 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Tussen het volhouden door mag je best even uitrusten. |
La famille Bélier
 |
Afgelopen vrijdag gingen we naar deze film: La famille Bélier. Een Frans boerengezin met twee kinderen, een jongen en een meisje. Niks bijzonders, ware het niet dat zowel de ouders als de zoon doof zijn. Alleen de dochter kan horen en praten. En zij zorgt voor de communicatie met de buitenwereld. Thuis “spreekt” ze met haar ouders gebarentaal, op school is ze gewoon een leerlinge. Maar alles wordt anders als blijkt dat ze talent heeft en de kans krijgt een zangopleiding te gaan volgen. De strijd die Paula met zichzelf voert, haar trouw aan haar ouders, hun zorgen, angsten en onbegrip én de drang om een eigen leven te gaan opbouwen, het komt allemaal aan bod. Misschien een beetje erg uitvergroot, maar wel heel ontroerend. |
Maar gelukkig is er altijd muziek, in dit geval de muziek van Michel Sardou. Want als alles verloren lijkt, is er nog altijd Sardou.
Deel dit op:
Repareren
Deze klusjesman in Todi (Italië) is voorbereid op elke klus. In zijn kleine autootje vervoerde hij een hele ijzerwinkel. Alles netjes gerangschikt en zo voor het grijpen. Dus iets op te hangen, te repareren of te vervangen, je hoefde hem alleen maar te roepen. Makkelijk hoor, zo’n mannetje.
Voor meer reparatie klik je op Stuureenfoto. Meedoen kan natuurlijk ook altijd.
Deel dit op:
Tijd
Als je jong bent, is tijd iets heel anders dan als je ouder wordt. De bevrijding, in 1960 nog maar 15 jaar terug, leek mij toen een eeuwigheid geleden.
En hoe keek je naar je ouders? Ik was een nakomertje, dus mijn ouders waren al stokoud in mijn ogen. Maar mensen van 30, och hemel, die leken toch ook al tamelijk bejaard. Pas later, met zelf kinderen en een leeftijd met meerdere kruisjes, besefte ik dat mijn ouders toen echt nog niet zo bejaard waren als ik dacht.
In de ogen van onze kinderen waren wij natuurlijk ook niet meer zo jong als we ons voelden. Toen jongste op de kleuterschool zat, werd ik een keer apart genomen door de juf. Ze vertelde me dat er iets in de kring besproken was. Onze jongste had toen gezegd: “Ja dat is lang geleden, want toen was mijn moeder nog jong”. “Wanneer was dat dan wel?” “Nou”, sprak de wijsneus, “in de Middeleeuwen of zo”.
Deel dit op:
Armoede
Deze week in het nieuws: Kinderen zonder ontbijt op school. Armoede in Nederland. Ik lees het en meteen moet ik terugdenken aan mijn schooltijd.
 |
Thuis was het geen vetpot. Ik ben van 1948, geboren in een tijd dat er nog maar weinig was en bijna heel Nederland met moeite de eindjes aan elkaar knoopte. In 1955 kreeg mijn vader een hartinfarct. Zes lange weken moest hij thuis op bed liggen. Er was wel ziekengeld, maar waarschijnlijk was dat niet voldoende. Toch heb ik nooit armoede gevoeld. En ik ben zeker nooit zonder eten naar school gestuurd. |
Integendeel, eten moest en zou ik. Daar werd je groot van! Ook tussen de middag was er altijd een boterham met kaas of “bussenworst”, een kopje soep of een pannenkoek voor me. En alleen op zaterdag werd er bij ons thuis niet warm gegeten. We hadden niet elke dag vlees en als het er was, waren het zeker geen grote hoeveelheden. Hoe mijn moeder moest sjacheren om rond te komen, bleek maar al te vaak. Dan werd ik met een paar lege melkflessen naar de kruidenier gestuurd. Het statiegeld was dan net voldoende om bij de bakker brood te kopen. Restjes werden niet onverschillig in de vuilnisbak gekieperd, maar opgewarmd. De kapjes van het brood, waar ik nuffig mijn neus voor ophaalde, at mijn moeder op. Korstjes zijn ook brood!
Mijn moeder liep jarenlang in dezelfde rode jas. Dat afdankertje van mijn zus was vele modes achter, maar kon er nog best mee door. Het geld dat ze hiermee bespaarde, werd besteed aan kleren voor mij. Te groot gekocht, zodat ze langer draagbaar waren. Later voorzien van een strookje, want zo ging het nog wel een paar maanden langer mee.
Ik had één grote wens: rolschaatsen. En uiteindelijk kreeg ik die ook. Al moest ik lang wachten, want ze werden gespaard op de bonnetjes van de margarine. En toen ik dacht dat we nu toch wel genoeg bonnetjes geplakt hadden, ontdekte mijn moeder dat je daarvoor ook handdoeken en lakens kon krijgen. “Kind, die hebben we echt nodig, dus die rolschaatsen moeten nog maar even wachten.” Wel smeerde ze de margarine nog maar eens extra dik op mijn boterham, dan spaarden we iets sneller. 🙂 🙂 🙂
Had ik een slechte jeugd? Welnee, ik leerde daardoor dat prioriteiten gesteld moesten worden. Een levensles die later heel wat meer waard was, dan rolschaatsen ooit kunnen kosten.
Deel dit op:
Terug in de tijd
Toen we afgelopen zaterdag naar de markt waren geweest, liepen we door naar de straat waar ik van kinds af aan heb gewoond. Ik ben er al jaren weg en ook mijn ouders woonden er al lang niet meer.
De buurt is veranderd. Veel huizen zijn gerenoveerd of afgebroken. Er voor in de plaats kwam natuurlijk nieuwbouw. Daardoor is de sfeer totaal anders geworden. Wat ik vooral miste, waren de vele winkels. In onze buurt kon je kiezen uit meerdere kruideniers, groentewinkels, sigarenzaken, kappers, slagers. Maar vrijwel alle winkels zijn omgebouwd tot woonhuizen. Een enkele mini-supermarkt probeert het hoofd boven water te houden. Maar het lijkt zwemmen tegen de stroom in.
 |
En oude vertrouwde zaken kregen een heel andere bestemming. Voor deze winkel, die vanuit onze huiskamer niet te zien was, parkeerde Leo zijn kleine Kevertje. Destijds verkocht men er textiel, maar ook corsetten. Tenminste, dat is het meest in Leo’s geheugen blijven hangen 😉 Ik herinner me de zaak vooral van de aanbiedingen voor theedoeken en lakens.
Nu is het een afhaal chinees. Ach ja, niets blijft het zelfde. |
Deel dit op:
Dromen
Een filmpje van Caro Emerald, Ambassadeur van de Vrijheid, die vandaag in Rotterdam bij de Euromast zal optreden op het Bevrijdingsfestival 2015
Deel dit op:
Spreuk van de week
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Koester elkaars onvolkomenheden; juist die maken elk van ons uniek. |
Deel dit op:
Markt
Een bezoekje aan een markt is altijd leuk. Niet alleen in het buitenland, maar ook in mijn eigen stad is het een belevenis. Gisteren gingen we naar de markt in Rotterdam-West. Ik heb daar lang gewoond en kwam er regelmatig. De markt is er nog steeds, maar o, o, wat is alles veranderd. Alleen al de straat waar de markt is. Vroeger een beetje deftig, nu volkser. De winkels zijn van een heel andere signatuur. Het is allemaal uitbundiger. En overal geurt het naar kruiden en etenswaren.
Op de markt was er het gebruikelijk aanbod van groente en fruit. Maar ook weer anders opgestapeld, minder gestructureerd. Deventer koek naast rookworst, stapels komkommers, sommige krom als een hoepel en verschillend van formaat, bergen paprika’s in wonderlijke vormen. Maar heus niet minder lekker!
Even een paar uurtjes in een andere wereld 😉
Deel dit op:
Hobby
Zoals uit mijn blognaam al blijkt, knutsel ik graag. Maar ik vind handwerken ook leuk en lezen, koken, reizen. En niet te vergeten tuinieren. Niet dat ik zo’n nette tuin heb. Er groeit nogal eens een onkruidje en onze borders zijn een beetje een ratjetoe. Maar dat vind ik nou juist zo leuk. Als er iets opkomt, wat totaal onverwacht prachtig blijkt te bloeien. Zoals deze sierui. Ik vind dat een natuurwondertje. Uit zo’n onooglijke bol komt een perfect mini boeketje van tientallen bloempjes. Mooi toch?
En oh ja, hobby is het weekthema bij Stuureenfoto. Neem ook daar eens een kijkje en doe mee als je wilt.
