Wekkerradio

Vele, vele jaren geleden kochten wij voor Leo’s moeder een wekkerradio. Met een duidelijke display, zodat ze de tijd goed zou kunnen zien. Helaas vergaten we dat de bediening wel erg ingewikkeld was. En zo kregen wij de wekkerradio en staat hij sindsdien op onze slaapkamer. Toen we nog werkten, gebruikten we de wekkerfunctie nog regelmatig. Maar nu we (bijna) geen verplichtingen hebben blijft die optie onbenut. En als we er eens op een bepaalde tijd uit moeten, stel ik mijn smartphone in. Dat is stukken eenvoudiger en het melodietje dat ik heb gekozen wekt ons vriendelijk en zacht 😉

De radio gebruikten we nog wel, maar sinds de verdwijning van de AM-uitzendingen denken we eraan een ander apparaat te kopen. Een DAB+ radio. Die zijn er in diverse maten en modellen, van pakweg 50 euro tot een veelvoud daarvan. Helaas hebben die allemaal één in het oog springend minpunt. Er zit een levensgrote telescopische antenne op. Niet alleen vinden wij dat erg storend, maar ook onhandig. We zien het al gebeuren: bij het aan- of uitzetten zwiept gegarandeerd een keer het hele apparaat om. Midden in de nacht, goed voor een acute hartkwaal! Die digitale uitzendingen zijn ook nog niet buiten de grenzen te ontvangen. Vrijwel alle Nederlandse stations zijn te horen, maar Belgische, Franse of Duitse zenders blijven vooralsnog onbereikbaar.

En we vragen ons af, had dat nou niet anders gekund? Ik vrees echter dat als iedereen zo’n ding met antenne in huis heeft er een volgende generatie op de markt komt. Met een ingebouwde antenne natuurlijk en met de mogelijkheid om ook over de grens te zoeken naar stations.  Is dat mijn achterdochtige aard, die een marketing-stuntje vermoed? Ik denk dat we er nog maar eens een nachtje over slapen.

Opruimen

Als je aan het opruimen bent, vind je natuurlijk niet alleen maar rommel rijp voor de vuilnisbak. Je ontdekt nog tal van spullen die jij weliswaar niet meer gebruikt, maar die voor een ander best nuttig of misschien nog heel waardevol zijn. Wat doe je dan? Onze ervaringen met sites als Marktplaats zijn niet zo bijster gunstig. Wat we er op zetten, bleef staan zonder behoorlijk bod. Dat was ook wel te verwachten, want er stonden van diezelfde dingen al zo veel advertenties. Dus ging soms iets maar weer terug op zolder, achter het schot. Weer voor onbepaalde tijd uit het zicht.

Totdat we de WEGGEEFHOEK 010 ontdekten. Een besloten Facebook-groep, waarbij we ons aanmeldden. En wat we daar op zetten, vliegt bijkans onze deur uit. Van lege bananendozen tot hobbyspullen. Op een bepaald moment moest ik echt een soort administratie bijhouden van wie wat wilde ophalen. Maar blije gezichten alom, bedankjes en wij ook blij. Opgeruimd, hè, hè!

Spreuk van de week

  Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.

Je kunt de avonturen die voortkomen uit verdwalen niet beleven als je constant de wegenkaarten raadpleegt.

Phyllis Curott

Statistieken

Dit blog kreeg ik in 2009 voor mijn verjaardag. Jongste zoon had het voor mij voorbereid, compleet met eigen e-mailadres en statistieken.

En die statistieken zijn voor mij een beetje duister. Want waarom trekt het ene blog meer bezoekers dan het andere? Soms zit ik echt een beetje te zwoegen op een bericht, besteed er tamelijk veel tijd aan. En dan is de respons te verwaarlozen. Er zijn ook dagen dat ik rats, rats een blogje in elkaar draai. Soms een beetje afraffel. En dan zie ik ineens een behoorlijk aantal “hits” op een dag. Soms springt een dag er uit met ruim 300 of nog meer bezoekers, terwijl het er de volgende dag weer gewoon zo rond de 150 zijn.

Oh, ik maak er echt geen punt van. Ik weet dat ik een aantal trouwe bezoekers heb. Laten die vooral blijven komen, want daarvoor blog je uiteindelijk. En ik ben ook nog lang niet uitgeblogd.

Logistiek

De laatste weken waren we een paar maal naar IKEA, om wat nieuwe spulletjes te kopen. Aan zo’n bezoekje koppelen we dan meteen eten vast, want dat vinden wij eigenlijk best gezellig. Meestal gaan we naar Barendrecht, maar vandaag besloten we weer eens naar Delft te gaan.

En al zou je denken dat alle winkels er ongeveer hetzelfde uitzien, niets is minder waar. Het assortiment is weliswaar gelijk, maar de opstellingen verschillen behoorlijk van elkaar. Elk filiaal bedenkt weer andere oplossingen voor de beperkte ruimtes en/of budgetten.
Maar het meest verwonderlijke in zulke winkels vind ik de logistiek.

Alles loopt soepel, er is een enorme voorraad en dat wat je zoekt, is (meestal) goed te vinden. In Delft kun je vanuit het restaurant een blik werpen in het ophaalmagazijn. En dan zie je pas goed hoe veel spullen daar in staan opgeslagen.

Wie oh wie?

Toen wij laatst in Doesburg waren, fotografeerde ik deze gevelsteen. Verder niks bijzonders, maar hij viel me gewoon op. Want ik ga dan denken “wie was die jongen” en “waarom mocht hij die steen plaatsen?” Helaas leverde Google geen antwoord. Natuurlijk wel een heleboel informatie over het geslacht Van Heeckeren, maar niks speciaals over deze jongen. ’t Is dat die steen er nog is, anders was hij helemaal in de vergetelheid geraakt. Nou ja, nu dan even niet 😉