Filodeeg, het deeg dat in de Mediterrane keuken gebruikt wordt om bijvoorbeeld baklava mee te bakken, wordt zo gemaakt.
Zo flinterdun krijg ik mijn deeg niet uitgerold en zo handig ben ik er ook niet mee! Misschien een keertje stage lopen in Turkije 😉
Collectie: Tokio National Museum
Natuurlijk willen ook de Tokaido reizigers zo nu en dan wel even rusten en iets drinken. Hier in Mariko staat gelukkig een herberg, waar ze hun dorst kunnen lessen.
| De herberg van nu in Mariko likt wel heel erg op de houtsnede van Hiroshige. Zou dat nou echt nog steeds dezelfde herberg zijn?
Het ziet er wel erg oud uit. Mocht je er een keer langs komen, kun je er in ieder geval een kopje thee nemen. |
 |
Er wordt we eens beweerd dat bonnetjes en zegels bij de boodschappen echt iets heel Nederlands is. Maar naar mijn gevoel kunnen de Amerikanen er ook aardig mee uit de voeten.
 |
Zo nu en dan zie ik het programma “Extreme couponing” voorbij komen. (Meestal) vrouwen die thuis al maanden of zelfs jaren lang in de weer zijn met het knippen van allerlei bonnen en dan met een grote envelop vol gaan winkelen in een mega-supermarkt. Enorme karren worden volgeladen met grote flessen wasmiddel, enorme hoeveelheden |
wc-papier, shampoo, chips, pastasaus of weet ik wat. Je denkt dat ze compleet failliet moeten gaan, maar nee…. Nadat de laatste boodschap van de band is gehaald, wordt de envelop overhandigd en begint de caissière alle bonnen in te voeren en zie je het bedrag teruglopen. Totdat het eindbedrag bijna op nul staat.
Je zou denken dat de vrouwen niets meer in huis hebben, maar ook dat is niet het geval. Thuis hebben ze namelijk meestal een enorme voorraad in de schuur staan. Een winkel is er niks bij. Maar wat moet je nou toch met 116 potten pindakaas of megadozen chips? Gebruik je dat allemaal zelf of deel je het uit? En hoe hou je dat allemaal goed?
|
|
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Luiheid is niets meer dan de gewoonte om te rusten voordat je moe wordt |
Zo, nog een paar dagen en dan is de kans op nachtvorst vrijwel verkeken. Niet dat ik dat heel erg vind, maar dan kan ik mijn plantenbakken tenminste weer gaan vullen.
Als ik zo om mij heen kijk, ben ik bijna de laatste die dat nog moet doen. Overal staan de geraniums al volop te pronken, bij mij is het nog een kale bedoening.
Ik wacht altijd tot Mamertus, Pancratius, Servatius en Bonifacius hun biezen hebben gepakt. Dan kan wat mij betreft het tuinseizoen echt beginnen.
| Ik kan me heel goed voorstellen dat de Zaanse Schans populair is bij buitenlandse toeristen. Het is een idyllisch stukje Nederland en ook wij hebben er van genoten. Maar tussen alle nostalgische gebouwtjes en molens zagen we nog iets, dat eigenlijk nog meer indruk maakte. In de weilanden rondom zaten grutto’s. En die hadden jongen. Een begeerlijke prooi voor de andere vogels, zoals kraaien. Maar de grutto ouders beschermden hun kroost met (vooralsnog) succes! Prachig om te zien hoe vader en moeder grutto de kraaien te lijf gingen en omtrekkende bewegingen maakten om ze te misleiden. |
 |
Eigenlijk ook een stukje nostalgie, want grutto’s zie je tegenwoordig steeds minder, helaas.
De grutto die ik voor de lens kreeg, was tamelijk ver weg en rustte even uit. Niet echt een optimale opname dus.
Och, hoe veel bergen, hoeveel rivieren moeten we nog overgaan? Zal ik dan het land bereiken waar mijn eenzaamheid tot een einde komt. Vandaag, als altijd, reis ik door.
Dit gedicht van Wakayama Bokusui (vrij vertaald) staat als commentaar bij deze houtsnede in het kleine boekje, dat ik vorig jaar kocht en de aanleiding is voor al deze blogjes.
Het is het zicht op Fuchu, met telkens weer de Fuji op de achtergrond.
Collectie Tokyo National Museum
| Voor de kust zie je nu de parachutes van de skydivers, die zich laten leiden door de wind. |  |
Voor hem had het bezoek aan de Zaanse Schans niet gehoeven. Daar heeft ie nog alle tijd van leven voor. Hij wilde liever lekker op z’n duim sabbelen en een beetje rondkijken. Natuurlijk met z’n favoriete knuffel in de buurt.
Voor nog meer leuke kinderfoto’s, kijk bij Bettie
In een tijd waarin kinderen niet meer weten wat een kolenkachel is, is het begrip noodkachel al helemaal onbekend. Eerlijk gezegd kende ik hem alleen van horen zeggen. Op de tentoonstelling De tweede wereldoorlog in 100 voorwerpen stond deze noodkachel en zo zag ik hem dan ook voor het eerst. Een uit blik geflanst kacheltje, waar alles wat maar brandbaar was in werd gestopt om maar enigszins warmte te hebben en eten te kunnen koken.
 |
Dit exemplaar ziet er nog redelijk stabiel en goed werkend uit, maar dat van mijn ouders moet uit oude augurkenblikken zijn gemaakt. Nadat alle mogelijke brandstofbronnen waren uitgeput, besloot mijn moeder het hout van de zolderafscheiding te gebruiken. Na de oorlog leverde dat nog een berisping op van de verhuurder. Nou ja, daar maalde mijn moeder niet meer om, zij had even wat warmte gehad in de hongerwinter en het weinige eten dat er was kunnen koken. Dat het kacheltje niet optimaal werkte, blijkt wel uit haar opmerking als iemand vroeg waarom ze weer eens niet thuis was: “Ik ben net een noodkachel, ik rook of ik ga uit 😉 “ |
Dagelijks worden we overspoeld met allerlei nieuws. Het moet dus wel bijzonder zijn, als het op wil vallen. Maar dit bericht raakte me zeer.
| Een museum in het oude mijngebouw Schacht Nulland in Kerkrade is zaterdag vernield. Tientallen oude foto’s werden van de muren getrokken, ramen sneuvelden, er werd brand gesticht in het schachtgebouw en op de muren werd ontlasting gesmeerd.Vier jongens van 9 tot 11 jaar waren de daders. |
 bron: http://www.pienternet.be |
En ik denk “Wat bezielt die kinderen?” Of ze nou wel of niet het (historisch) besef hebben, dit doe je toch niet! Ze zijn ter verantwoording geroepen, lees ik. Nou dat zal ze leren. Pas op hoor, nooit meer doen!!
Misschien zouden ze nog eens terug moeten naar die mijnschacht, maar dan om te werken zoals deze jongens en onder de barre omstandigheden van toen. Lange dagen sjouwen en ploeteren, je angst verbijten, stoffig en vuil worden. Heel andere koek dus!
