Gedichtendag

Elke dag van het jaar is wel aan iets speciaals gewijd. Zo ook vandaag. Vandaag is het Gedichtendag.

En dus hier een gedicht van Johannes Herman Buma, in 2009 stadsdichter van Middelburg:

POSTERS

Veel postende mensen
in de straat
zij hebben geschreven

gedachten een vraag,
een wens, een groet
in woorden in zinnen

waar moet
dat naartoe
over land over zee,
door de lucht

of blijft het hier
in de straat

Hype

Wat een hype rond de heren Saunders. Naast alle publiciteit was er gisteren ook nog een huldiging. Met gillende fans, uitzinnig van vreugde. Nou, het is niet mijn smaak en ik ben benieuwd wat er over 10 jaar nog over hen geschreven wordt. Want er zijn niet veel grootheden van de talentenjachten echt overeind gebleven.
Maar ja, misschien ben ik er ook wel te oud voor. Want vele jaren jonger, stond ik ook smachtend in de rij, te wachten op een handtekening van Charles Aznavour of Gilbert Bécaud. Ik heb meisjes zien flauwvallen, alleen al omdat ze een pluisje van Bécaud’s trui hadden bemachtigd. Nou ja…. En de taferelen bij de Beatles logen er ook niet om. Klasgenootjes spijbelden, trokken liftend naar Amsterdam om maar één blik te kunnen werpen op de Fab Four.
Het zal dus wel allemaal wel weer “reg kom”.
En ik? Ik zet nog maar eens een LP op van Charles of Gilbert…. en doezel een beetje weg.

Vis, vis, vis

Hier liggen ze dan, gevangen, op zee al vers ingevroren en klaar om verwerkt te worden: de reusachtige tonijnen op de Tsukiji vismarkt in Tokyo.

We moesten er vroeg voor op, want de markt begint bij het ochtendgloren. Enorme hallen met vis, vis, vis en nog eens vis. Nee, je neus hoef je niet dicht te knijpen. Integendeel, het geurt er naar de zee.

En na afloop, op een tijdstip dat we normaal gesproken ontbijten, gingen we sushi eten. Zo lekker, alleen daarvoor al wil ik nog wel eens terug.

Cadeautjes

Al sinds enkele jaren geeft Leo als vrijwilliger Nederlandse les. Vandaag was zijn Japanse leerlinge weer terug van vakantie in Japan en zij bracht iets voor ons beiden mee.
Twee prachtig ingepakte cadeautjes, op zich al een plaatje waard. Want niet domweg dichtgeplakt met tape, maar zeer ingenieus onzichtbaar dichtgevouwen en geplakt. Bijna zonde om open te maken.
En wat er in zat, was al even mooi. Een doosje met sierlijke eetstokjes, versierd met ragfijne bloemen.
En een doosje dat je slechts behoedzaam durfde openen. Erin al even fraaie zakjes met ???  Dat…. houden we nog even voor verrassing!

Lastig

Toen ik jaren geleden  door griep geveld was, vertelde mijn hulp dat ze me maar een lastige patiënt vond. Ik?? Lastig? “Nou ja”, zei ze, “niet veeleisend, integendeel. Maar er is aan jou geen eer te behalen. Want je gaat naar bed, wil niks, hooguit wat water en als je er dan weer uit komt, ben je beter.”
Daar had ze wel een punt mee. Want als ik ziek ben, wil ik maar één ding. Rust.
Geen vragen van “wil je misschien… Zal ik voor je …”

Nee, de slaapkamerdeur dicht en hooguit een bekertje water zo nu en dan. Maar voor de rest niets. Ik lig in bed en slaap. Uren, ja soms dagen lang. En dan komt het moment dat ik wakker word en denk “ik heb honger”. Dat is een goed teken en helemaal als ik verlang naar een witte boterham met eiersalade. Waarom juist dat? Geen idee, maar echt als ik dat wil, ben ik weer helemaal de oude.

Leo ging deze week maar stilletjes zijn gang, deed boodschappen en bracht alvast, hoera!!! eiersalade mee.

Griepje

Even een time-out. Na dagen met een hoofd vol snot, talloze nies- en hoestbuien en dropjes en papieren zakdoekjes op strategische plaatsen, gaat het weer beter. En nu neem ik even een dagje vrij!

Er tussenuit!!

Verre reizen zijn helemaal in. Maar ja, de crisis, de hypotheeklasten, de …

Dus wat doe je als je budget geen verre reis toelaat? Dan ga je naar de Vakantiebeurs en laat je je fotograferen in een Mehari in een woestijnlandschap. Alsof je met het Vreemdelingenlegioen op reis geweest bent.

Wel incognito, want vermomd met pruik en camouflagekleding lieten deze mensen zich vorige week op de kiek zetten.
Is eigenlijk helemaal zo gek nog niet, met al die onlusten……

Vakantieoord

Wat nou, vakantieoord? In zo’n troosteloos flatgebouw? Brr, nee daar willen we niet naar toe. En zeker niet met nog 19.998 andere mensen.
Want dat was ooit de bedoeling. Een plek waar 20.000 arbeiders 2 weken konden genieten van zon, zee en strand. Waar? In Prora, op het Duitse waddeneiland Rügen aan de Oostzee.

Wie dat ooit bedacht heeft? Ene meneer A. Hitler, die nog veel kwalijker ideeën had.
Overigens is het project nooit afgebouwd. Maar wat er nu nog staat is een honderden meters lang gebouw. Zo stevig gebouwd, dat het nauwelijks te slopen is. Lees hier meer over dit megalomane project.