| Ze zijn er bijna, de reizigers van Hiroshige. Als het weer helder is, zien ze Kyoto al liggen. Nog één stop, hier bij het theehuis in Otsu.In deze tijd is de afstand een fluitje van een cent, met de bus of de metro. Maar nog overal kun je even iets eten, koffie of thee drinken. Het hoeft tenslotte niet altijd een echt theehuis te zijn! |  |
| Het gebeurt niet vaak dat Leo en ik samen op de foto staan, omdat er altijd een moet zijn die de foto maakt. Dat is natuurlijk geen bezwaar, zo graag poseren we niet. Maar in Japan kregen we diverse malen het aanbod om een foto van ons te maken. Japanners zijn dol op foto’s waar ze zelf op staan en dat is goed te merken. Bij elk monument, tempel of boom wordt wel iemand gefotografeerd. |
 |
Maar hier in Takayama werden we door een Amerikaans echtpaar vereeuwigd, als dank voor de foto die wij van hun maakten.
Een prachtig staaltje van ouderwets ambachtswerk, deze beierse kast uit het Kunstgewerbemuseum in Berlijn . Fraai gemaakt, bewerkt en versierd.
Geen idee voor wie deze kast gemaakt is, maar ik schat zo in dat de man of vrouw vele geheimen had. Want wat een gewone kast lijkt, blijkt een verzameling van vele verborgen laatjes en bergplaatsen te zijn. Dat lijkt me wel wat, al denk ik wel dat ik op een gegeven moment niet meer zou weten waar ik wat verborgen had.
 |
Vanuit Tokio gingen we wandelen op Mount Takao. Niet al te ver en toch helemaal buiten de stad. Thuis had ik me voorbereid, dus ik wist dat je met een stoeltjeslift al halverwege de top zou kunnen komen. En dat was ook zo. Alleen had ik geen rekening gehouden met de Japanse opvatting van “eigen verantwoording”. Toen we dus in de stoeltjeslift stapten, was er geen beveiliging. Geen punt, je blijft rustig zitten, gaat vooral niet schommelen en geniet van de omgeving in de ongeveer 10 minuten naar de top. Voor mij was dat genieten maar matig, want ik heb al hoogtevrees als ik op een krukje sta. En dus hield ik me de hele rit naar de top krampachtig vast, alsmaar denkend en hopend dat er “heus niets zou gebeuren”. |
| Maar goed, ik schrijf dit vanuit mijn eigen werkkamer, dus alles liep gewoon goed af. En de wandeling was ook bijzonder mooi. De bomen verkleurden al , eindeloze trappen voerden naar prachtige tempels en het uitzicht boven op de 599,03 meter hoge top was fenomenaal. We konden zelfs voor de tweede keer Mount Fuji zien.Het laatste stuk was pittig en het was maar goed dat Leo me met peptalk naar boven kletste. Maar het schijnt dat zo’n fikse wandeling je geest en lichaam loutert. En ook dat is toch mooi meegenomen! Oh ja, terug namen we de cablecar, dus veel minder griezelig gelukkig 😉 |
 |
 bron: http://www.skvmelmac.nl |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
De toekomst is voor hen die geloven in hun dromen. |
| In Essen (Duitsland) hadden ze dit jaar ook weer behoorlijk uitgepakt met de kerstverlichting. Overal dit soort afbeeldingen, dit maal met als thema België. En als het dan schemert en je ruikt de geur van peperkoek en Glühwein, kom je vanzelf in de stemming 😉 |  |
 Klik op het logo om docu te starten |
De winkels zijn niet zo gezellig ingericht, maar toch doen tienduizenden mensen er dagelijks boodschappen. In Duitsland, maar ook in Nederland en bijna alle andere landen van Europa, zelfs in de Verenigde Staten. Maar wat weten we over de achtergrond van de oprichters waren en het verhaal achter ALDI.Waarschijnlijk niet veel, want er heerst nogal wat geheimzinnigheid omtrent de familie Albrecht. Die weliswaar schathemelrijk moet zijn, maar zeer bescheiden leeft.
Afgelopen dinsdag zond het ZDF hier een documentaire over uit. De moeite waard om eens even te bekijken. |
Het symbool voor Japan is Mount Fuji, of zoals de Japanners liefdevol zeggen “Fuji-san”. Een bijna symmetrische berg, met altijd een laag sneeuw op de top. Eigenlijk is een bezoek aan Japan niet volledig wanneer je Fuji-san niet gezien hebt. Toen wij in 2009 met de trein langs reden, was hij gehuld in nevelen. Zoals dat vaak gebeurt. Maar dit keer kregen wij hem prachtig in beeld, toen wij een bezoek aan Hakone brachten. Dat was overigens een geluk, want kort nadat ik deze foto maakte, werd hij alweer aan het oog onttrokken door dichte wolken.
| In Kutatsu komen Hiroshige’s reizigers langs het postkantoor. Zouden ze hun geliefde een brief schrijven en hier posten? Het lijkt er wel erg druk te zijn. Helaas is het postkantoor nu een minder aansprekend gebouw. Maar ja, er komen nu ook niet meer zoveel reizigers voorbij. |
 |
 |
Niks zo lastig om cijfertjes en feiten een beetje leuk te presenteren. Staaf-, lijn- of taartpuntdiagrammen geven nooit een gezellig beeld van wat je duidelijk wilt maken. Daarom vind ik het magazine “Rotterdam #trendingtopic” zo leuk. Allerlei weetjes over de leukste stad van Nederland(nee hoor, ik ben niet bevooroordeeld 😉 😉 😉 ) gebracht in een magazine, dat er goed uit ziet, prettig leest en mooi vormgegeven is. |
Wij kregen het toegestuurd, maar wie dat niet heeft gekregen, kan op de website kijken. Over Rotterdam is natuurlijk heel veel te vertellen en dat mag ook wel gezegd worden!
