Ze is en blijft één van mijn favoriete Nederlandse schrijfsters en ik vind een speciale dag om haar te eren dan ook heel normaal. En hoe ik dat dan doe? Met een liedje over een klein lelijk eendje. Het plaatje werd in 1960 als reclame uitgegeven door Citroën. Tekst -natuurlijk- van Annie M.G. Schmidt en de muziek van Paul Chr. van Westering.
klik op de foto om het liedje te horen
Eva Vriend-De helpende hand. De gheschiedenis van de thuiszorg in Nederland, een interessant gegeven, maar soms wel een beetje droog. Alle politieke besluiten, wisselingen en gesteggel rondom de zorg in Nederland zijn niet te vermijden in een wetenschappelijk onderzoek. Maar daar ging het mij niet om. Ik wilde graag weten hoe de thuiszorg in Nederland was ontstaan, hoe het vroeger ging en hoe het beleefd werd. En gelukkig lees je dat ook in de verhalen van de verschillende geïnterviewde vrouwen.
Eva Vriend’s moeder was één van de eerste “gezinsverzorgsters” in Nederland. Maar kreeg later door ziekte te maken met diezelfde zorg, maar dan van de andere kant.
De opleiding, vaak in een internaat, was voor veel jonge vrouwen in de jaren 50 dé manier om de zorg voor jongere broertjes en zusjes te ontlopen. Het zorgen in een ander gezin was toch anders. Je taak was belangrijker, je had meer vrijheid. Gezinnen waar structuur ontbrak, moeder moest worden vervangen, het was veel en zwaar werk, maar voor de meeste vrouwen toch erg leuk. En wat een tijd brachten ze door in zo’n gezin, weken-, maandenlang. In de loop van de jaren verandert er een heleboel, niet in het minst omdat de kosten voor al die zorg de pan uit rezen. Tegenwoordig moeten gezinnen veel meer zelf oplossen. Thuiszorg is inmiddels verworden tot voornamelijk poetsen. Enkele dagen per week zorgen in één gezin is veranderd in elke dag bij meerdere gezinnen of ouderen klussen doen. Alles onder enorme tijdsdruk. Tijd voor een gezellig praatje, persoonlijke aandacht of bijsturen in het huishouden, het is er niet meer bij. Snel, snel, op naar de volgende cliënt….
Al met al toch een heel interessant boek. Ik kwam tot de conclusie dat het in het begin vrouwen zijn die de zorgtaken regelden, nu zijn het mannen die beoordelen hoe de hulp moet worden verleend. Vooral voordelig en efficiënt, maar met minder oog voor sociale aspecten en ten koste van de kwaliteit.
Elke donderdag is wandeldag, meestal niet al te ver van huis. Maar ja je moet je toch eens in het avontuur storten dus togen de Ganzenpassers vorige week met de randstadrail naar Landgoed Clingendael om daar een stuk te wandelen. Dat hadden meer mensen bedacht, want de Japanse tuin met zijn bloeiende azalea’s en rododendrons lokte velen. Het werd dus een beetje file-wandelen, maar we zagen toch wel erg veel moois. Natuurlijk stopten we even bij het theehuis om koffie en gebak te nuttigen en bij te kletsen. En daarna nog een stuk van Clingendael zelf, langs een bunker en weiden vol bloemen. Waarna we met bus en randstadrail weer terug naar onze eigen stad reden. Mooie wandeling, die misschien in een ander seizoen, met een ander natuurdecor, nog eens wordt overgedaan.
Overal in Nederland zie je fietsen staan, met name bij stations. In Amsterdam is een enorme fietsenstalling naast het Centraal station, duidelijk gemarkeerd met een ok al enorm groot bord.
Ik vraag me dan altijd af hoe je je eigen fiets daar weer terug kunt vinden. Maar blijkbaar is dat niet zo’n groot probleem.
Laatst was ik met wat administratie bezig, toen ik ook meteen maar eens naging hoeveel ik vorig jaar nou aan ziektekosten had betaald. Zoals elke Nederlander betaal ik natuurlijk maandelijks mijn premie. Eerlijk gezegd, dat is geen kattenpis, maar een flink bedrag. En ook het eigen risico gaat vrijwel elk jaar voor een deel op. Er zijn altijd wel medicijnen die betaald moeten worden, steunzolen die niet vergoed worden of wat dan ook.
Vorig jaar was ik voor het eind van januari natuurlijk al door dat eigen risico heen. Ga maar na, twee weken ziekenhuis, twee keer ambulancevervoer, operatie, revalidatie. De rekeningen daarvoor tikten lekker aan. Maar uiteindelijk kwam ik tot de slotsom dat ik “slechts” het eigen risico had moeten betalen. Alle kosten, bij elkaar gelijk aan een luxe auto, werden gedekt door de verzekering.
Nou zijn er mensen, die dan zeggen dat je het inmiddels zelf betaald hebt, met al die hoge premie. Ja, dat klopt, maar dan had ik al 14 jaar die premie opzij moeten leggen. En dan nog was ik er niet mee uitgekomen, want in 2008 is er ook een behoorlijk bedrag voor mijn ziektekosten uitgegeven.
Het is natuurlijk een zinloze berekening, maar al die klagers mogen zich best eens realiseren, dat het in Nederland helemaal niet zo slecht geregeld is. Dat het soms misschien wel beter kán, maar dat het in andere landen beslist vaak veel slechter is.
Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek. Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan. Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Nancy Sinatra laat echt niet over zich lopen:
Deze poster zag ik van de week en ik vond hem grappig en voor vandaag heel toepasselijk 😉
Petra heeft haar promotieplaats bij de prestigieuze universiteit van Cambrigde vooral te danken aan haar grootvader, die een gerespecteerde auteur is. Maar het onderzoek kan haar niet echt boeien en als opa overlijdt en zij zich verdiept in zijn nalatenschap, ontdekt ze een geheimzinnige foto. Wie zijn die mensen, waar is dat… en gaat het hier om het schandaal waar opa’s biograaf op doelt. Ze laat haar promotie voor wat het is en gaat op onderzoek uit. Al snel ontdekt ze dat er een geheim was in 1910. Om wie gaat het dan? Stukje bij beetje ontrafelt ze hoe de vork in de steel zit. Maar kan ze de verdacht-makingen van de biograaf nog voor zijn?
De patissier van Parijs is een prettig lezend boek van Laura Madeleine. De heerlijkheden die er in beschreven worden doen je het water in de mond lopen.
Hihi, wat kunnen die marketingjongens en meisjes toch een hoop onzin verzinnen. Dat je bij het sporten een lekker zittend T-shirt wil, dat is logisch. Maar wat moet je nou toch met een shir
t met koffie treatment? Hebben ze daar al een kopje koffie over gegooid, zodat je geen vlekken meer ziet?
En krijg je bij het dragen van dat oranje vestje geen burn-out, en bij die van een andere winkel wel? Ik krijg meteen de krampen van dit soort dingen. Lachkrampen wel te verstaan. 😄😄😄
Zo jammer dat dit winkeltje in Vollenhoven gesloten was. Want ik had hier natuurlijk heel graag willen rondkijken. In een winkel die “Juffrouw Sprokkel” heet, moet wel van alles liggen waar je blij van wordt.
Hoe verzin je zo’n naam? Want zo heet de dame van de winkel vast niet. Sprokkelt ze zoveel bij elkaar, sprokkelt ze hout? Ach ee, ze verzamelt gewoon van alles.Die naam past gewoon bij haar!
