 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een. Ook deze week dus weer:
Je moet doen wat je kunt, niet wat je wilt Deze spreuk gaf iemand me vorige week, wetende dat ik zo’n “doe ik zelluf wel-type” ben. Maar nu moet ik eventjes gas terug nemen, dingen uit handen geven. |
Author Archives: KnutzEls
Uit de lucht
Elke dag een berichtje, had ik me voorgenomen. Maar dat zal me nu toch niet meer lukken. De rugpijn waarover ik laatst schreef, is toch iets hardnekkiger dan ik dacht. Al sinds twee weken heb ik last van een “slapend been”, waarschijnlijk als gevolg van een beknelde of geïrriteerde zenuw. Dat is niet alleen een vervelend gevoel, maar maakt ook dat ik minder beheersing over mijn linkerbeen heb en inmiddels al een keer of vijf mijn voet verzwikte. Gelukkig nog zonder al te veel consequenties, maar lang achter de computer zitten is niet prettig. Dus moeten die werkzaamheden maar even opgeschoven worden en ben ik niet meer elke dag “in de lucht”.
Vrijdag kan ik weer bij de fysiotherapeut terecht. Hopelijk brengt hij alles weer snel in orde, al moet ik wel wat geduld hebben, is me al voorspeld. We zien wel wat er allemaal te gebeuren staat.
Deel dit op:
Kerstverlichting
 |
Vorig jaar was in Rotterdam nogal wat opschudding rond de kerstverlichting in het centrum. Bureau M.E.S.T. had bedacht, in samenwerking met de ondernemers, dat gekleurde LED-lichtjes in grote witte plastic containers wel mooi bij het werkende imago van de stad zouden passen. Niet iedereen was er enthousiast over, maar zelf vond ik het een leuk en stoer gezicht en zeker niet zo mierzoet als de obligate twinkellichtjes. |
| Ergens in februari stuitte ik op dit plaatje: het is de kerstverlichting in Lissabon en deze bestaat uit … IKEA Rationell opbergers. Ook een creatief idee. Een beetje googlen bracht me naar deze site. Het blijkt dus uit een opdracht van een museum te zijn ontstaan. Voor mij mag het vaker gedaan worden. Ik hou wel van een beetje “anders dan anders denken”. |
 |
Deel dit op:
Spreuk van de week
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een. Ook deze week dus weer:
Je ziet elkaar beter met het hart. Waar het echt omgaat is met het blote oog niet te zien
|
Deel dit op:
Lekker zoet
Inmiddels overal te koop, maar deze komen uit Wenen. Mozartkuglen, gevuld met pistachemarsepein en nougat, zoeter dan zoet en smeltend op de tong.
De originele Mozartbonbons werden voor het eerst in 1890 door Chocolatier Paul Fürst in Salzburg gemaakt. Fabrikant Mirabell, ook uit Salzburg, noemde ze Mozartkugeln, maar gebruikt ook de originele ingrediënten. En in Wenen worden ze te kust en te keur aangeboden. Voor echte zoetekauwen.
Deel dit op:
When I’am sixty-four
Ik hoef het niet te vragen, want ik weet het zeker. Ook al ben ik vanaf nu 64 jaar oud, Leo zorgt nog steeds prima voor me en dat blijft ie ook doen! En ik natuurlijk voor hem, dat spreekt.
Maar dit liedje is nog steeds zo leuk, dat draaien we dus vandaag….
Deel dit op:
Supersnel
| Toen ik met Irene in Wenen was, ontdekte zij daar een erg leuke kaart voor Leo’s verjaardag. De tekst was grappig, er zat een muziekje in en zonder twijfel zou de kaart het gewenste effect op Leo hebben. Samen verkneuterden wij ons al over zijn verbaasde gezicht.Maar wat er met Leo’s verjaardag was, geen kaart van Irene. Dat verbaasde me, want haar kennende zou ze hem zeker tijdig op de post hebben gedaan. |
 |
Afgelopen maandag kwam er een telefoontje uit Essen. Of het feest geslaagd was en… of Leo zijn kaart had ontvangen. Nee helaas dus.
Irene was zeer teleurgesteld en vertelde dat ze de kaart vorige week dinsdag, de 18e september, al gepost had. In een speciale envelop, aangetekend nog wel, omdat ze er nog iets extra’s bij had gestopt. Ook dinsdag en woensdag kwam er geen envelop uit Essen.
Maar dan toch, woensdagavond na 8 uur, werd de envelop dan uiteindelijk bezorgd.
Essen-Rotterdam, een afstand van 200 kilometer, nog geen 3 uur met de auto. Maar met de post duurt het dus meer dan 8 dagen.
Nou ja…., beter laat dan nooit. Maar het verrassingseffect was wel een beetje weg.
Deel dit op:
Afscheid
Hoe ouder je wordt, hoe meer mensen je ontvallen. En elk afscheid heeft zijn eigen sfeer. Deze week moesten wij afscheid nemen van een lieve oud-collega en bij een van de toespraken werd een gedicht van Jan Prins geciteerd.
Zoekend naar de tekst op internet, kwam ik dit filmpje tegen van Frits Bom, die er zijn eigen interpretatie aan gaf. Een pure liefdesverklaring aan Rotterdam, die mijn collega vast ook had gewaardeerd:
Deel dit op:
Herfst
| Je ruikt het als je buiten komt; je voelt het aan de temperatuur; je ziet het aan de regen en de wind die de bomen doet buigen.
Het is herfst. Er kunnen nog mooie dagen komen, maar de zon krijgt minder kracht. De avonden worden langer en in de badkamer is ‘smorgens de verwarming aan. Niet alleen maar kommer en kwel, want ik vind dit seizoen ook wel wat hebben. Kaarsjes aan, lekker kopje thee, met een goed boek op de bank. Lekker en gezellig. Maar de kleuren van de zomer wil ik nog wel even vasthouden. Vandaar deze “last roses of summer” |
 |
Deel dit op:
Murphy ging verder
Had ik vorige week al geschreven over Murphy’s wet, waarbij alles helemaal fout loopt. Vorige week ging het nog even door met pech hebben.
Omdat Leo’s tandkroon verloren was, kreeg hij voorlopig een noodkroon en een reeks afspraken voor de komende maanden. Maar al de eerste nacht werd hij wakker met een losse noodkroon in zijn mond. Gelukkig woont onze tandarts om de hoek, dus de volgende dag even terug laten plaatsen. Helaas, ’s nachts weer hetzelfde. Dus moet er gezocht worden naar een andere oplossing. Een heel duur, lang en zeker geen pijnloos traject of de snelle manier van een tand op een plaatje.
Door alle malle capriolen die ik had gemaakt, kreeg ik last van mijn rug. Dat heb ik al vaker gehad en dan weet ik best dat ik het een beetje rustig aan moet doen. Maar ja, theorie en praktijk…. Woensdagmorgen was de pijn niet meer te negeren en ging ik naar de huisarts. “Spit, mevrouwtje. Rustig aandoen en paracetamol slikken, dan moet het binnen 10 dagen over zijn”. Ik slikte gehoorzaam de tabletten en hoopte dat het snel gepiept zou zijn. Helaas, donderdagmorgen kon ik werkelijk geen kant meer op. Zitten, staan, liggen, lopen, elke beweging gaf een helse pijn. De dokter schreef een recept voor een morfine-achtig tabletje, dus heftig spul. Ook kon ik nog bij de fysiotherapeut terecht, die mijn rug tenminste iets losser kon maken. En ik legde hem uit hoe slecht dit akkefietje me uitkwam. Hij begreep het gelukkig en maakte ook vrijdag nog een afspraak. Leo had inmiddels al tig keer geroepen dat “het hele feestje wel afgeblazen zou moeten worden”, waarop ik niet al te vriendelijk reageerde en bezwoer dat ik, desnoods leunend op een stok, alles wilde laten doorgaan. Gezellig sfeertje dus 😉
Door de spit had ik niet meer zo’n controle over mijn linkerbeen, zodat ik vaak zwikte. Dus toen ik donderdagavond, met twee flessen bubbelwijn, languit in de hal ten val kwam, kwam ook voor mij het feest op nogal losse schroeven te staan. In ieder geval werd het etentje met de kinderen afgeblazen en lieten we vrijdagavond de buurtchinees bezorgen.
Maar het echte feest ging toch door, al moest ik de regie vrijwel uit handen geven. Weliswaar liep ik moeilijk op “ouwetjes tempo” en stevig aan de arm van Leo. Nu gaat het gelukkig al wat beter, al ziet mijn linker enkel, rechter elleboog en dijbeen bont en blauw.
Oh ja, en wat vond Leo zaterdagmorgen onder de badmat? Zijn kroon, die dus helemaal niet weggespoeld was. Ach ja, als je alles van te voren weet, kom je met een halve Euro de wereld door….
