Behelpen

De horeca in Nederland, soms is het behelpen. Service en kwaliteit laag, maar prijzen hoog.
Neem nou het terras van De schone lei in Rotterdam. Pracht locatie, aan de Kralingse plas, met uitzicht op de skyline van Rotterdam. Daar zit je heerlijk, dus na een sneeuwwandeling streken we daar neer. Het terras was goed bezet, maar we vonden nog een plaatsje. Na een poosje komt de serveerster en wij geven onze bestelling op.
 

Biertje, wijntje. Niks bijzonders, gewoon van de kaart. We wachten, we wachten nog even, we wachten wat langer. Tweede serveerster komt en vraagt wat we willen drinken. We zeggen dat er al besteld is. Oh, dan komt het zo. En weer wachten we en zien we hoe andere mensen, die na ons kwamen, al wel bediend worden. Dus roepen we de serveerster, die al drie keer zonder iets in haar handen voorbij is gekomen, nog eens. “We wachten nu nog steeds op onze….. ” Nog voor ik ben uitgesproken, zegt ze bits “Iedereen moet wachten, het is nu erg druk”.
Als eindelijk onze bestelling door het eerste meisje wordt gebracht wil ik meteen afrekenen. Ja, momentje. Het momentje duurt een kwartier. Dan heeft ze geen wisselgeld, dus moeten we weer wachten tot ze daarmee terugkomt.
En we zijn niet de enigen die het irriteert. Mensen die na ons zijn gekomen, moeten ook lang wachten, kunnen hun twee koffie ook niet meteen afrekenen.
En dan klagen dat het zo slecht gaat in de horeca. Volgende keer gaan we naar een andere tent, waar het hopelijk beter toe gaat.

Landkaarten

Met een navigatie in de auto hoef je nooit meer op een kaart te kijken. Adres intypen is voldoende. Van hier naar Tallinn, naar Rome, Berlijn, het maakt niet uit. Nooit meer zoeken…. maar ook nooit meer per ongeluk ergens heen gaan en stuiten op iets heel bijzonders. Dat leuke weggetje, die heerlijke taartenwinkel.
En ook nooit meer ruzie, omdat net die ene afslag is gemist, de aanduiding niet duidelijk genoeg was of je net even keek naar die gekke agent, met z’n grote armgebaren.
Toch mis ik de atlas wel eens. Het had wel wat, zo met je vinger nauwkeurig de weg volgen. En er zijn er meer met heimwee. In de laatste Flow stond er een artikel over en de link naar deze website. Leuk om te zien hoeveel “atlas” er toch nog om ons heen is.
En de laatste tijd valt het me op hoeveel landkaarten er als decoratie te zien zijn. Zoals hier, een kartonnen kruk, gevouwen uit een landkaart.
 

Roze wolk

Er zijn mensen die geloven in roze wolken. Dat je daar op kunt zitten en dat het leven dan prachtig, probleemloos en zonder zorgen voorbij gaat. Maar  wolken zijn niet stabiel, je valt er zo maar door. Het dagelijks leven is een tamelijk gezonde mix van goed en slecht, vrolijk en droevig, mooi en lelijk.

Maar dit is voor al die lieve dromers, die zo nu en dan eens willen rijden in een zoet gekleurd, lief en klein autootje. Alleen of met hun droomprins of prinses, net alsof je samen  in roze een wolkje zit?  Dan kun je deze auto huren. Even googlen en je vind hem. Want ook voor dromen moet je wel iets doen!

Aznavour

Al vaker heb ik hier geschreven dat Charles Aznavour al sinds jaar en dag één van mijn favoriete Franse chansonniers is. Zijn CD’s, maar ook nog oude vinylplaten, worden hier nog vaak gedraaid en eigenlijk vind ik bijna alle chansons mooi.
Vandaag dus één van zijn liedjes. Dit keer “Je m’voyais déjà”, waarin hij zijn jeugddroom om artiest te worden verwoordt:

Quinoa

De verenigde Naties hebben 2013 uitgeroepen tot het jaar van QUINOA (spreek uit ˈkiːnwɑː). De kleine ronde korreltjes zijn het zaad van een plant die niet tot de graan- en ook niet tot de grassenfamilie behoort. Maar in de Andes gebruiken de Inca’s het al vele eeuwen.
Ik had er al van gehoord, maar nog nooit gegeten. Vorige week toch maar eens geprobeerd. Het moet heel eiwitrijk zijn en er vullen, goed passend dus in een menu waar op de calorieën gelet wordt!

Je kookt het ongeveer als rijst en ik  maakte er dit vegetarische gerecht bij:

Ingrediënten:
(4 personen)
2 uien, gehakt
2 teentjes knoflook, gehakt
4-5 paprika’s, in repen
1 rode peper, in kleine stukjes gehakt
klein blikje tomatenpuree
klein blikje mais
peper, zout, gemalen koriander (=ketoembar)
300 gram quinoa
1 groentenbouillonblokje
wat olie om te bakken
100 gram geraspte (parmezaanse) kaas

Zet de quinoa op met 450 ml water en het bouillonblokje. Laat ca. 8-9 minuten goed doorkoken, tot er putjes in de oppervlakte komen. Neem van het vuur af en laat nog ongeveer 10 minuten staan, zodat het mooi droog wordt.
Fruit de uien en knoflook aan in de olie.
Voeg tomatenpuree en rode peper toe, fruit kort mee.
Voeg de paprika er bij, bak even stevig aan.
Voeg peper, zout en ketoembar naar smaak toe en stoof alles op lager vuur tot het gaar is. Roer tot slot de maiskorrels erdoor.

Leg een stuk bakpapier op een bakplaat en maak hierop 4 kleine kaashoopjes. Zet ca. 1 minuut op vol vermogen in de magnetron of zolang in een hete oven totdat de kaas geheel is gesmolten. Laat even afkoelen.
Serveer de quinoa met de gestoofde paprika’s en leg er de kaaswafels op.
Geef er eventueel nog wat salade bij.

EET SMAKELIJK!

Ad fundum

  Bij Nanos zag ik hem voor het eerst en ik wist: “dat wil ik ook”. Zo’n leuke houder voor een pot pindakaas, waarmee je vogels de tuin in lokt. Even googlen en al snel hier gevonden. Besteld en binnen twee dagen in huis. Er past alleen een pot pindakaas in van de fabriek uit Delft of van onze nationale grootsuper, maar dat was niet zo’n probleem.
We hingen hem aan de tuinkast en wachtten af. Echtgenoot had er een hard hoofd in, maar kreeg al snel ongelijk. De vogels kwamen er feilloos op af. Eerst kwamen de mezen, later ook spreeuwen en kraaien. Die zijn minder lenig en moeten dus de gekste capriolen uithalen.
En ‘smorgens aan de ontbijttafel heb ik er prachtig zicht op. Binnen twee maanden was de pot leeg, ad fundum, helemaal tot op de bodem leeg gesnaveld.
Er hangt al weer een nieuwe. Ben benieuwd hoe lang die meegaat.

 

Gemakkelijk…?

Na de feestdagen liggen er diverse artikelen in de supermarkt, die het toch niet helemaal maakten.
Zoals dit pakje: een mix voor appelmoes.

Appelmoes??? Dat is toch het eenvoudigste gerecht om klaar te maken. Je schilt een paar appels, snijdt ze in stukjes, spoelt ze af en zet ze met aanhangend water op. Even zachtjes verwarmen, zo nu en dan roeren tot alles zacht is geworden en suiker en/of kaneel naar smaak toevoegen. Klaar is Kees. Ik schat dat het allemaal nog geen 20 minuten duurt.
Bij deze mix moet je toch ook nog 2 appels, geschild en in stukjes, toevoegen, mix toevoegen en 45 minuten laten koken. Dus geen tijdwinst, maar tijdsverlies.
Hoeveel dit pakje kost weet ik niet, maar vast meer dan de prijs van wat suiker en een snufje kaneel. Duur gemak dus op de koop toe ……

 

Andere tijden

Grappig hoe de samenleving in een paar decennia is veranderd. Neem het roken: vroeger rookte bijna iedereen. Bij ons thuis rookten mijn vader, moeder, zus en zwager. En ik vond dat ik ook aan de sigaret moest, toen ik zo’n jaar of 14 was. Ik jatte sigaretten uit de tas van mijn moeder. Eén tegelijk, anders zou ze het merken.  En mijn eerste sigaret rookte ik op een schoolfeest.
Op de TV pafte men er ook lustig op los, een wazig beeld was vaak het gevolg van hevige sigaretten-, sigaren- of pijp-dampen. En als je series als The Saint of Mad Men bekijkt, dan valt het op hoe vaak er een sigaret wordt opgestoken. “Daar gaat er weer een” zeggen we tegen elkaar.
Zelf rook ik al heel lang niet meer, ook Leo is een aantal jaren geleden gestopt, net als onze kinderen.
Het is nu juist opvallend als je, ondanks alles, toch nog rookt.
 

Navigatie

Dat wij met de moderne navigatie onze bestemming moeiteloos kunnen vinden, is niets vergeleken bij wat een klein vogeltje als een boerenzwaluw voor elkaar krijgt.Bij een onderzoek van Vogelbescherming Nederland werden boerenzwaluwen voorzien van een geolocator.


Onderzoeker R. Klaassen bregnt een geolocator bij een boerenzwaluw aan.

Daarmee kon worden vastgesteld dat zo’n klein vogeltje in pakweg 25 dagen naar Noord Angola vliegt, dat is zo’n 7500 kilometer. Na een half jaar vliegt hij ook weer terug, soms wel met een omweg omdat hij gehinderd wordt door zandstormen.
Dat is al een hele prestatie, maar dat zo’n beestje dan ook nog zijn eigen nestje weer terug kan vinden en na een moeilijke en avontuurlijke tocht weer “thuis” komt in Culemborg vind ik zo mooi. Ongelofelijk en spannender dan de spannendste detective!

(bron: Vogels 05-2012, uitg. Vogelbescherming Nederland)

The day after

Niet echt katterig, maar met een duidelijk gevoel “we moeten wel wat frisse lucht happen” gingen we gisteren er even tussenuit voor een wandeling. Bijna traditiegetrouw langs de havens van Rotterdam, omdat dat ons hoofd altijd zo mooi leeg maakt.En gewapend met de camera, vanzelfsprekend. Want zo’n dag na de “night before” levert toch altijd wel wat leuke plaatjes:

Gelukkig kwamen we geen grote vernielingen tegen. Laten we dat ook zo houden!!