dan eens op die twee felgroene vlekken. Het zijn halsbandparkieten, op zoek naar iets eetbaars. |  |
 |
Zelf heb ik een kinderlijk plezier als ik door pas gevallen sneeuw loop. De eerste die er haar voetstappen in zet, heerlijk. |
| Een nadeel van al die sneeuwbuien is, dat de auto als maar weer moet worden schoongemaakt. Maar ja, daarvoor offert echtgenoot zich op. Dus wat heb ik te klagen?
Zo, dat is dus in één klap zowel het thema van Take-a-pic als Room-with-a-view. |
 |
| “Begin van de winter” staat er in mijn agenda. Nou, voor mijn gevoel zitten we al weken midden in een ouderwetse winter. Met sneeuw en ijs, met prachtige plaatjes en met reusachtige files. Met weeralarm, winterbanden en snotneuzen.
Zelden zo veel sneeuw in de tuin gezien als deze winter. Wie heeft het nou nog over de opwarming van de aarde? |
 |
 |
Op weg naar huis vanaf de metro heb ik twee keuzes: uitstappen bij de op één na laatste halte en door de wijktuin lopen of helemaal mee tot het eind en dan nog even wat winkelen. Het hangt een beetje van mijn bui af. Maar als het redelijk weer is, neem ik meestal de wijktuin. |
Een klein stukje ruige natuur tussen de hoge flats. En als je een beetje geluk hebt, met een bijzondere ontmoeting.
Zoals hier, dit voorjaar. De zon laat zich even zien en meneer Aalscholver laat zijn verenpak drogen.
| Er was een tijd dat alleen dit gebouw op het einde van het havenhoofd stond. Het had zijn functie verloren, dreigde te vervallen, totdat het werd omgetoverd in een hotel.
Inmiddels is het een begrip in Rotterdam en wijde omgeving: Hotel New York We hebben er één nacht geslapen, alweer lang geleden. We genoten van het uitzicht en wilden eigenlijk helemaal niet naar bed. |
 |
Ook al staat het nu te midden van grote wolkenkrabbers, het blijft een uniek Rotterdams plekje.
| Een zomeravond in Weesp. Even lekker langs het water lopen en later eten op een terras aan het water.
Gewoon lekker Hollands plaatje. |
 |
| Het schijnt een goed paddestoelenjaar te zijn. En paddenstoelen duiken dus overal op als thema. Ook bij Take-a-pic deze week.
Voor mij is de ultieme paddestoel toch nog steeds deze, rood met witte stippen. En kabouter Spillebeen fantaseer ik er meteen bij. |
 |
 |
Maar dit vind ik ook een heel mooie soort. Zouden hier elfjes op gaan zitten? |
