Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek.
Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan.
Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Vandaag zingt Peter Sarstedt een liedje dat je nog wel vaak hoort en dat mooi blijft:
Bron: Collectie Boijmans on line
Destijds was Museum Boijmans-van Beuningen nog een stuk kleiner. In 1972 werd de nieuwe Bodonvleugel geopend. Daarvoor werd een verbinding gemaakt via de “Commissiekamer”, die dus opgeofferd werd. In die kamer werd niet alleen vergaderd, maar ook nieuw-aangekochte werken aan het personeel getoond.
Natuurlijk kwamen er vaak kunstenaars in het museum, om een praatje te maken, maar vaker om werk te verkopen. En zo stond er op een dag een bont gekleed gezelschap in de hal, met aan het hoofd een man met een indianenveer in zijn warrige haar, die zich voorstelde als Dado. De naam zei me niets… Mevrouw Hammacher had uitdrukkelijk gezegd dat ze voor niets gestoord mocht worden en ja, daar hield ik me aan…. Ik zei tegen de man dat helaas, nee, het niet mogelijk was dat hij mevrouw kon ontmoeten. Maar hij bleef aandringen… Nee, nee, u kunt een afspraak maken. Nee meneer, sorry, maar komt u later maar terug…als u een afspraak heeft gemaakt…. Maar toen ik uiteindelijk, na veel vijven en zessen, toch maar even mevrouw Hammacher ging polsen, viel ze bijna van haar stoel. “Maar Els, je hebt Dado toch niet laten wachten?” vroeg ze ontzet. Wist ik veel… En dus ging ik terug naar de hal, maakte excuses aan het gezelschap en bracht Dado en consorten naar haar kamer. Er waren personen voor wie “niet storen” “toch maar wel storen” betekende.
In die oude Commissiekamer werd een keer een enorm groot schilderij getoond van Dado (Miodrag Djuric), dat “La piscine” (het zwembad) heette. Ik vond het ronduit griezelig… Net als het andere werk van deze schilder. Ik had natuurlijk geen stem in welke tentoonstellingen georganiseerd werden, dus kreeg Dado in 1974 een overzichtstentoonstelling.
…wordt vervolgd…
Niet alle uitzendingen van “Heel Holland Bakt” heb ik gevolgd, maar natuurlijk wel de finale. Het is prachtig wat ze bakken. Maar toch….
Het haalt het niet bij de uitzendingen van “Qui sera le prochain grand pâtissier”.
Want al zegt de vertaling van de TV dat het gaat om “heel Frankrijk bakt”, dat is niet waar. Vier weken lang strijden in Frankrijk zeer gedreven, maar wel professionele, banketbakkers om de titel van “Grand pâtissier”. Vier zaterdagen achter elkaar zaten Leo en ik van negen tot bijna half twaalf gespannen te kijken. Zenuwslopende opdrachten en dat allemaal in maar heel beperkte tijd. En de jury velde soms een zeer hard oordeel. Maar de finalisten mogen zich dan scharen onder de “crème de la crème” van de Franse patissiers.
Wie het geduld heeft om alle afgelopen uitzendingen van ruim 2 uur te zien, klikt op de foto.En wil je daarna ook nog iets namaken, dan vind je hier de recepten.
Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek.
Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan.
Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Vandaag speelt Jamses Galway een fabelachtig stukje muziek:
Bron: Google/Wikimedia
Afgelopen donderdag begon grauw en ik stopte voor alle zekerheid mijn paraplu bij me. Ik zat nog even rustig voordat ik ging wandelen, toen plotseling een vogel op de tuinstoel landde. Ik hield even mijn adem in. Wat een prachtig beest, zo’n grote bonte specht.
Met zijn knalrode kopje keek hij me aan, maar schatte me gelukkig als ongevaarlijk in. Hij probeerde eerst of er wat met die tuinstoel te beginnen was, maar vloog naar de afscheiding met de buren en tuurde hun tuin in. Minutenlang zat hij op de pergola, toonde zijn prachtige kleuren en keek triomfantelijk om zich heen. Ik durfde geen foto te nemen, bang als ik was dat hij meteen weg zou vliegen. Maar gelukkig, Google heeft voor dat soort problemen (bijna) altijd een oplossing.
Het was trouwens een echte vogeldag, want tijdens de wandeling zag ik een paar reigers, maar die zie ik wel vaker hier in de buurt. Een puperreiger maar zelden, dus dat was ook een gelukje. En toen ook een paar fazanten ons pad kruisten en een vlaamse gaai voor me uit vloog, was het helemaal een dag vol klein ge!uk!
Klik op de foto om een filmpje te starten
Soms lees ik dingen, die ik nauwelijks geloven kan. Zoals deze week, toen ik las over een soort airbag voor ouderen. “Toekomstmuziek” dacht ik nog. Maar nee, toen ik eens even op internet struinde, kwam ik heel wat berichten en filmpjes hierover tegen. Ik ga er van uit dat het allemaal goed bedoeld is. Maar mezelf zie ik het nog niet gebruiken. Zo’n riem om mijn heupen, met gyroscopen, sensoren en weet ik nog veel meer. Dan ga ik meer en meer op een michelinmannetje lijken. En het lopen met zoiets zal toch ook zijn beperkingen hebben. Blijft zo’n band wel om je heupen of moet je er een soort van harnas bij om? Hoe zwaar is dat allemaal en, niet onbelangrijk, is het wel comfortabel? De proefpersonen waren zo te zien allemaal jong, slank en soepel en wisten van te voren dat ze onderuit zouden gaan.
Nou, ik kan je verzekeren, vallen gebeurt onverwachts en gaat meestal zo snel dat je geen tijd hebt om “op de juiste manier” te vallen. En met een beetje pech, sla je met je hoofd op de grond. Dan is je heup nog heel, maar heb je wel een hersenschudding of schedelbasisfractuur.
En als je toch al moeite hebt met aankleden, knopen dicht maken of ritsen sluiten, dan laat je zo’n airbag met weer een andere sluiting dus toch maar thuis. Veel te veel gedoe…
Weet je wat me beter lijkt? Gewoon iemand die gezellig met je mee gaat, je even bij de arm neemt als je de stoep op moet. Maar ja, daar heeft men nou net geen tijd voor 🙁
Bewaren
Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek.
Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan.
Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Wat voor weer het ook is, we are “singing in the rain”met Gene Kelly:
De Amerikaanse Susan Loomis droomt ervan koken te leren in Frankrijk en die droom maakt ze ook waar. Na een korte periode terug in Amerika, beseft ze dat ze in Frankrijk wil wonen, ook al is ze inmiddels getrouwd en moeder van een zoontje.
Ze vinden een oud en vervallen huis in Louviers. Haar man heeft gelukkig twee gouden rechterhanden en bouwt de bouwval om tot een heerlijk en praktisch huis, waarin Susan haar kookschool kan beginnen. Hoe dat allemaal in zijn werk gaat wordt uitgebreid verteld, doorspekt met persoonlijke ervaringen en heel veel verhalen over het verrukkelijke eten in Frankrijk. Daarbij wordt elk hoofdstuk afgesloten met heerlijke recepten. Een boek waarin je kunt wegdromen. Aan het eind wilde ik meteen naar Frankrijk om ook zo’n kookcursus te volgen.
Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek.
Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan.
Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Voor mij één van de mooiste chansons van Jean Ferrat: “que serai-je sans toi”
Nee, nee, geen typefout, maar een gloednieuw woord. Bedacht door Miriam Mars en ze bedoelt daarmee dat wat mensen doen als je “oud” doen voelen. Het is een samentrekking van “granny” en “domme gladiool”.
Dus als je even niet weet hoe al die opties van bijv. Facebook werken. Dan kijkt iemand zo’n beetje beneveld en je ziet hem of haar denken “daar is ze te oud voor”. Maar ook als iemand je het gevoel geeft dat je praat over een hele lange tijd geleden. Ik reageerde op een berichtje over kroketten en refereerde aan het snackloket van V&D. In een reactie werd gevraagd wat V&D was… Mijn hemel, zo lang is dat bedrijf toch nog niet weg. Ik voelde me dus echt gegranioold. En dat voelt niet goed, dus …. zullen we het woord met z’n allen promoten? Moet toch lukken…..! 😉 😉 😉
