 |
Zoals ik vorige week al schreef, bezochten we de tentoonstelling “Lekker Joods” in het Joods Historisch Museum in Amsterdam. Heel veel Joodse gerechten hebben zich een plekje veroverd in onze eigen keuken. De bolus, boterkoek, ossenworst, zuurwaren en bagels, het was allemaal te zien in de tentoonstelling. Maar op weg naar de tentoonstelling kwam ik dit bord tegen. En dat vind ik ook wel leuk. Want niet vaak kun je echt Hollandse (?) gerechten eten in een restaurant. |
 |
Op 1 december 1955 nam Rosa Parks, toen 42 jaar en naaister van beroep,na afloop van haar werk op Court Square de bus richting Cleveland Avenue.Ze ging in het midden zitten, links en rechts van haar zaten zwarten. Bij de volgende halte stonden zoveel blanken dat het voor hun gereserveerde deel niet voldoende was om allen een zitplaats te geven. ‘Maak die eerste rij vrij’, zei de chauffeur. |
De zwarte man aan het raam naast Rosa Parks stond op. Ook de twee vrouwen aan de andere kant van het pad stonden op. Rosa Parks bleef zitten.
Op Internationale Vrouwendag een hommage aan een dappere vrouw. Want het lijkt zo weinig, gewoon blijven zitten. Maar wat een moed om het te doen! Terecht werd op 27 februari 2013, kort na haar 100e geboortedag, op Capitol Hill door president Barack Obama een beeld ter nagedachtenis aan Rosa Parks onthuld. En eerder die maand was er in de VS een postzegel met haar beeltenis uitgebracht.
Jeugdsentiment van de bovenste plank: Conny Froboess met “zwei kleine Italiener”
 Bron: 101 Woonideeën |
Herinneren jullie nog het macramé-werk? In de jaren 60 was het enorm populair. Er werden allerlei gemacrameerde spulletjes gemaakt, zoals pothouders, tassen en nog veel meer. Voor geëngageerde cabaretiers stond het synoniem voor een nogal truttig soort vrouw, die daarmee in de weer was. En tijdenlang wilde geen enkele vrouw zich daarmee natuurlijk identificeren. Maar nu is het weer helemaal terug. Truttig of niet!! Dit en nog veel meer is te zien op Pinterest. Klik op de foto of het onderschrift voor meer voorbeelden. |
Het succes van Dream Make Share is groot. Al meer dan 100 volgers en nog steeds komen er creatieve geesten bij. Het is ook een heel leuk idee, want je geeft wat en je krijgt wat terug.
| Zo ontving ik van Myrthe een leuk armbandje met geluksmuntjes, wat knutselfrutsels en een zakje “sleep well” thee. Die ga ik binnenkort gebruiken! En een lieve, zelfgemaakte kaart!Vandaag gaat er van mij weer een nieuwe zending weg. Ik maakte wat kaarten, een klein doosje met daarin wat labels en zo en een ienieminie tasje (voor een Barbiepopje?) met een koelkastmagneet. Ik hoop dat de ontvangster het ook leuk vindt.
|
 |
| Op internet zie je soms dingen waarover ik me zo kan verbazen. Zoals dit:
Het gaat om een plexiglasplaaatje dat je (dure?) tas kunt leggen, zodat hij niet meer doorzakt en zo’n arremoeig tasje wordt. Die truc had ik zelf ook al eens bedacht en toegepast in een uitverkooptas. Tja, voor vele honderden euro´s kun je natuurlijk niet al te veel verwachten 🙁 |
 |
 |
Voor ons is een bezoek aan Amsterdam niet compleet als we geen broodje halfom hebben gegeten. En waar doe je dat het allerbest? Bij broodje Mokum! En dat is dan weer een perfect begin van een bezoek aan het Joods Historisch Museum. Laat daar nou net een tentoonstelling lopen over de Joodse keuken. En laten ze daar nou ook net deze kaart verkopen. De tentoonstelling is het bezoeken zeker waard. Mooi opgesteld, heel veel kookboeken over het kosjere koken, de keukenspullen die je er bij nodig hebt en filmpjes over allerlei gerechten. Ik kon het niet nalaten om ook nog een kookboekje te kopen. Tja, je verzamelt kookboeken en dan wil toch een beetje up-to-date blijven. |
Binnenkort ga ik eens aan de slag om gember bolussen te maken. Die smaakte zo heerlijk bij mijn kopje thee, na het bezoek aan de tentoonstelling!
| Honderdveertig jaar geleden begon de Amerikaanse firma E. Remington and Sons met het op de markt brengen van schrijfmachines. Het was bij lange na nog niet de gestroomlijnde machine zoals wij die kenden. Een log apparaat, waar je met je vingers tussen kon raken. En die waarschijnlijk stuitte op hevig verzet. Al die schrijvers die brodeloos zouden worden… |
 Bron: http://tempelfindesiecle.blogspot.nl |
Zelf heb heb ik vele lange brieven getypt als secretaresse. Eerst op een handmachine, later op een elektrische. En ik denk dat ik een van de eersten was die werkte met een tekstverwerker. Zonder scherm, maar met een geheugen, waar wel 24 (?) A4-tjes in konden worden opgeslagen.
En nu zit ik dus achter een computer en dat is zelfs al een beetje ouderwets. Al heel wat vrienden hebben nu een tablet.
Vorige week las ik hier een stukje over een draagbare cassetterecorder. Leo en ik hadden wel niet dezelfde, maar een Nordmende. En we namen hem mee op reis, naar Griekenland. Met natuurlijk de nodige bandjes. Nou ja, ik denk een stuks of drie hooguit, want meer hadden we er niet. En heel die reis, ruim 8000 kilometers, draaide dat ding en zongen wij mee. Zoals deze bijvoorbeeld:
 |
Vorige week keken wij naar een uitzending Zembla, waarin het enorm toegenomen suikerverbruik werd belicht. En dat is wel schrikken hoor. Gemiddeld eten de Nederlanders zo’n 35 kilo suiker per jaar. Dat is bijna 100 gram of 20 suikerklontjes per dag! Maandagavond werd er bij Radar aandacht besteed aan de methodes die de commercie gebruikt om kinderen juist die dingen te laten eten, die te zoet, te zout of te vet en dus niet zo goed voor ze zijn. En dat terwijl er juist nu zo veel kinderen met overgewicht zijn. |
Natuurlijk ken ik de koekjes met allerlei cartoons erop. Maar dat er ook voor kinderen zeer aantrekkelijke websites bij horen, die de kinderen aanzetten om hun ouders toch maar juist die koekjes, snoepjes en snacks te laten kopen. Eigenlijk een misselijkmakend idee. Kinderen die gemanipuleerd worden om slechte dingen te gaan eten. Kinderen die je nog van alles wijs kunt maken en blindelings geloven dat die vette hap of mierzoete drank gezond en goed is.
Eigenlijk kun je het beste alles zelf klaar maken. Niet alleen veel lekkerder, maar ook goedkoper. Het kost alleen iets meer tijd. Maar dan kun je zelf bepalen hoeveel suiker, vet of zout er in gaat.
Foodwatch is een burgerinitiatief begonnen om dit soort misleidende reclame te verbieden. Hier kun je de petitie tekenen.
