Reclame

Doorgaans is reclame vooral vervelend. Er zitten soms best leuke uitingen tussen, maar het merendeel valt in de categorie slaapverwekkend dan wel ergernis opwekkend. De reclame op tv gaat dan ook systematisch op “mute” en dan vallen hele stukken tussen de programma’s uit
Op straat is reclame vooral opdringerig en ontsierend en veel te veel van het goede. Kortom, ik hou niet van al die wervende teksten en beelden. Maar ja, uitzonderingen bevestigen de regel en dit autootje kon mijn goedkeuring dan weer wel wegdragen. Allereerst een leuk, pittig modelletje en ook nog versierd met vrolijke beelden van Keulen. Het is al weer een hele tijd geleden dat wij daar waren. Maar zo nu en dan zoeken naar iets op mijn computer levert soms ook nog zulke leuke bijvangst op.

Voorpret

Je hoeft natuurlijk niet te vragen waar wij dit jaar met vakantie naar toe gaan. To good old England 😉
Het duurt nog wel even, want wij gaan bij voorkeur niet in het hoogseizoen. Maar dan kun je natuurlijk al wel genieten van de voorpret. Samen zoeken naar welke plaatsen we zullen gaan, hoe (met de boot of het vliegtuig) en waar we willen logeren. Dat betekende al een paar avonden struinen op internet, op zoek naar leuke hotels. Snuffelen in de boekenkast naar dat ene grote boek over Great Britain en dan gelukkig ook vinden. Dus niet in een opwelling weggegeven. Dat alles maakt zo’n vakantie al bij voorbaat heel erg leuk. En natuurlijk ons verheugen op de reis. Voorpret in optima forma!!

Boek

Ik weet niet meer wie me het boek heeft aangeraden, maar “De erfenis van Elisabeth” van Kirsty Wark was beslist de moeite waard.
Martha zit in een moeilijk parket. Hoe moet het nu toch verder met haar moeder? Die is voorlopig opgenomen in een verzorgingshuis, maar daar heeft Martha geen vrede mee. Moeder is de weg kwijt en nog maar een schim van de vrolijke, wat excentrieke hippie die ze eens was. Sommige dingen vergeet ze, andere zaken ontkent ze. Dan vindt Martha een brief tussen haar moeders boeken, die haar doet besluiten naar het eiland Arran voor de kust van Glasgow te gaan. Ze kent het eiland van de vakanties die ze er vroeger doorbracht en het brengt haar heel veel herinneringen. Maar ook mysteries. Want waarom erft juist haar moeder dit huis, wie was toch die vrouw die er zo lang gewoond heeft? En waarom heeft zij het huis zo, met alle meubilair en decoraties, achtergelaten? Stukje bij beetje komt Martha achter een aantal geheimen en blijken de dingen, uiteraard, heel anders te liggen dan zij dacht. Maar het huis wordt allengs meer haar huis en laat stukje bij beetje de geschiedenis van haar bewoonster en haar geheimen los.

Boom

Wanneer ik naar de metro loop, kom ik langs een flinke en mooie boom. Er staan in mijn wijk duizenden bomen, maar dit is een bijzondere. Het is een Liriodendron tulipifera ook wel “tulpenboom” genoemd. Hij bloeit op dit moment en de bloemen lijken een beetje op, ja juist, tulpen. Je moet natuurlijk wel even naar boven kijken om de gele bloemen tussen de bladeren te zien. Dat blad lijkt ook een beetje op een tulpenvorm en is nu mooi groen, maar verkleurt in de herfst naar prachtig geel. Het kan een flinke boom worden, zo’n 20 tot 30 meter hoog. Ik weet precies waar hij staat en kijk er altijd met extra aandacht naar. Toch mooi zo’n bijzondere boom in de buurt…!

Stormschade

Het klimaat blijft ons verbazen. Was het vorig jaar veel te droog, vorige week kwam de regen met zoveel bakken uit de hemel dat in Rotterdam diverse straten blank stonden. En bij tijd en wijle stormde het ook nog eens behoorlijk. Kijk maar naar deze wilgenboom. De takken zijn er als luciferhoutjes afgetrokken.
In Frankrijk, onder andere in de Ardèche, was het nog ruiger. Daar woedde in heel korte tijd een enorme storm met hagelstenen als duiveneieren. Marthy’s prachtige tuin met veelbelovende fruitoogst ging bijna ten onder aan de storm. Al het werk naar de knoppen en een in en in triest gezicht als het zo op de foto’s ziet.

Klantvriendelijk…

Je hoeft niet iets duurs te kopen om goede service te krijgen. Want laatst was ik op zoek naar sneakersokjes. Van die soort voetjes voor in de wandelschoenen, maar alsof het lijkt of je geen sokken draagt. Een wandelvriendin had me de Primark aangeraden en appte een foto. Maar eenmaal bij de winkel zag ik sokken in alle maten, kleuren en soorten, maar die sneakersokjes zaten daar niet bij. Ik vroeg het bij de kassa en kreeg te horen dat ik die op de sportafdeling zou kunnen vinden. En zonder dat ik verder iets hoefde te vragen liep er iemand met me mee, wees waar die sokjes hingen en keek zelfs mee of ik de goede mee nam. En dat voor het luttele bedrag van Eur. 4,50. Ik was helemaal stom verbaasd. Natuurlijk heb ik de vriendelijke dame hartelijk bedankt. Want zeg nou zelf, voor zo’n bedragje verwacht je dat toch niet?
En zitten ze fijn? Ja zeker. Soms schieten ze nog wel eens onder mijn voet, maar doorgaans blijven ze prima zitten. Aanrader dus!

Muzikale maandag


Net als vorig jaar begin ik elke week weer met muziek. Het kan van alles wat zijn, in elke taal, soms ontroerend, soms carnavalesk. Maar het brengt in ieder geval mij altijd in een goed humeur.

Al versta ik er niks van, dit lied vind ik gewoon erg mooi. Hopelijk mijn lezers ook 😉


TV kijker…?

Een opvallend raam, met felle kleuren. Maar toen ik dit raam zag op Zakynthos, herinnerde het me aan iets. Ik kon er toen even niet op komen.
Bij het terugkijken van de foto’s wist ik wel meteen waar me dit aan doet denken: aan het logo van National Geografic. Het raam waardoor fotografen en journalisten naar de wereld kijken. Het kan natuurlijk gewoon toeval zijn, kwestie van smaak of voorkeur voor juiste deze kleuren.
Ik vind het ook wel iets weg hebben van een statement. Kijk, hier wonen mensen die hart hebben voor de wereld. Dat hoop ik dan ook!

Autistisch…?

Kleur bij kleur, netjes op een rij

Zo nu en dan doe ik dingen, waarvan ik zelf niet weet waarom ik ze zo doe. Ik vind mezelf helemaal niet georganiseerd of super netjes. Ben soms een beetje chaotisch en het huishouden behoort niet tot mijn favorieten.
Maar toch…. Laatst hing ik de was op. Nou ja, de paar dingen die ik niet in de droger doe en dus op zolder op een rekje te drogen moeten worden gehangen. En ineens ontdekte ik een autistisch trekje bij mezelf. Want die paar lappen moeten wel allemaal even recht hangen, met dezelfde kleur knijpers aan de lijn komen. Niks slordig ophangen. Heel precies en netjes moet dat. Van wie? Van niemand anders dan van mezelf. Nou ja, dacht ik, elke gek zijn eigen gebrek. Maar gaandeweg ontdekte ik nog wel meer zulke malle gewoontes: alle microvezel lapjes op kleur, in het gelid in een speciaal mandje. Alle vorken, messen, lepels… ja ook keurig op rij in de bestekla. Nou weet ik wel dat het onschuldige gewoontes zijn. Niemand heeft er last van. Maar zouden er meer mensen zijn die dat ook doen?