Film

Nadat we, op aanraden van Marthy, de film La Joieuse op Netflix zagen, kozen we opnieuw voor een Franse film.

Dit keer keken we naar Le passager de l’été.

De film speelt zich af in het noorden van Normandie, in de Cotentin. De tweede wereldoorlog is voorbij en de boeren proberen hun hoofd boven water te houden. Er zijn niet genoeg jonge mannen om op het land te werken, maar soms biedt zich een losse arbeider aan.

En zo klopt Joseph aan bij Monique, een strenge en verbitterde vrouw die door haar man verlaten werd en nadien nooit meer iets van hem heeft gehoord.

Joseph is een harde werker, die het leven neemt zo als het zich voordoet. En dat kan soms tot moeilijke en gecompliceerde situaties leiden.

Een mooie film met een verrassend eind.

Film

Leo en ik wilden gewoon een avondje domweg TV kijken en ons laten amuseren. Het reguliere aanbod op de zenders kan ons niet zo bekoren. Dus besloten we maar weer eens iets op Netflix uit te zoeken.

Een komische film werd het, “Le jour J.” Een film met een flinterdun verhaaltje, idiote scenes en veel reden tot lachen. Maar ook een typisch Franse film ook, met beelden van Parijs en het Franse platteland. Puur amusement.

Gewoon een film voor een avondje op de bank met een kopje thee en een koekje erbij.

Geheimen

We keken op Netflix naar “This is a robbery”, het verhaal van de grootste kunstroof aller tijden. Die vond plaats in 1990 in het Isabella Stewart Gardner Museum in Boston.

Bron: Wikipedia
Rembrandt: Dame en heer
(Antonio van Diemen ? & Maria van Aelst ?)

Leo was niet erg enthousiast over de serie, maar ik keek met veel belangstelling.

Het is geen film, maar een docu-drama. Met interviews, nabeschouwingen en terugblikken. Maar helaas, zonder antwoord op de nog steeds prangende vraag “waar zijn de kunstwerken”?

Misschien dat zoveel jaar na dato er toch nog een keer de beslissende tip gekregen wordt. Of dat per ongeluk een schuilplaats gevonden wordt waar de kunstschatten verborgen liggen….?

Dan zou er ook gezocht kunnen worden wie die dame en heer in het zwart nou eigenlijk zijn. Wat een geheimen om te ontrafelen…!

Kijken

Na de serie Restaurant op Netflix keken Leo en ik nog diverse andere dingen, maar echt enthousiast waren we niet.

Bron: Google foto’s

Totdat ik de Netflix-serie Borgen ontdekte. Ik had er al veel over gehoord, maar nog nooit iets van gezien.

We kijken weer samen, al was Leo niet meteen enthousiast. Zelfs overdag kijken we weleens in een verloren uurtje, En ik geniet van Birgitte Nyborg als premier, de journaliste Katrine Fønsmark en spindoctor Kaspar Juul. Midden in het politieke spel proberen ze elk voor zich staande te blijven, problemen te voorkomen. Ook al moeten soms heilige huisjes het verduren en principes even buitenspel gezet worden.

Dat is natuurlijk niet gemakkelijk in een mannenbolwerk. Al maken ook kibbelende vrouwen, die elkaar een plaats aan de top niet gunnen, Birgitte het leven lastig.

De serie geeft een goed beeld van de politieke spelletjes. En al is het maar fictie, zo nu en dan lijkt het griezelig echt. Het handjeklap om de posten en de vooroordelen die nog altijd wel voor vrouwen maar nauwelijks voor mannen gelden. De mensen die naar elders moeten of opgeofferd worden…. Eerlijkheid is soms ver te zoeken en principes blijken boterzacht.

Ik ben dus voorlopig nog even zoet met drie series van 10 afleveringen.

The Restaurant

Voorlopig zijn wij elke avond wel onder de pannen, want we kijken naar de Netflix-serie “The Restaurant”. Een Zweedse serie over -hoe kan het anders- een restaurant in Stockholm, het Djurgårdskällaren.

De eerste serie begint in 1945, op de dag dat het vrede wordt in Zweden en volgt de familie die het restaurant al lange jaren leidt. We zien hoe de familieleden verzeild raken in allerlei situaties. Hoe moeder Helga de touwtjes in handen heeft en haar kinderen Gustaf, Peter en Nina probeert te sturen. Er wordt geruzied, lief gehad en de een zit de ander soms dwars. Situaties worden verkeerd begrepen, niet goed besproken of er wordt iets verzwegen dan wel iets te veel verteld. Dat alles tegen het decor van een mooi maar wat gedateerd restaurant.

Er zijn in totaal 3 series van 10 x een uur met een mooie cast, goeie sfeer en prima acteerwerk. Wij hebben voorlopig de eerste weken geen zorg over de avondklok 😉

Ontspannend…

Zo nu en dan is het heerlijk even weg te dromen, boven een boek of met een film. Zo kwam ik op Netflix een film tegen, die me even onderdompelde in een tijd en een leven van vroeger. Ik keek naar “Secrets of Highclere Castle” en werd meegenomen naar het grote kasteel waar de opnames van Downton Abbey plaats vonden. De huidige kasteelheer vertelt over zijn voorouders, wat geschiedenis van het kasteel en natuurlijk mag je, in gezelschap van de vrouw des huizes, rond snuffelen in een aantal vertrekken. Heerlijk om een uurtje bij weg te dromen 😉 😉

Bron: Google foto’s

West Side story

Eigenlijk nam ik Netflix voor “The Crown”, maar daarna stopte ik het abonnement niet. Weken, ja maandenlang keken we er niet naar, totdat er weer nieuwe afleveringen van “The Crown” waren. En toen zochten we nog eens goed en ontdekten een aantal films die we eigenlijk toch wel wilden zien. Alle twee hadden we “West Side story” hoog op het lijstje staan en dus bekeken we die gisteravond. Jeetje, al meer dan 55 jaar geleden zag ik die film en las ik het boek. Zo lang geleden en toch, nu is het nog steeds een steengoeie film, met een nog steeds actueel thema. Dus vooruit, kijk nog een keertje naar dit super-nummer:

The Saint

We hebben wel Netflix, maar toch kijken we weinig.  Oh, ik ga zeker de nieuwe afleveringen van The Crown bekijken. Maar verder trekt het ons niet zo. We hebben eenvoudigweg geen zin om veel  series te bekijken.
We kijken liever DVD’s, als “Keeping up appearances” en laatst pakte Leo weer de doos met afleveringen van “The Saint” uit de kast. Met een zeer jonge Roger Moore, alle afleveringen nog in zwart/wit. En van een soort lieve spanning. De dames zijn altijd bijzonder mooi, een beetje naïef. Ze blijven onder alle omstandigheden netjes en geen kreukel komt in hun jurk. Roger Moore blijft ook maar verbaasd kijken en lost elk akkefietje doortastend op. Het is nergens levensecht, alles is Hollywood plastic.
En na één aflevering vinden we het dan weer genoeg en gaat de schijf weer in de doos tot een volgend keer.