Het is 1972. Ik ken de jongen net 3 maanden en toch gaan we nu al voor 4 weken naar Griekenland. Met zijn oude Volkswagen Kever, de achterbank er uit voor meer bagageruimte, in het net voorin een voorraad shag en een draagbare cassetterecorder, toppunt van high tech. En natuurlijk een stuk of wat bandjes, met onder andere deze erop:
Het is nu 2012. Ik ben vandaag op de kop af 39 jaar met die jongen getrouwd. En op dit liedje dansen we nog wel eens de kamer rond.
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een. Ook deze week dus weer:
Als je je zorgen wilt vergeten, draag dan te krappe schoenen!
|
Zoals gewoonlijk ook deze zondag weer een foto, die verband houdt met het weekthema van Stuureenfoto.
En dat is deze week Etalages. Deze viel me op toen ik enkele jaren geleden in Berlijn was. Een mooie oude “uitstalling”, met een sfeertje uit vervlogen tijden.
| Aan schoenenetalages kan ik niet voorbij lopen. Ik moet gewoon altijd even kijken of er iets van mijn gading bij is. Nou is dat de laatste tijd zelden het geval, omdat ik nu veel meer ga voor stevig, makkelijk en praktisch. Maar ik kan nog zwijmelen bij dit soort, chique, elegant, hoog gehakt. En als je ze dan niet dragen kunt, dan maak je er maar een kaart van. |
 |
Eindelijk is het dan mooi weer en kunnen we in het zonnetje buiten in de tuin koffie drinken, lezen, lunchen. Of werken, want al die regen heeft natuurlijk het onkruid welig laten tieren.
Maar mijn plezier wordt soms danig verpest door de geluiden rond om me. Is het geen hogedrukspuit, dan is er wel een schuur- of boormachine bezig. Of wordt ergens met een elektrische grasmaaier een postzegelgazonnetje gemaaid.
Toch zijn het niet die geluiden, die me het meest ergeren. Het is het vrijwel onophoudelijke gegil van kinderen. Niet een beetje, niet om een zere knie of beknelde vinger. Maar het schrille hoge gillen dat sommige kinderen tegenwoordig constant bezigen. Het gaat me door merg en been, want het is ook nog eens op volle sterkte.
En geen corrigerende stem op de achtergrond. Geen moeder, vader, opa of oma die eens opmerkt dat het ook wel zachter of zelf zonder gillen kan.
Natuurlijk moeten kinderen spelen en dat gaat niet in doodse stilte. Ze mogen van mij best praten, lachen, zingen. En als dat soms uit volle borst is, prima. Maar zodra het klinkt als Maria Callas in barensnood, zou er toch wel eens tot stilte gemaand kunnen worden!
Heerlijke muziek, die ik altijd kan horen:
 http://bentozen.wordpress.com/ |
De vertaling van Bentobox is, geloof ik, “eten in een doos”. Maar dat is wel een heel simpele benadering. Want in Japan zijn bentoboxes bijna een soort van kunstvorm. Niet zomaar wat boterhammen met beleg ertussen en een appeltje erbij. Verre van dat. De bentoboxes die overal te koop zijn, zien er uit als klein juwelendoosjes. Met sushi, verpakte rijst en fraaie mini-zakjes sojasaus. En dat zijn dan nog maar de gewone. Japanse moeders maken waarschijnlijk nog veel mooiere. De New Yorkse advocate Megan Noh maakt ook prachtige bentoboxes, die ze dan ook op haar site publiceert. Ik vind het bijna jammer dat ik geen lunchdozen meer hoef klaar te maken. Slechte etertjes zou je misschien wel kunnen verleiden met zo’n klein eetbaar kunstwerkje. |
| Al lang geleden maakte ik deze magneten met reis- en modeplaatjes. Ze kunnen prima wat notities bijeenhouden op een magnetisch bord of op de koelkast. Jammergenoeg lukt dat niet in mijn keuken. Eigenlijk wist niet eens meer dat ik ze nog had, zo goed had ik ze opgeborgen. Maar een beetje opruimen bracht ze aan het licht. |
 |
Afgelopen zaterdag werd voor de 28e keer het Zomercarnaval in Rotterdam gehouden. Met een bescheiden zon, maar met veel muziek, dans en kleur. Wij stonden bijna vooraan en konden alles goed zien en fotograferen.
Hier een impressie:
Vorig week zomaar cadeau gekregen, een prachtig boekje over de Hortus van de VU in Amsterdam.
De Hortus ligt op een plekje waar je dat niet zo snel vermoedt. Achter het VU Medisch Centrum, aan de Van de Boechorststraat 8 in Amsterdam
Eigenlijk is de tuin nog helemaal niet zo oud, maar wel het bezoeken waard. En als je geen gelegenheid hebt om er naar toe te gaan, dan is het boekje een aanrader. Er staan prachtige foto’s in, maar ook mooie verhalen over de mensen die de tuin letterlijk “tot leven” wekken.
De tuin wordt bedreigd door geldgebrek, maar ook doordat men op de grond maar wat graag iets anders zou willen bouwen. Maar zo iets unieks in een verder tamelijk dor kantorenlandschap mag eigenlijk toch niet verdwijnen.
Bron: Parool.nl
