Bij de balie vragen we naar de kamer van mevrouw D. “Die liep hier net rond…, oh kijk, daar is ze al”. En daar komt ze aan, fier achter haar rollator, Leo’s tante. Ze ziet er, net als altijd, weer keurig uit. Haartjes gekapt, fleurige bloes en mooie broek. “Wat leuk dat jullie er zijn. Kijk, hier woon ik nu”. Ze gaat ons voor, groet her en her een mede-bewoner. “Dit is de kapper, dat is de dagbesteding en daar is het restaurant. Daar zit ik best vaak. Gezellig hoor! O, dat is jammer, we kunnen de tuin niet in. Want die ook heel mooi en groot. Was heerlijk van de zomer… Kom, we gaan naar boven. Kunnen we allemaal in de lift?” Ook boven op “haar” verdieping worden mensen begroet, kijken we bij de plek waar koffie wordt gedronken, gegeten. “En ze zijn allemaal zo vriendelijk….”, zegt ze Dan komen we bij haar haar huis zoals ze het noemt. De kamer is gezellig ingericht met spulletjes uit haar oude huis. Vertrouwde dingen, prulletjes en planten. En foto’s natuurlijk. “Willen jullie wat drinken? Ik heb geen koffie, maar eh… vruchtensap?” We besluiten dat we eerst even wat praten en dan beneden koffie drinken. En tante vertelt, hoe ze het naar haar zin heeft, hoe fijn het is. Ja, ze gaat nog regelmatig naar buiten, ze zit zo in het centrum. En boodschappen hoef ik niet te doen, dat wordt allemaal geregeld, ook de was.
En er wordt van alles georganiseerd. Ik heb zelfs laatst nog gedanst. Zo’n vriendelijke heer, hij bracht me thuis, tot voor de deur”.  Ze moet er een beetje om grinniken.
Ja, het was een goede beslissing om te verhuizen. Best een grote stap, maar ze is blij dat ze hier nu zit. We knikken en zeggen dat we het begrijpen.
Na een uurtje, een kopje koffie en een koekje, gaan we weer. Ze zwaait ons uit, dik tevreden. Nou, zo hoop ik ook wel 94 te worden!