Category Archives: Persoonlijk

over mijzelf, hobbies en zo

Oude foto’s

Posted on by

We zijn nog lang niet klaar met het uitzoeken van onze oude foto’s. Het is dan ook een enorme klus. Het lukt ons niet om er elke dag wat aan te doen, maar zo langzamerhand komt er toch een beetje schot in.
Wel moeten we ons inhouden om niet telkens weer terug te gaan in de tijd. Al ontkom je er niet altijd aan. Toen ik deze foto van mezelf zag, voelde ik meteen weer het prikken van de bekleding van onze eetkamerstoelen. Ze waren al oud en soms stak er een veer een beetje door het trijp. Als ik er lang op zat, begon ik na enige tijd altijd te wiebelen. Tot grote ergernis van mijn moeder.
Achter mij staat een mand met boodschappen. Dat hielp me om de foto goed te dateren. Want die mand was het cadeau van mijn ouders aan mijn zus, die net in ondertrouw was gegaan. Er zaten allerlei nuttige dingen in, zoals meel, suiker, een set stofdoeken, boenwas, afwasmiddel en borstels voor het schuieren van de meubels. Dat hoorde bij een goede huisvrouw.  Krijgen bruidjes van nu ook nog zoiets?

Ongelofelijk

Posted on by

Drie jongens van 13, 15 en 16 verkrachten een meisje van 14, een vierde filmt het en zet het op internet.
Wat denken die jongens? Vinden ze het stoer? Geeft het ze macht? En vooral wat denken ze over vrouwen en meisjes?
Het is te gek voor woorden, te akelig om over te denken.
Er is iets faliekant mis met die kinderen. Maar hoe moet het dan verder? Ik ben bang dat het nooit meer goed komt.

 

Trammetje

Posted on by

In bijna elke stad gebruiken wij bij voorkeur het openbaar vervoer. Dat deden we ook in Istanbul, waar we natuurlijk met dit trammetje mee wilden. Het is alweer een tijd geleden dat wij er waren. Het trammetje was oud, maar nog in perfecte staat. Zonder één krasje op de ruit. Zou het nog zo zijn?

Moeder en kind

Posted on by

Moederdag vandaag, dus een daarbij passend onderwerp bij Stuureenfoto en ook hier.
Zo te zien gaat deze moeder straks. samen met haar zoontje, een grote pan jam koken. Zodat ze ook in de winter nog iets van de zomer kunnen proeven? Of omdat het goedkoper (en veel lekkerder) is? Misschien wel omdat het zo gezellig is samen met de kinderen te kokkerellen. Of is dat iets wat nog heel normaal is in Litouwen, gewoon je eigen jam koken?

 

Tel uit de winst

Posted on by
Met ingang van 1 september 2012 mogen er in de Europese Unie geen gloeilampen meer verkocht worden. Vanwege de duurzaamheid, want die ouderwetse gloeilampen verbruiken veel te veel stroom. Ook halogeenverlichting wordt binnenkort in de ban gedaan. Het is nu alles LED wat de klok slaat.
Maar of dat nou zo duurzaam is? Vanmorgen kochten wij een stopkontaktlamp, uiteraard met een LED-lamp erin. Leuk en handig dingetje waarvan we een lange tijd plezier hopen te hebben. Zo’n armatuurtje heeft niets te verduren, dus het kan jaren mee.
Maar als die LED-lamp het mocht begeven, dan kunnen we het hele armatuur weggooien. Want een nieuwe LED-lamp erin doen kan niet. Er wordt beweerd dat die LED-lampjes wel 20.000 branduren meegaan. Maar dat moet ik toch eerst nog zien.		  

Nu staan (of hangen) er hier lampen die Leo en ik kochten nog voor we gingen trouwen. Die armaturen zijn dus al meer dan 40 jaar oud.  Was de lamp kapot, dan draaiden we er gewoon een nieuwe in. Dat is toch veel duurzamer dan alles weg te moeten gooien?

Naaien

Posted on by
Het wordt weer helemaal van deze tijd. Zelf kleding maken. Van een lapje van de markt een leuke jurk maken, voor je kinderen zelf broeken en bloeses maken. Helemaal je dat.
Maar het moet natuurlijk wel gezellig zijn, dus gaan we naar het Naaicafé. Dat stond gisteren in de krant.
Ik naai hier nog steeds thuis, in mijn kamertje. En soms samen met een vriendin. Lekker bijkletsen en ondertussen de naaimachine laten snorren. Koffie erbij. Ook heel gezellig!
En nu weten we dan dat we daarbij ook nog “up-tot-date” bezig zijn.
Binnenkort zijn er weer wat creaties klaar om getoond te worden.		  

Dan maar wat anders

Posted on by

 

Dorothé gaf laatst op haar blog aan dat haar  kinderen (3 pubers of bijna-pubers) zo nu en dan het avondeten moeten koken. Dat is leerzaam voor de kinderen, maar ook voor de ouders.

Onze kinderen moesten dat vroeger ook. Ze kregen een bescheiden budget en moesten daarvoor één avond per week het avondeten klaarmaken. En wij moesten het opeten, want ook voor ons gold “wat de pot schaft”.

  

Een van de eerste keren ging  jongste naar de slager en bestelde een kilo rollade. Nadat de slager die had afgewogen en ingepakt, moest er afgerekend worden. “Dat is dan .. gulden”, zei de slager. Oei, zoveel geld zat er niet in de huishoudportemonnee. Waarop jongste zei: “Dat is te duur, doet u dan maar vier saucijzen”.

Het zakdoekje

Posted on by
  Hij wist het wel, dat zijn moeder gevangen had gezeten. In Dachau, in Ravensbrück. Maar waarom nou net zij werd opgepakt en hoe het haar daar vergaan was, nee dat wist hij niet. Daar vertelde Moe niet over. Hooguit had ze kleine stukjes los gelaten, meestal best nogal wel grappig. Maar het fijne ervan wist hij niet.
Maar dan, lang nadat zijn moeder is overleden, besluit Gé Reinders te gaan zoeken. Omdat de tijd dringt. Er zijn niet veel mensen meer die het nog uit eigen ervaring kunnen vertellen. Hij wil het weten, omdat het ook zijn leven beïnvloed heeft.  En zo stukje bij beetje, met zoeken in archieven en navragen bij familie komt hij steeds meer te weten over de arrestatie en gevangenschap van zijn moeder.
“Het zakdoekje” vind ik geen erg mooi geschreven boek. Maar het verhaal van een man, die bijna wanhopig zoekt naar het verleden van zijn moeder is aangrijpend en daardoor het lezen zeker waard.