Hiroshige

Al vele jaren bewonder ik de prachtige houtsnedes van de Japanse kunstenaar Utagawa Hiroshige (1798-1858). Hij maakte ukiyo-e (Japanse houtsnede-druk) prints. Het bekendst is hij geworden door zijn landschapsafbeeldingen. Zijn roem vergaarde hij in de periode 1831-1834 met de publicatie van de 53 halteplaatsen van de Tōkaidō, een serie van 55 prenten met de halteplaatsen en het begin- en eindpunt van de Tōkaidō, de belangrijkste weg tussen Edo (nu Tokyo) en Kyoto. (bron Wikipedia)
Dit jaar laat ik elke week een afbeelding uit die reeks zien. Dit is de eerste:

Nihonbashi

De originelen van deze prenten zijn natuurlijk al lang niet meer te koop en al zouden ze dat zijn, dan is mijn spaarboekje helaas niet toereikend. Maar vorig jaar ontdekte ik een boekje met mini-afbeeldingen van zijn houtsnede die de Tokaidoweg in Japan illustreren. Al vallen veel details weg, de afbeeldingen vind ik nog steeds heel bijzonder.

Waar mogelijk probeer ik een foto van het moderne Japan te vinden, ongeveer daar waar Hiroshige zijn prent maakte. En zo ziet Nihonbashi er nu uit:

 

 

Luchtschepen

Eigenlijk weet ik biet of het erg leuk is om met mij door een stad te lopen. Zeker niet als ik mijn fototoestel bij me heb (of mijn telefoon, die ook foto’s maakt). Want ik ben altijd op zoek naar leuke plaatjes, bijzondere dingen, gekke momenten. Echtgenoot weet dat al, die loopt langzaam maar stug door.

Laatst liepen we in de buurt van Hotel New York en ineens zag ik het: het luchtschip. Daar moest dus een foto van gemaakt worden en dan is het nog een hele toer om zoiets netjes en duidelijk te fotograferen. Ook in Londen zag ik zo’n luchtschip, op het dak van het Liberty warenhuis. En ik heb er ook nog wel meer gezien, maar niet meer kunnen vastleggen.

Grappig zo’n zeilschip dat hoog in de lucht de windrichting aangeeft.

   

Crash

Na al een heleboel narigheid met onze computer, gaf hij er gisteren definitief de brui aan. Nu tik ik op onze laptop en daar zou het ook wel goed mee moeten gaan. Maar alle foto’s staan op onze grote computer. Er is wel een extra harde schijf als back-up. Maar hoe ik die nou zo snel aan de praat krijg?
We zullen onze expert erbij moeten halen, maar die heeft het ook al razend druk. Dus…  het eerstvolgende blogje zal wel even op zich laten wachten.

Ik wens in ieder geval iedereen een heel gezellig oudjaar en vooral voor het komende jaar veel gezondheid en geluk!!!

Spreuk van de week

  Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.


Tulband op tafel; het lijkt wel feest.
Maar tulband op het bordje, dat lijkt mij het meest.
Piet Marée

(bron: DBNL, digitale bibliotheek voor Nederland)

Met Kerst in het vooruitzicht wordt hier gebakken en geurt het hele huis! Leo herinnerde zich dit rijmpje en ik vond het heel toepasselijk voor het begin van deze week  😉

Kerstmarkt

Kerstmarkten in Duitsland zijn naar ons gevoel veel leuker en gezelliger dan hier. We hebben er in de loop van de tijd al heel wat bezocht. In Düsseldorf, Münster, Dresden, Meissen en Dortmund. Ze waren vaak druk, maar in ieder geval authentiek. Met kerststallen, kerstversiering, veel eten (Bratwurst, Reibekuchen) en drinken (Glühwein, Bier) en misschien wel een beetje oubollig. We waren vorige week ook in Dordrecht. Daar wordt de grootste Kerstmarkt van Nederland gehouden. Dwars door de stad kronkelt een lint van kraampjes, maar wij bespeurden soms bitter weinig Kerstsfeer. Het leek meer op een gewone markt en het aanbod van eten en drinken viel ons ook tegen.

Nee dan deze Kerstmarkt in Mülheim. Kleinschalig, op het plein bij de kerk, met een leuke ouderwetse draaimolen, Glühwein in stenen bekers, kleine kraampjes met handgemaakte spulletjes. Een heel andere sfeer, alleen de sneeuw ontbrak 🙁

PS:

Ook Stuureenfoto is deze komende weken in Kerstsfeer met het thema Kerstverlichting. Neem een kijkje en doe mee als je wilt.

Ouderwets

Misschien is het nu ook in Tsjechië wel een ongewoon gezicht, want deze foto maakte ik in 2006 in Cesky-Krumlov. Toen werden daar nog kolen gestort en schepje voor schepje in de kelder geschoven. De wintervoorraad steenkool, die de huizen moeten verwarmen in de kille winters. Net zo als dat vroeger hier gedaan werd. Alleen werden bij ons thuis de kolen op zolder opgeslagen. En moest mijn vader dagelijks een kitje kolen halen. Geen kind die nu weet waar ik het over heb. Nostalgie, ja, maar of het nou ook “die goeie ouwe tijd” was? Geef mij maar een CV met thermostaat.