 |
Op weg naar huis vanaf de metro heb ik twee keuzes: uitstappen bij de op één na laatste halte en door de wijktuin lopen of helemaal mee tot het eind en dan nog even wat winkelen. Het hangt een beetje van mijn bui af. Maar als het redelijk weer is, neem ik meestal de wijktuin. |
Een klein stukje ruige natuur tussen de hoge flats. En als je een beetje geluk hebt, met een bijzondere ontmoeting.
Zoals hier, dit voorjaar. De zon laat zich even zien en meneer Aalscholver laat zijn verenpak drogen.
| Er was een tijd dat alleen dit gebouw op het einde van het havenhoofd stond. Het had zijn functie verloren, dreigde te vervallen, totdat het werd omgetoverd in een hotel.
Inmiddels is het een begrip in Rotterdam en wijde omgeving: Hotel New York We hebben er één nacht geslapen, alweer lang geleden. We genoten van het uitzicht en wilden eigenlijk helemaal niet naar bed. |
 |
Ook al staat het nu te midden van grote wolkenkrabbers, het blijft een uniek Rotterdams plekje.
| Een zomeravond in Weesp. Even lekker langs het water lopen en later eten op een terras aan het water.
Gewoon lekker Hollands plaatje. |
 |
| Het schijnt een goed paddestoelenjaar te zijn. En paddenstoelen duiken dus overal op als thema. Ook bij Take-a-pic deze week.
Voor mij is de ultieme paddestoel toch nog steeds deze, rood met witte stippen. En kabouter Spillebeen fantaseer ik er meteen bij. |
 |
 |
Maar dit vind ik ook een heel mooie soort. Zouden hier elfjes op gaan zitten? |
| Laatst moesten we in Den Haag met de bus naar Wassenaar.
De bus stopte op het busstation bij het Centraal Station in Den Haag. Hoewel het best wel aardig weer was, trof het busstation me als het toppunt van ongezelligheid. Grote plassen, kale perrons, gierende wind en nergens, maar dan ook nergens iets te koop. Grijs, grauw, onappetijtelijk. |
 |
Oh wat verlangden we toen naar de gezellige rommelstations in China, de drukke winkeltjes op de stations in Japan.
Oh Oh Den Haag, wat een gemiste kansen!
| Gelukkig heb ik (bijna) altijd mijn fototoestel bij de hand. Dus kon ik afgelopen zondag deze nostalgische groep vastleggen. Samen op de Solex, ja gezellig. |
 |
| Drie dames hadden zich opvallend gekleurd gekleed, zodat ze niet over het hoofd gezien zouden worden. En dat is natuurlijk wel zo veilig. Toen ik vroeg of ik hen op mijn blog mocht zetten, kreeg ik een volmondig “Ja, natuurlijk.” |
 |
Tot mijn verbazing dook plotseling een bekend gezicht op. Het was Marie-Josée, de nurse-practioner die mij al sinds 2008 begeleidt en controleert. Ook zij hoorde bij de groep en één van de vrolijke dames bleek haar moeder. Wat kan de wereld klein zijn.
Leuk om elkaar zo buiten de ziekenhuismuren te ontmoeten. Goeie reis verder en nog veel plezier!
| Alweer PINK RIBBON, maar dit keer als onderwerp bij Take-a-pic.
In eerste instantie had ik geen idee, toen wilde ik mijzelf fotograferen in mijn felle PINK T-shirt. |
 |
| Wat had ik graag in zo’n hippe bakfiets willen zitten. Knus voorin, met moeder of vader druk peddelend.
Maar ja, dat was toen helemaal niet in de mode. Bakfietsen waren voor bakkers, of slagers, of voor de man die langskwam met “Verse waar van Bosselaar”. (Dat was de leverancier van vlees voor de hond of kat, in Rotterdam en omstreken wereldberoemd….) |
 |
| Dit is de hoogste woontoren in Rotterdam, ja zelfs in Nederland. En “Hoog” is deze week het thema van Take-a-pic.
Het gebouw staat op de Wilhelminapier, heet New Orleans en wordt in november 2010 officieel geopend. |
 |
| Hoeveel mensen zouden al zo’n souveniertje hebben gekregen? Gekocht door hippie kinderen, door melige ooms en tantes voor hun nichtjes en neefjes, of door brave naïevelingen voor hun moeder “omdat ze zulke groene vingers heeft”? |  |
