Tja, ik was languit gegaan en dan kun je als liefhebbend echtgenoot niet achterblijven. Vorige week liepen we naar de metro, op weg voor een wandeling in de stad, toen Leo niet goed uitkeek waar hij liep. En boem, daar lag hij languit. Ik schrok me te pletter. In de seconde dat zo’n val duurt, gaan er zoveel gedachten door je hoofd. Gelukkig is ook mijn man een stevig tiepje en stond hij vrijwel meteen weer op. Beetje geschaafde hand, kapotte knie. Daar zag je niks van, want hij droeg een spijkerbroek. Dus, vooruit maar weer en verder lopen.
Maar eenmaal uit de metro bleek dat die broek toch een beetje op de wond schuurde. Dan maar even op zoek naar pleisters. Helaas, de grootgrutter was op Hemelvaartsdag niet geopend, Halfords had geen pleisters. Even langs de Praxis, waar wel een half open doosje te krijgen was. Maar gelukkig, de verkoper was een echte praktische man. Hij pakte resoluut de grote EHBO-doos en ik kon een flink stuk pleister afknippen. En daarmee kon mijn man weer verder lopen. Die lange wandeling werd wel een beetje bekort. Na alle schrik wilden we rustig bijkomen in onze eigen tuin, bij een lekker glaasje wijn en een koel pilsje.
Author Archives: KnutzEls
Begin de week met muziek
Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek.
Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan.
Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Vandaag heb ik gekozen voor Peggy Lee, die nog steeds de kriebels heeft 😉
Deel dit op:
Kruid
Lennart gaf m
e op moederdag een plant. Niet zo maar een geranium of viooltje, maar een voor mij onbekend kruid: onsterfelijkheidskruid (Gynostemma pentaphyllum).
Het wordt ook wel “Southern ginseng” genoemd en smaakt een beetje zoetig, met een hint naar komkommer. Dat is niet zo vreemd, want het behoort tot de familie van komkommerachtigen.
Nu staat de pot op een kruidentrapje in onze voortuin. Elke avond geef ik het water en het groeit als kool…. eh als komkommer. Een klimrekje erbij zodat de lange ranken zich omhoog kunnen werken.
En natuurlijk neem ik er zo nu en dan een blaadje van.
Of ik er werkelijk onsterfelijk van zal worden, betwijfel ik. Dat is geen probleem hoor, het lijkt me helemaal niet leuk om iedereen te overleven en maar door te moeten gaan….
Maar duidelijk is wel dat onze zoon vindt dat ik nog maar lang mag leven 😉
Deel dit op:
Water
Vrijdagmorgen, de wekker gaat. Leo is al wakker en zegt “Goeiemorgen, …. we hebben geen water.” Ik moet nog even helder worden, maar dan snap ik wat ie bedoelt. Hoe kan dat nou? Nee, boven komt er geen druppel meer uit de kraan, beneden nog maar een miezerig straaltje.
Ik bel met het waterleidingbedrijf. Na 5 minuten krijg ik iemand van de storingsdienst aan de lijn. “Vervelend”, zegt ze. “Hebben de buren ook geen water?” Als ik antwoord dat ik dat nog niet kan zeggen, omdat bijna iedereen nog slaapt, krijg ik als antwoord “Dan kan ik niets voor u doen.” Ik ontplof bijna. “Ik geef een storing door, noteer wat”, roep ik korzelig. Ze noteert naam, postcode, telefoonnummer en zegt dan dat het zal worden doorgegeven. Na ruim een uur is er nog geen enkele teken van het waterleidingbedrijf. Ik bel opnieuw en nu heb ik een vriendelijke man aan de telefoon. Hij noteert meteen opnieuw alle gegevens. Ik weet inmiddels dat de buren aan beide kanten wel water hebben, dus zit het probleem in onze leiding. Gelukkig komt er binnen korte tijd iemand om het probleem te verhelpen, al is dat nog niet zo simpel. Maar goed, er wordt aan gewerkt.
Leo heeft snel bij de super een aantal flessen water gekocht. Maar wat ben je toch onthand als er geen water uit de kraan komt. We kunnen ons niet wassen of douchen, geen tanden poetsen, de vaatwas of wasmachine gebruiken. En wat dacht je van het toilet? Een klein boodschap is nog wel zuinig weg te spoelen met kostbaar flessenwater, maar een grote boodschap…… bahhhhh!
Ik ga een beetje knutselen en al gauw heb ik vieze handen. Eventjes wassen…. oh nee….!!! We realiseren ons nu pas echt wat een rijkdom zo’n kraan is.
Deel dit op:
Big brother
Je denkt dat het zo’n vaart niet zal lopen, dat je best nog wel een beetje privacy hebt. Ze kunnen toch niet alles van je weten….?
Nou, in de Chinese toko is het echterdagelijks gebruik. En je hoeft er niks voor te doen, het gebeurt vanzelf. Je krijgt het zelfs op een briefje en kunt later niet zeggen dat je van niks wist.
Want kijk, daar staat het. Big Brother. Hij rekent af, maar houdt je meteen in de gaten… Of je dat nou wilt of niet!
😉 😉 😉
Deel dit op:
Boek
Vorige week zaterdagmiddag ontdekte ik in de bieb dit boek van Patricia F. Wessels: “De wensdagen”. En zondagavond was het uit! Je kunt wel zeggen in één adem. De schrijfster 
vertelt over haar hippie-jeugd in de Jordaan. Ze was een buitenbeentje, want haar ouders waren gescheiden en zij en haar broertje werden door haar moeder alleen opgevoed. En de Jordanezen vonden die alternatieve moeder, met haar zachte “g”, op z’n minst een beetje bijzonder.
Patricia en haar broertje Lukas genieten van een fijne jeugd, met veel vrijheid, avontuur, zonder al te veel strakke regels en beperkingen. Maar wel met weinig geld en dus zo nu en dan geen eten op tafel, al bedenkt moeder daar heel creatieve oplossingen voor.
Alleen maar leuk en zorgeloos dus? Nou nee, want net als ieder ander heeft ook dat leven een rauw schaduwrandje. Want hoe moeder ook probeert het gezin “heel” te houden, vader is toch altijd de grote afwezige. Hij stuurt wel brieven vanuit Indonesië, komt ook wel eens naar huis. Dan is het feest en verzint hij de wensdagen. Alles wat ze wenst, gebeurt. Bijna alles, liever gezegd. Want die aller-, aller-, allergrootste wens blijft onvervuld. Daar mag zelfs niet over gesproken worden. Terwijl die toch zo simpel te vervullen is. Maar andere wensen daarentegen zijn zelden te gek en worden werkelijkheid. Als papa weer weg is, keert ook het verdriet en de somberheid terug in het Water- en vuurhuisje. En dan worden er dingen gezegd en gedaan, zonder dat de volwassenen zich realiseren hoeveel impact dat op de kinderen heeft.
Je begrijpt, ik vind het een dijk van een aanrader!
Deel dit op:
Leuk
Na een lange reis moet een mens wel eens eventjes naar de wc. Gelukkig is dat in een museum nooit een probleem, al zijn er heel veel verschillen te beschrijven in de een of andere toiletgelegenheid. In het Fries Museum is alles consequent in het Fries, maar gelukkig ook in het Nederlands aangegeven. Al snapte ik deze aanduiding meteen. Het gaf me een beetje “ouwerwets” gevoel. Als kind kwam ik nog wel bij familieleden met een toilet buiten, het huisje. Dus de aanduiding “húskes” was voor mij genoeg, de grafische verbeelding vond ik ook wel mooi. Gek, maar ik zag in de figuren een verpleegster en een soldaat. Maar ja, die moeten ook wel eens plassen nietwaar?
Deel dit op:
Vallen
Ik heb het niet zo op selfies en nu al helemaal niet. Want ik ben even niet om aan te zien. Donderdagmorgen, net toen ik wilde gaan wandelen, ben ik gevallen. Boem, met mijn neus op het asfalt. Nee, gelukkig, er was niks gebroken en ik kon meteen weer terug naar huis lopen. Maar ik ben wel geschrokken en mijn neus zag er even niet zo mooi uit. Hij werd dik, gloeide, en is inmiddels bont en blauw, met uitlopers onder mijn beide ogen. Bij de super ontlokte het al iemand de vraag “wie heeft er gewonnen?” terwijl daarbij Leo schaapachtig werd aangekeken. En ook anderen suggereren flauwtjes dat hij misschien…? Maar nee, ik struikelde over de hond van onze buurman. Ik stond even met hem te praten en wilde daarna verder lopen. Maar ik had helaas niet gezien dat zijn hond me voor de voeten liep. Voortaan dus eerst maar even kijken waar ik loop…!
Deel dit op:
Begin de week met muziek
Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek.
Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan.
Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Vandaag heb ik gekozen voor Zaz, een jonge chansonnière met een chanson, dat me helemaal vrolijk maakt. En ik hoop anderen ook!
Deel dit op:
Bezoek
Daar stond ie ineens aan de vijver. Tjemig, wat is zo’n reiger groot. Veel te groot voor ons kleine watertje, waar trouwens geen vis in te bekennen is. Maar goed, dat kan hij niet weten. Hij keek eens rond, bestudeerde de vijver uitgebreid, maar ja helaas… geen vis dus. En weg vloog ie. Dat kostte nog moeite, want de aanvliegroute is maar beperkt.
Misschien had hij daarom wel een beetje de pest in en wilde hij ons betaald zetten. Want twee dagen later zat onze achtergevel onder de stront. Dat werd dus ragen met de ragebol en ramen lappen. Allemachtig, wat kan zo’n beest schijten!
