Waarom we dat doen, weten we niet meer. Maar op allerlei buitenlandse markten maakten we foto’s van stapels teiltjes en bakken. Niet bijzonder mooi gestapeld, meer gewoon. Maar vaak wel kleurig, dat maakt het materiaal zo vrolijk.
En nu, op de Haagse markt, viel mijn oog er meteen weer op. Afwasteiltjes in soort en maten, van klein tot supergroot. En alle mikmak die er bij hoort. Borstels, rekjes, kinderstoeltjes, voorraadpotten en dozen. Te veel om op te noemen.
Ik vroeg me af of er een mode in afwasteiltjes kan bestaan. Want deze verzameling was vooral pastelkleurig. Geen felle kleur te bekennen.
Heel de maand mei keken we naar deze poster van Bora Bora. Daar waren we nog niet en waarschijnlijk zullen we daar ook niet meer heen gaan. Alle informatie heb ik dus van internet.
Ik moest ook even opzoeken waar Bora Bora ligt. Tussen Australië en Zuid Amerika, midden in de Stille Oceaan. Het werd voor het eerst door een Nederlander, Jacob Roggeveen, gezien. Maar pas later zette James Cook er voet aan wal. Het is een Frans protectoraat.
Het bestaat uit een uitgedoofde vulkaan en een door een rif omgeven lagune. En natuurlijk een heerlijk strand, wuivende palmen, primitieve hutjes van bladeren. Er is volop zon, zee en je bent er ver weg van alle rumoer van de westerse wereld.
Het eiland zelf heeft ongeveer 9.000 inwoners. Maar de toeristen, meer dan 200.000 per jaar, brengen er het geld in het laatje. Die genieten er van de sfeer, de blauwe zee en het groene achterland.
Al lange tijd stond het op het programma. Met schoondochter naar de Haagse markt. Ik had geen idee hoe die er uit zou zien. Ik dacht lange straten met overal winkels tussen woonhuizen. Maar het bleek een ommuurd gebied te zijn waar alleen allerlei vaste kramen te vinden waren.
Maar je waant je meteen in een ander land. Overal geroezemoes, marktlui die hun waren aanprijzen en zoveel verschillende artikelen.
Groenten van de regio maar ook van verre landen, kruiden, fruit, potten, pannen en allerlei huishoudelijke artikelen, vis en vlees, gebak en brood. Gek genoeg maar één kraam met kaas. Maar weer wel veel kledingzaakjes en tassen en schoenen in soorten en maten.
Natuurlijk is de markt in Rotterdam ook flink “buitenlands”, zeker die op het Afrikaanderplein. Maar daar worden de kramen op bepaalde dagen opgezet en later weer afgebroken. En dat maakt toch sfeerverschil.
Winkelen maakt hongerig, dus namen we nog een hapje en drankje op een terras. En daarna? Gingen we weer winkelen, maar in een heel andere buurt.
Niet alleen Peter Gentenaar, maar ook zijn vrouw Pat Gentenaar-Torley werkt met vormen van papier. Het werk van Pat lijkt te zijn geschilderd, maar bestaat uit verschillende lagen papierpulp.
Door niet op papier te schilderen maar vanaf de onderzijde te beginnen, wordt een voorstelling laag voor laag opgebouwd. Op een vacuümtafel wordt het dan tot één geheel gemaakt.
Hoe zoiets technisch gaat, werd me niet helemaal duidelijk. Maar de werken spraken voor zich en ik was er weg van. Kleurige voorstellingen die ik zo aan de muur zou willen hangen.
Ook de werken uit de vroegste periode, toen ze nog meer bezig was met weeftechnieken waren mooi, maar weer geheel anders.
Marthy schreef er al over, de tentoonstelling van Peter Gentenaar en Pat Gentenaar-Torley in Museum Rijswijk.
De grote vormen die Peter Gentenaar maakt, zijn waarschijnlijk redelijk zwaar van zichzelf en ze hangen stil. Toch gaven ze mij het gevoel te zweven, te fladderen in de ruimte. Ze bestaan uit papierpulp, maar door hun verschillende vormen, een klein beetje versteviging met dunne bamboestukjes en de hand van de meester krullen, plooien en vormen ze zich.
Sommige zijn wit, maar toch niet egaal van kleur. Andere objecten hebben meer of minder kleur in zich. Wat het zijn? Vormen, schelpen, wolken of dat wat je er in wilt zien. Ze maakten op mij een enorme indruk en ik vond ze prachtig.
Daar hebben wij goede herinneringen aan. Al diverse keren vertelde ik over de reis die wij helemaal aan het begin van onze relatie maakten. En ook later gingen we nog regelmatig terug naar Griekenland. Met zijn mooie stranden, heerlijke zon en geschiedenis.
We bezochten de Akropolis, Sparta, Delphi en Knossos. Onze huwelijksreis ging naar Kreta en latere jaren lagen we te bakken in de zon op Zakynthos.
De poster van deze maand is vrij bekend, de spierwitte huisjes en blauwe zee van Santorini. Maar ja, daar waren we nou net niet.
Samen met zwager en schoonzus gingen we naar de tentoonstelling “De smaak van Soestdijk”. een tentoonstelling die gehouden wordt (nog tot 29 maart 2026) in Paleis Soestdijk.
Met een kijkje in de keuken van het Paleis, de eetkamer van koningin Juliana, de jachtkamer. Zo kon je zien hoe destijds onze vorstin er met haar gezin leefde.
En met een keur van allerlei serviezen en bestek. Ook was in een van de grote zalen de tafel gedekt voor een groot diner, compleet met lakeien, zwaar zilveren bestek en uitgelezen porselein.
Alles ademde een bescheiden luxe uit, maar je voelde dat “doe maar gewoon, dat is gek genoeg” toch de boventoon voerde. Wie wel eens in een Frans paleis zoals Versailles is geweest, ziet het verschil. Niet te veel pracht en praal, maar bescheiden glamour.
Natuurlijk proefden we de smaak van het paleis in de vorm van kleine taartjes, die gebakken waren door Robèrt van Bekhoven. En ik kon ik het niet laten, maar ging uiteindelijk de deur uit met een kookboekje. Om ook thuis de smaak van Soestdijk te kunnen proeven.
Wie in Rome was, heeft vast en zeker een bezoek gebracht aan het Panthéon en met bewondering gekeken in dat imposante gebouw.
Bron: Facebook / Heritance Italy
Een gebouw zonder ramen ,maar met een gat in het dak. Dat heeft een reden, want zonder dat gat zou het Panthéon al lang zijn ingestort. Het gat in het midden ontlast de spanning in de constructie.
De Oculus (het gat) houdt in feite het hele dak bij elkaar, dat bestaat uit verschillende soorten cement. Aan de buitenzijde werd het cement gebruikt met travertin, in het midden is het cement lichter en naar het midden gebruikten de Romeinen puimsteen gebruikt, dat zo licht is dat het op water drijven kan.
Maar door dat gat stroomt ook regen naar binnen. Toch loopt de vloer niet over, omdat deze naar het midden afhelt en het water door 22 kleine en ietwat verborgen gaten in het marmer verdwijnt in een Romeinse afvoerput. En dat systeem werkt dus nog altijd.
Dat gat had ook nog een andere reden. Het Panthéon was een tempel voor alle goden. En de Oculus liet de hemel binnen. Op 21 april (de geboortedag van Rome) bereikt de zon op 12 uur precies het toegangshek. Het is dus niet zomaar een gebouw, het is ook een astronomische klok.
En dat enorme gebouw heeft alle oorlogen, overstromingen, barbaren en pausen al meer dan 19 eeuwen overleefd.
(dit is mijn eigen vrije vertaling van de tekst van “Heritance Italy” die bij het Facebook bericht stond)
Ik kreeg dit boek van een vriendin. Het lag een tijdje op mijn tafel, maar toen las ik het in één adem uit.
Jojo Moyes: De sterrengever
Het is het verhaal van Alice. Ze trouwde hals over kop en vertrok naar Amerika. Daar komt ze terecht in een benauwend huwelijk met een kille, wat vreemde man en een bemoeizuchtige schoonvader.
Als ze in contact komt met een groep vrouwen die te paard boeken rondbrengen besluit ze om die afleiding met beide handen aan te nemen. Margery, Beth, Izzy en Kathleen worden niet alleen haar vriendinnen, maar ook haar steun. Ze leert ook Sophia kennen. Langzaamaan gaat ze van de bergen houden en rijdt ze met haar paard naar verre gebieden, geeft boeken door waar mensen naar uitkijken en andere, waar kinderen uit kunnen leren. En soms leest ze voor omdat de huisvrouwen daar geen tijd meer kunnen vrijmaken. Het is een hard en rauw bestaan.
Dan gebeurt er iets wat alles op z’n kop zet. Het hele dorp is in rep en roer. Maar wat er aan de hand is moet je zelf maar lezen, anders verraad ik de hele boel.
Het boek is gebaseerd op de mobiele bibliotheken die presidentsvrouw Eleanor Roosevelt opzette. Het was een goed initiatief, maar strandde helaas op het uitbreken van de 2e wereldoorlog.
