Toen Hans afgelopen maandag de rozen snoeide, kwam hij aan met deze. De laatste roos van de zomer. Ze was nog een beetje in de knop, maar op de vensterbank kwam haar schoonheid toch nog helemaal tot bloei. Ze geurt zelfs nog uitbundig.
Wie had dat nou toch gedacht, want de volgende dag had het flink gevroren.
Ook op de wandeling kwamen we nog wat bloeiende rozen tegen.
Ze lijken zo teer, maar vergis je niet. Het zijn sterke overlevers.
In deze tijd van het jaar gaat Leo naar de zolder en zoekt de grote platenkoffer met kerstplaten op. Want “spotify” is leuk en levert heel wat -onbekende- kerstmuziek op, er gaat volgens ons niks boven die goeie ouwe langspeelplaten. Aan alle platen zit wel een herinnering, sommige zijn wel meer dan 40 jaar oud, zoals deze hier overgehouden uit de collectie van mijn zus. Maar die ouwetjes doen het prima, mede door Leo’s goeie zorg. Hij pakt de platen nog altijd zeer voorzichtig aan, legt ze op de grammofoon en zorgt voor een schone naald. Soms is er hier en daar een klein tikje te horen, maar dat geeft juist zo’n lekker nostalgisch sfeertje.
En dan gaan ’s avonds de kaarsjes aan, komt er iets lekkers bij de koffie. Ja, ook bij ons is het al een beetje kerst….
Over deze tafel schreef ik al eerder. Maar nu is het geen tijd meer om in de buitenlucht te schaken of een ander spel te spelen. Veel te koud, zeker als je zo’n tijd stil zou moeten zitten.
Maar iemand in de ouderenflat heeft bedacht dat het juist nu wel gezellig zou zijn als er iets fleurig en kleurig zou staan. En maakte dit leuke groenstukje. Ik kikkerde er helemaal van op, toen ik er op een koude en miezerige morgen langs kwam.
Onze mooie buxus heeft helaas het leven gelaten. Ook hij/zij was niet bestand tegen de aanvallen van de buxusmotten. Hans, onze tuinman had me wel een zakje met korreltjes gegeven. Opgelost in water kon ik daarmee spuiten en het was absoluut biologisch en ongevaarlijk voor andere dieren. Maar in het voorjaar had ik even heel andere dingen aan mijn hoofd en zodoende kwam er van dat spuiten niet veel terecht. Zeker niet toen ik van alle kanten hoorde dat de vogels er ook niet tegen konden. En zo kwam de buxus dus aan zijn/haar eind en dat is beslist heel jammer. Maar ja, zulke dingen gebeuren en dus kwam Hans met zaag en spade en was de struik ineens weg.
Leo en ik gingen naar het tuincentrum, waar nu ineens een enorme hoeveelheid kerstbomen stonden. Het was dus zoeken tussen de overige planten. Maar goed, het is gelukt en nu staan er drie Viburnums klaar om groter te groeien en ook nog een Leucothera. Maar eens kijken hoe dat er in de toekomst uit gaat zien….
Wie door de stad loopt, fietst of auto rijdt, ziet wel veel. Maar er is nog een heleboel wat je zomaar ontgaat. Geen grote schokkende dingen, maar juist die kleine zaken… Zoals beestjes, die in het water leven, planten die groeien ondanks dat er nauwelijks grond voorhanden is.
Dit is het eerste filmpje van “De Biobak” waarin Jan Hengstmengel (ja, inderdaad familie 😉 ) in Dordrecht op zoek gaat naar die wat verborgen zaken. Neem even zo’n 10 minuten de tijd om het filmpje te bekijken.
Er zijn in totaal vier afleveringen, die ik in de loop van de komende weken zal laten zien.
Meestal vind ik de reclame van Appie met die schreeuwende hamsters niet om aan te zien. Maar ze zijn geloof ik nogal populair en dus worden ze nogal eens gevraagd acte de présence te geven.
In het huis-aan-huisblaadje van december stonden de twee knagertjes, verkleed als Hollands boertje en boerinnetje, bedoeld als kerstversiering.
En die vind ik nou wél weer heel erg leuk.
Jammer, we hebben geen kerstboom, dus ze vinden geen logeeradres hier.
Maar wie wel een boom heeft, kan ze voor Eur. 4,99 misschien onderdak bieden….
Net als vorig jaar begin ik elke week weer met muziek. Het kan van alles wat zijn, in elke taal, soms ontroerend, soms carnavalesk. Maar het brengt in ieder geval mij altijd in een goed humeur.
Niet iedereen is er weg van, maar dit vind ik wel een goed nummer van Adèle:
Rolling in the deep
Vandaag sla ik het blog maar over. Geen tijd, geen inspiratie. Alleen een foto, van de Maas in Rotterdam. Met bankjes om even lekker weg te dromen….
Voor wie nog niet genoeg heeft aan de grote boodschappentassen van de blauwe grootsuper, er is nu een XXXL-tas te koop.
Handig hoor, ook na de kerstinkopen nog regelmatig te gebruiken, want zo’n tas is echt multi-inzetbaar. Als verhuis-tas, om het oud papier in te verzamelen, om te dienen als reiswiegje voor je (klein)kind, als opruim-tas, om planten in de zetten, de was in te versjouwen, enzovoort, enzovoort. En natuurlijk om in het nieuwe jaar weer regelmatig te hamsteren 😉 😉 😉
Zo nu en dan stuit ik op dingen waar mijn verstand bij stil staat. Dat er blijkbaar mensen zijn onwaarschijnlijk dure zaken kopen. En niet op een beurs voor miljonairs, maar gewoon bij de grootgrutter in het schap.
Vorige week zocht ik iets en viel mijn oog op een potje frambozen. Het was maar een klein plastic potje met wat grijzig-roze vruchtjes. Ik vond het er niet echt smakelijk uitzien en het stond op het schap “verrijkers”, een term die me sowieso al belachelijk voorkomt. Het bleek te gaan om frambozen, die gedroogd waren. Niet gewoon, maar gevriesdroogd. Het potje met een inhoud van 35 gram kostte Eur. 3,99.
Zo zeg, duur hoor! Ik wilde meteen de kiloprijs uitrekenen, maar die stond er zelfs bij: Eur 114,00.
Wie strooit zoiets nou toch over zijn bakje havermout? Dat je er een smaakje aan wil geven, allá. Maar neem dan gewone diepgevroren frambozen of een lepeltje jam…
Het zal wel verkocht worden, anders zou het niet in het assortiment zijn. Maar ik laat het rustig staan waar het staat!
