| Sommige films zijn leuk, andere zo,zo, maar sommige films steken met kop en schouder boven de andere uit. Dat is het geval met “Like father, like son” van Hirokazu Kore-Eda. Heel ontroerend, soms grappig, emotioneel. Maar zonder meer schitterend verfilmd. Twee totaal verschillende echtparen krijgen te horen dat hun kinderen verwisseld zijn tijdens de geboorte. Hoe moet dat nu verder? Wat zijn de vragen, de belangen, wat stel je als ouders centraal? Levensvragen die niet 1-2-3 te beantwoorden zijn. Tussendoor krijg je ook een mooi beeld van een Japans huishouden, de leefomstandigheden in de vaak krappe woning. En zie hoe verschillend iedereen reageert op de situatie.Niet voor niets kreeg deze film de Juryprijs op het Filmfestival van Cannes. |
 |
Wassen
Het leukste van reizen vind ik dat je soms zulke gewone dingen ziet, die toch heel opmerkelijk zijn. Zo ontdekte ik dat in Londen ongelofelijk veel wasserijen zijn. Meestal kleine bedrijfjes, waar je niet alleen je kleding kunt laten stomen, maar ook je overhemden kunt laten wassen en strijken en kleine reparaties kunt laten doen.
Verdwijnen hier de stomerijen uit het straatbeeld, in Londen dus niet. Je ziet er dan ook nog hordes keurige mannen in donkere pakken, netjes gestropdast. En omdat de meeste Engelse 
vrouwen tegenwoordig ook een baan hebben, wordt de was de deur uit gedaan.
Deel dit op:
Van het geloof af
| Lang heb ik geloofd in Sinterklaas en zong ik mijn liedjes bij de oliehaard. Zette ik mijn schoen met een stuk wortel voor het paard en een bakje water erbij , als hij soms dorst mocht hebben. Doorgaans was ik nogal rustig, maar welk kind is altijd lief en gehoorzaam? Dus zal ik best een keertje in mijn piepzakje hebben gezeten.Ook al kreeg ik een cadeautje en had het paard een stukje wortel opgegeten.
En toen vond ik op een dag, verstopt achter de juspan een stuk wortel, afgebeten. Waarom lag die daar nou? Ik vroeg het mijn moeder en die vond het intussen wel welletjes. Elke avond zingen, het hele ritueel. Of misschien vond ze dat ik er een beetje te oud voor geworden was. Enfin, daar kwam het hele verhaal. Dat Sint… en Piet, dat het toch niet echt waar kon zijn…. Witheet was ik. Ik voelde me verraden, ze hadden me belogen. En huilend ging naar mijn kamertje. |
 |
Deel dit op:
Abbey Road
Vorige week was ik met vriendin Irene naar Londen. We hadden een hotel in een buitenwijk, maar met prima verbinding naar het centrum. En zo reden wij vele keren over Abbey Road en het wereldberoemde kruispunt. Helaas, niets herinnert meer aan de roemruchte jaren van de Beatles, al staat de studio er nog wel. En die heeft haar webcam op het beroemde zebrapad gericht. En zo te zien, zijn er genoeg mensen die er even hun “moment of fame” willen beleven.
Klik op de foto om de webcam te starten
Deel dit op:
Zo goed als perfect
Met heel veel plezier bekijk ik TV-programma’s waarin koks streven naar perfectie. Die perfectie streef ik zelf niet na, het gaat mij vooral dat het lekker is. Maar ja, het oog wil ook wat. En zo´n stoofpeertje dat nog helemaal heel is, steeltje er aan, maar toch het klokhuis verwijderd. Hoe doen ze dat?
Kijk hier, hoe Jeroen in Dagelijkse kost zoiets doet. Het recept past prima in het kerstmenu:
Klik op de foto om het filmpje te starten
Deel dit op:
Spreuk van de week
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Een gemiddeld persoon eet vijf kilo chocola per jaar. Daarna is het middel weg. |
Deel dit op:
Schoon
Nee, deze zwarte strepen en vlekken zijn geen graffiti, maar vormen een kunstwerk op de muur van de metro in Tokyo. Maar de kunst is niet de reden waarom ik deze foto plaats. Want kijk maar eens naar het hele plaatje: wat zie je? Niets geen rommel, geen papiertje, geen peuk, geen kauwgommetje. En dat in een stad waar miljoenen mensen per dag gebruik maken van dit station.
Zo schoon vinden we het hier niet. Schoon is ook het thema van deze week bij Stuureenfoto. Heb je ook een foto die past in dit thema, doe dan mee!
Deel dit op:
Tuin
De tuin is weer winterklaar gemaakt. De grootste takken zijn gesnoeid, de bladeren bijeen geharkt en de lange slierten an wingerd en blauwe regen getemd en over de pergola gelegd. Zo ligt de tuin er weer netjes bij.
En dus vond ik dit gedicht, dat ik ontdekte in de Kruidtuin in Leuven, wel toepasselijk:
Deel dit op:
Bijnamen
Rotterdammers geven vaak een bijnaam aan gebouwen of plaatsen in hun stad. Zo kun je lekker winkelen in “De Koopgoot”, want “Beurstraverse” is veel te deftig. Het Blaakstation heet gewoon de “Fluitketel” en als je er bent, zie je wel waarom.
De brug hier heet in het officieel “Rijnhavenbrug” . Het is de verbinding tussen Hotel New York en Katendrecht. En die laatste wijk was alom bekend om zijn dames van plezier. Dus noemt elke Rotterdammer hem gewoonweg “De Hoerenloper”.
PS: Die meneer in dat rode jack is mijn eigen Leo en we maakten die middag gewoon een keurig wandelingetje 😉 Katendrecht wordt meer en meer een yuppenbuurt, met leuke winkels en gezellige restaurants. Dames van plezier zijn er nog nauwelijks.
Deel dit op:
Geen commentaar
😉
