Lekker?

Als ik bak, dan wil dat zo natuurlijk mogelijk doen. Dus natuurlijke ingrediënten zoals bloem, suiker, boter of olie. Als er al eens iets versierd of gekleurd moet worden, dan gebruik ik ook daar natuurlijke kleurstof voor. Je komt een heel eind met bieten-, frambozen-, spinazie- of wortelsap. Het ziet er vaak wel wat fletser uit, maar je vergiftigt jezelf en anderen niet met allerlei chemische spullen.

 

Bron: Pinterest

Degene die deze cake bakte, heeft deze bedenkingen echter niet. Want zoveel felle kleur kun je niet op natuurlijke wijze bereiken. Spectaculair is het zeker, maar of ik het ook lekker zal vinden?

Vriendschapsbrood

Ik las het boek “Vriendschapsbrood” van Darien Gee. De omslag gaf al een “feelgood” gevoel en dat klopte ook. Het boek deed me een beetje denken aan “De quiltclub” van Jennifer Chiaverini. Niets zwaarwichtig, al komen er toch ook wel heel veel gevoelens in voor die we allemaal kennen. Schuldgevoel, verlegenheid, onzekerheid en het gevoel te kort geschoten zijn in de relatie met anderen. Maar gelukkig, alles komt goed op het eind en zo hoort het ook.
In het boek wordt verwezen naar een website. Er zijn meer dan 74.000 mensen die dit leuk vinden en er worden recepten voor het brood geplaatst met allerlei variaties.
 

Laat nou in diezelfde week als ik het boek in de bieb leende, mijn buurvrouw Marjolein voor de deur staan met een doosje startdeeg. Hoe toevallig kan het zijn. Natuurlijk nam ik het doosje aan, al was het puzzelen omdat we ook een paar dagen weg gingen. Van het boek wist ik dat het deeg in de diepvries bewaard kon worden en ja hoor dat ging prima.
Want inmiddels is Herman, zoals we het brood hier noemen, gebakken en opgegeten en zijn er weer porties deeg in omloop gebracht.

Gezellig

Omdat we dit jaar 40 jaar getrouwd zijn, gingen we met de hele familie een weekendje weg. Gezellig samen in één groot huis, lekker eten, lekker kletsen en heerlijk relaxen. Jammer dat de weergoden het ons niet gunden om van het terras te genieten. Want net toen de champagnekurk knalde, begon de storm en kletterde de regen uit de lucht. Maar dat mocht de pret niet drukken, binnen werd het feest voortgezet bij een uitgebreide tafel met lekkere hapjes.
Er waren mooie cadeaus voor ons en de jongens vatten de afgelopen 40 jaar samen in een sketch, op de muziek van onze jonge jaren.
We gingen naar de dierentuin en aten ´s-avonds in het stadje.
Na een uitgebreid ontbijt bezochten we ook nog het kasteel, want dat wilde de jongste wel heel graag.
Een heerlijk weekend, waar we met veel plezier op terug kijken.

 

Zwerfvuil

Al lopend over straat ontdek je steeds meer zwerfafval. Het lijk wel of iedereen zijn rommel achter zich laat vallen en noooooooit meer omkijkt. Ze hebben het allemaal vol (en dus zwaar) mee van huis genomen in een tas, rugzak of karretje. En dan is het leeg of opgegeten en dan laten ze de verpakking zo maar op straat achter.
Ik kan me daar hevig aan ergeren. Zo veel moeite kost het toch niet om het in een prullenbak te gooien of gewoon weer mee naar huis terug te nemen en het daar weg te gooien?Anne van Dalen ergert zich ook aan al dat vuil. Maar dat niet alleen, zij probeert er ook iets aan te doen. Hoe? Door een monstertocht door Nederland te maken, al rennend op blote voeten. En telkens even bukkend om al die troep en passant op te rapen en weg te gooien. Ze doet dat dan ook nog eens op blote voeten. Op 20 september start ze in Den Haag.
 

Fascinerend

Fascinerend, althans dat vind ik. Nederland in beeld, geklasseerd naar de ouderdom van de bebouwing.

Hieronder is ene stukje Rotterdam te zien, maar klik je op de foto, dan ga naar een site waar heel Nederland te vinden is. Zo kun je zien hoe oud het huis is waar jij woont. Het misschien een beetje puzzelen, maar dat geeft toch niet?

Verwondering

Bron: Pinterest

De ontwerper van deze voorplaat van de New Yorker is vast net zo verbaasd als ik over de sportschoolrage, die maar niet over lijkt te gaan.Ik vind het maar niks, je in het zweet werken op zo’n stalen apparaat en doe er dan ook niet aan mee. Dan ga ik veel liever wandelen of fietsen, lekker in de buitenlucht. Maar ja, dat is een persoonlijke mening. Laat je dus niet weerhouden van je dagelijkse sportroutine 😉

 

Keuzes

Kijkers van de laatste Zomergasten van 2013 (met Wouter Bos) zullen het gedicht zeker herkennen.
Ik zocht en vond de originele tekst en een mooie vertaling van Ans Bouter. Voor wie het nog niet kende of om nog eens over te lezen:

The road not taken Niet ingeslagen
Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;
Een splitsing in een goudgeel woud
Helaas kon ik één weg slechts gaan
Alleen op pad zijnd en benauwd
Keek ik zelfs tot in ’t kreupelhout
Om maar de juiste in te slaan
Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim,
Because it was grassy and wanted wear;
Though as for the passing there
Had worn them really about the same,
Nam toch die andere, net zo mooi
En nu ik hem op waarde schat
Deed hij door ’t gras een goede gooi
Zo zocht ik naar een warm pleidooi
Voor wat ik net gekozen had
And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I kept the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way,
I doubted if I should ever come back.
’t Gebladerte op beide lag
Er nog niet platgetreden bij
Die andere inslaan op een dag
Als ik daar nu eens kans toe zag
Maar kiezen maakt ons minder vrij
I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I-
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.
En later zal ik zeggen dat
Nadat ik zuchten heb geslaakt
Ik toen die ene weg betrad
Het nog niet platgetreden pad
En dat dat veel heeft uitgemaakt
Robert Frost (1874-1963) Robert Frost (1874-1963)
Vertaling: Ans Bouter

Spannend

Vandaag is het een spannende dag voor vriendin/collega/blogster Dorothé. Zij start vandaag haar Naaicafé DJ aan huis.
Ik ken haar al lang, want wij werkten nog in de vorige eeuw 😉 samen op kantoor. Zij veranderde van baan, ging trouwen, kreeg drie leuke zonen en werd “thuismoeder”. Al die tijd hielden we contact en kwamen we zo nu en dan bij elkaar om bij te praten en ervaringen uit te wisselen.En nu start ze een hele nieuwe carrière. Deels uit noodzaak omdat het heel moeilijk is om weer passend werk te vinden. Dit is een spannend alternatief, dat ik dan ook graag promoot.
Maar het beste lees je wat zij er zelf over heeft geschreven op haar website.
klik op afbeelding voor de website

 

 

Dus zit je te hikken tegen dat naaiklusje of wil je jouw creativiteit eens toetsen, dit is een mooie gelegenheid. Dorothé is handig en inventief en kan van (bijna) niets toch iets moois maken en wil je graag helpen.

Veel succes, Dorothé!!

Filosofie

Dit las ik laatst op internet en ik vind hem te mooi om niet door te geven:

De mayonaisepot en 2 koppen koffie…

Als de dingen in je leven je even allemaal te veel worden, als 24 uur in een dag niet meer genoeg is, denk dan aan de mayonaisepot en de twee koppen koffie.

Een professor stond voor de klas om een les filosofie te geven. Hij had een aantal voorwerpen voor zich liggen. Toen de les begon, nam hij zonder iets te zeggen een hele grote, lege mayonaisepot en vulde deze met golfballen. De professor vroeg vervolgens aan zijn studenten of de pot nu helemaal vol was. Zij antwoordden van wel.
Toen nam de professor een doos met kiezelsteentjes en kiepte deze in de pot. Hij schudde lichtjes met de pot en de kiezelsteentjes rolden in de open ruimtes tussen de golfballen. Weer vroeg de professor aan zijn studenten of de pot nu vol was. Ze antwoordden van wel.
De professor nam nu een doos met zand en goot deze leeg in de pot. Natuurlijk vulde het zand alle ruimte op tussen de golfballen en de kiezelsteentjes. Opnieuw vroeg hij of de pot nu vol was. De studenten antwoorden met een unaniem “ja”.
Van onder het bureau nam de professor nu twee koppen koffie en goot ze leeg in de pot. De hele inhoud verdween in de pot en de koffie vulde de lege ruimte tussen het zand. De studenten begonnen te lachen. “Nu”, zei de professor, “ik wil dat jullie deze pot zien als jullie eigen leven.

De golfballen zijn de belangrijke dingen in het leven: je familie, je kinderen, je geloof, je gezondheid en je passies. Dingen die ervoor zorgen dat als er niets meer op de wereld was dan deze dingen, je leven toch gevuld zou zijn.
De kiezelstenen zijn de andere dingen die ertoe doen: je werk, je huis, je auto e.d.
Het zand is al het andere, de kleine dingen.”
“Als je het zand als eerste in de pot doet, is er geen plek meer voor de kiezelsteentjes of voor de golfballen. Datzelfde geldt ook voor je eigen leven. Als je al je tijd en energie aan de kleine dingen besteedt, dan heb je geen ruimte meer voor de dingen die belangrijk voor je zijn.”
“Besteed aandacht aan de dingen die essentieel zijn voor je geluk. Speel bijvoorbeeld met je kinderen. Neem tijd voor een onderzoek voor je gezondheid. Neem je partner mee uit eten. Lees. Er is altijd nog wel tijd om het huis te poetsen of de prullenbak te legen.”
“Zorg eerst voor de golfballen, de dingen die echt het allerbelangrijkste voor je zijn. Stel je prioriteiten. De rest is maar zand.”

Eén van de studenten stak een vinger op en vroeg waar de twee koppen koffie voor stonden. De professor lachte: “Ik ben blij dat je het vraagt. Ik wil daarmee alleen maar weer eens aangeven dat, hoe vol je leven ook mag zijn, er altijd wel een plekje is om samen met een vriend een kop koffie te drinken.”
Leef het leven!

“Life has no limitations, except the ones you make.”