Staart

Sinds jaren ligt er in mijn kast een mooie dikke vlecht. Jongste had lange tijd prachtig lang, rood krullend haar. Maar toen hij zag dat er op zijn kruintje allengs minder haar groeide, besloot hij rigoureus de schaar erin te laten zetten. De kapster vlocht zijn haren en knipte de staart af. “Voor je moeder”, zei ze erbij. Waarom ik hem nou juist moest krijgen….? Maar weggooien, nee! Dus lag ie stil te verkommeren tussen de sjaals.

Nu las ik laatst van de Stichting Haarwens, waar pruiken worden gemaakt voor kinderen tot 18 jaar die door een of andere oorzaak kaal zijn geworden. En dat is dus een veel betere bestemming voor zo’n vlecht.

Crisis

Kijken naar de TV is geen pretje, vandaag de dag. Kommer en kwel, macht en misbruik, en vooral crisis. Het wordt een sombere toekomst, alles wordt minder. Tssss, het is me wat. Voorlopig hou ik me maar rustig, het zal mijn tijd wel duren. Net als in 1973, toen Annie M.G. Schmidt deze tekst schreef:

Stikkend in de zalm en paté met malaga
En de diepvries à la creme en de paprika.
Wij arme misdeelden. Ik walg van de weelde.
Ik walg van de wijn en de kaasfondue
En ik walg van Wina Born in de Avenue
’t Zit me allemaal tot boven in de strot
En ik bid: O God
Geef me de gruwel met krenten weer
En de sappige worm in me juttepeer
En in plaats van de Berend-Boudewijnkwis
Een preek over hel en verdoemenis.

Misschien enigszins gedateerd, maar niks nieuws onder de zon.

Verliefde vis

We waren met ons neefje Tim van bijna 4 naar Diergaarde Blijdorp. Hij is gek op dieren en weet er ook heel veel van.
Het begon al bij het parkeren, waar hij achteloos de dieren opnoemde die de parkeerplaatsen markeren. In de dierentuin liet hij duidelijk merken welke dieren zijn voorkeur hadden. Geen vogels, nee, kom verder naar de giraffen. En zijn er ook krokodillen? Ja, die waren machtig interessant. We tilden hem soms even hoog op, zodat hij alles goed kon zien. Langs de zebra’s, naar de olifanten, de neushoorn. Bij de apen wilde hij ook wel wat langer kijken, maar de grote Bokito liet hij links liggen voor de kleinere aapjes. En gaan we nu naar het nijlpaard? Dat dobberde in zijn bassin, maar klauterde er gelukkig ook uit.
Zo, en nu gaan we naar de haaien, hè? Ja hoor, dat hadden we voor het laatst bewaard. Even was ik bang dat hij het maar griezelig zou vinden, in die donkere ruimte van het Oceanium. Maar nee hoor, hij bleef het reuze leuk vinden. “Kijk tante Els, een haai”. Hij had hem eerder ontdekt dan ik en later wees zijn kleine vingertje naar een platte vis. “Een rog”, wist hij. Weer wees zijn vingertje, nu naar een enorme schildpad. Ik weet eigenlijk niet wie er meer genoten, Tim of oom en tante.

In het Oceanium zat ook een man, die in gesprek leek te zijn met een vis. Man en vis staarden elkaar minutenlang aan. Het was een komisch gezicht. “Kijk die meneer eens”, zei Leo, “grappig hè?” Tim keek en concludeerde droog “Die vis kijkt verliefd”.

Lekker pittig

Laatst kwam oudste met een tas voor heerlijkheden naar ons toe. Onder meer met deze chutney. Hij was zo lief om ook het recept te geven, dus maakte ik vorige week voor vrienden een pot. En geef ik het recept aan jullie door. De smaak is fris, pittig en gaat prima samen met bijvoorbeeld een lekker stukje (geiten) kaas.

Ananas-dadel chutney
400g ananas (mag uit blik, het liefst op eigen sap)
90 g dadels, gehakt
1-2 rode pepers, zonder zaad, gehakt
flink stuk verse gember (3-4 cm)
1 tl mosterdzaad; 1 tl komijnzaad
2 el palmsuiker of bruine suiker
sap van 2 limoenen
snufje zout

Laat de ananas uitlekken en snijd die in blokjes.
Schil de gember, rasp die fijn of maal tot pulp.
Doe alle ingerediënten in een pannetje, en roer goed door elkaar.
Zet de pan (met deksel) op hoog vuur, breng aan de kook.
Zet dan het vuur laag en haal het deksel van de pan. Laat 15 minuten zachtjes doorpruttelen onder af en toe roeren.
Laat afkoelen en serveer op kamertemperatuur.

Naaien

Zo’n plaatje zijn we wel vaker in China tegengekomen. Vrouwen laten op de markt een jurkje of schort maken. En zijn het geen kleren, dan worden er wel schoenen gerepareerd. De mannen laten hun gereedschap slijpen of herstellen en ondertussen worden de laatste nieuwtjes uitgewisseld.

Onderzoek

Vertelde ik een paar weken geleden over het grote Ergo-onderzoek in Rotterdam-Ommoord, nu wijd ik een blogje aan het “Generation R-project”, dat ook in Rotterdam wordt uitgevoerd.

Hier gaat het niet om ouderen, maar om kinderen. Nog voor de kinderen geboren worden, doen de moeders al mee aan allerlei onderzoeken en testen. Is het kind eenmaal geboren dat wordt het gevolgd in zijn ontwikkeling. Er zijn al zo’n 10.000 deelnemertjes.

Bron: http://kerskunst.blogspot.com/2010/03/erasmus-mc-generation-r.html

Met dit onderzoek heb ik zelf geen ervaring. Maar om zoveel kinderen te onderzoeken en de onderzoeken interessant en vooral aangenaam te houden, dat vergt wel iets anders dan een grote witte kamer met doktoren in witte jassen. Al met al vind ik het zeer interessant. En ik niet alleen, er is van uit het buitenland ook heel veel belangstelling.
Wie er meer over wil weten, klikt hier voor een bezoek aan de website van het onderzoek. En in het Natuurhistorisch Museum in Rotterdam loop tot 25 maart 2012 de tentoonstelling “Van piep tot stok”, die geheel in het teken staat van zowel het Ergo als het Generation R onderzoek.

Woorden

Sinds kort ga ik weer elke week scrabbelen in clubverband. Met zo’n 10 tot 14 anderen spelen we dan een partij duplicate. Allemaal een bord en set letters voor je neus en de hoogste score proberen te vinden met de getrokken letters. Het woord met de hoogst haalbare score wordt op een groot scrabblebord gezet. En iedereen neemt dat op zijn eigen bord over. Zo heeft iedereen gelijke kansen. Er zitten steengoeie scrabbelaars tussen, die regelmatig een topscore behalen.

Maar de beste is “Vader Denktank”, want zo noemen wij de computer die de maximaal haalbare score geeft.
En dan ontdekken we soms zulke vreemde woorden. Wat dacht je van dretsen, kruchen of cave. Van ozing, ozendrop, iva of gekoterde?

Binnenkort zet ik hier een lijst (met de betekenissen), zodat ook andere Scrabble- en Wordfeud-fanaten er van mee kunnen profiteren.

Opvoeden

Ik was 16 of 17, dus helemaal niet meer zo’n klein meisje. En ik had een woordenwisseling met mijn moeder. In mijn boosheid riep ik uit “Mens, waar maak je je druk om”. Nog zie ik mijn moeders vlammende ogen en haar overslaande stem “Mens, mens!!! Als je me geen moeder meer wil noemen, zeg dan maar mevrouw”. Het werd allemaal in der minne gesust en hoe belangrijk de zaak was, blijkt wel. Geen idee meer waarover de ruzie ging.
Ik moest hier aan denken, toen ik vorige week een moeder met een meisje van drie turven hoog in de bieb zag. Moeder duwde een kinderwagen met nog een spruit, de drie turven bewoog zich voort op een vreemdsoortig karretje. Ze schoot met een sneltreinvaart langs alles en iedereen, ongeacht of de mensen al of niet goed ter been waren. Ik vond het meteen al een ongeleid projectiel.

Toen ik de bieb uitging, stond moeder te wachten tot dochtertje mee wilde komen. Ze vroeg het heel beleefd. Maar het kind schreeuwde op stadionsterkte “Neeeeeeee”. Nog maar eens lief gevraagd “Schatje, kom je nou?? Weer een schreeuw als antwoord.

In deze week van de opvoeding lijkt een cursus voor deze moeder meer dan nuttig. Want wat gebeurt er als die kleine van nu straks een stevige puber is?